Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 486/24 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal judgment for omitting the duration of a contact ban criminal measure.

Numero d'incarto IV KK 486/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the District Court's appeal judgment regarding a criminal measure against a defendant convicted of domestic violence. The lower court replaced a specific contact ban with a general prohibition on contacting the victim but failed to specify the duration of this ban as required by law. The court ruled that this omission rendered the measure indefinite and violated the principle against aggravation of punishment, necessitating a remand for correction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 43 § 1 k.k.; Art. 41a § 1 k.k.: A criminal measure restricting contact with the victim must specify its duration; failure to do so renders the measure indefinite and requires quashing the judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal measure duration contact ban omission reformationis in peius domestic violence case remand for retrial indefinite criminal order Supreme Court quashing accertamento inesatto dei fatti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 43 § 1 k.k.
41a § 1 k.k., na korzyść oskarżonej wniósł Prokurator Generalny zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów art. 43 § 1 k.k. w zw.
Art. 41a § 1 k.k.
Zastosowanie tego przepisu obligowało sąd do orzeczenia jednego z wymienionych w tym przepisie środków (środka karnego, środka kompensacyjnego albo przepadku), co Sąd odwoławczy de facto uczynił na podstawie art. 41a § 1 k.k.
Art. 37a § 1 k.k.
535 § 5 k.p.k.W przedmiotowej sprawie Sąd odwoławczy uwzględniając zarzut apelacji dotyczący niewspółmierności orzeczonej kary orzekł na podstawie przepisu art. 37a § 1 k.k. określoną karę grzywny.
Art. 13 § 1 k.kw.
Skoro błąd ten nie mógł zostać usunięty w drodze zastosowania treści art. 13 § 1 k.kw. ( por.
Art. 535 § 5 k.p.k.
w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji Prokuratora Generalnego - w części dotyczącej rozstrzygnięcia o środku karnym - od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 30 lipca 2024 r., sygn.
art. 207 § 1 k.k
skazanej z art. 207 § 1 k.k.
art. 31 § 2 k.k
art. 535 § 5 k.p.k
w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 43 § 1 k.k
41a § 1 k.k., na korzyść oskarżonej wniósł Prokurator Generalny zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów art. 43 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

IV KK 486/24 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Tomasz Artymiuk‎SSN Barbara SkoczkowskaProtokolant Kinga Sternik w sprawie A.W. skazanej z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2025 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji Prokuratora Generalnego - w części dotyczącej rozstrzygnięcia o środku karnym - od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 30 lipca 2024 r., sygn. VII Ka 442/24 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Nidzicy z dnia 22 marca 2024 r., sygn. II K 83/23, uchyla wyrok w zaskarżonej części i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Tomasz Artymiuk Marek Pietruszyński Barbara Skoczkowska

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Nidzicy wyrokiem z dnia 22 marca 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 83/23 wydał wyrok, mocą którego uznał oskarżoną A.W. za winną tego, że w okresie od 18 listopada 2021 r. do 10 lipca 2022 r. w miejscowości G. znęcała się psychicznie i fizycznie nad mężem, a od grudnia 2022 r. nad byłym mężem J.W. wspólnie z nią zamieszkującym w ten sposób, iż wszczynała awantury w miejscu zamieszkania, w różnych porach dnia i nocy, podczas których wyzywała go słowami wulgarnymi, powszechnie uznawanymi za obelżywe, krzyczała na niego, poniżała go, zakłócała mu spoczynek nocny przez głośne słuchanie radia oraz walenie w drzwi jego pokoju, nie wpuszczała go do domu, uderzała drewniana laską, uniemożliwiała mu korzystanie ze wspólnej toalety przez zamykanie do niej drzwi i zdemontowanie sedesu, przy czym w chwili czynu jej zdolność do rozpoznania znaczenia czynu była ograniczona w stopniu nieznacznym, natomiast zdolność pokierowania swoim postępowaniem była ograniczona w stopniu znacznym, tj. popełnienia przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i wymierzył oskarżonej karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat, oddając ją w tym okresie pod dozór kuratora sądowego.

Nadto na podstawie art. 72 § 1 pkt 7a k.k. zobowiązał oskarżoną w okresie próby do powstrzymania się od kontaktowania się z pokrzywdzonym w sposób wyrażający agresję słowną i fizyczną (pkt III wyroku) oraz orzekł wobec oskarżonej środek zabezpieczający w postaci ambulatoryjnej terapii psychiatrycznej. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonej, w której oprócz zarzutów dotyczących błędnej oceny dowodów prowadzącej do niewłaściwych ustaleń faktycznych, podniesiono zarzut rażąco niewspółmiernej kary z wnioskami o uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego czynu ewentualnie o zmianę orzeczenia w zakresie kary przez wymierzenie oskarżonej 100 stawek dziennych grzywny, z przyjęciem wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 10 zł., Sąd Okręgowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 30 lipca 2024 r., sygn.

VII Ka 442/24, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w miejsce orzeczonej kary pozbawienia wolności orzekł karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 10 zł oraz za podstawę środka karnego przyjął art. 41a § 1 k.k.Kasację od tego wyroku, w części dotyczącej rozstrzygnięcia o środku karnym z art. 41a § 1 k.k., na korzyść oskarżonej wniósł Prokurator Generalny zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 41a § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k. polegające na orzeczeniu wobec A.

W. w wydanym wyroku mającym w tej mierze charakter reformatoryjny środka karnego w postaci „powstrzymania się od kontaktowania się z pokrzywdzonym w sposób wyrażający agresję słowną i fizyczną” bez wskazania okresu obowiązywania tego środka, podczas gdy przepis art. 43 § 1 k.k. wskazuje, że zakazy wskazane w art. 39 pkt 2 – 2b k.k. orzeka się w latach, od roku do lat 15, co obligowało sąd do określenia czasookresu obowiązywania tego środka karnego i wniósł o uchylenia wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna, co umożliwiało jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.W przedmiotowej sprawie Sąd odwoławczy uwzględniając zarzut apelacji dotyczący niewspółmierności orzeczonej kary orzekł na podstawie przepisu art. 37a § 1 k.k. określoną karę grzywny.

Zastosowanie tego przepisu obligowało sąd do orzeczenia jednego z wymienionych w tym przepisie środków (środka karnego, środka kompensacyjnego albo przepadku), co Sąd odwoławczy de facto uczynił na podstawie art. 41a § 1 k.k. W kontekście tego stwierdzenia podnieść należało, że zmiana orzeczenia w części rozstrzygnięcia o karze, polegająca na wymierzeniu kary grzywny, musiała też skutkować zmianą w zakresie obowiązku probacyjnego, który nie mógł być orzekany obok tego rodzaju kary. Wobec tego sąd odwoławczy przyjął w wyroku, że w ramach rozstrzygnięcia z pkt III orzeczenia sądu pierwszej instancji za podstawę środka karnego przyjmuje art.41a § 1 k.k., nie dokonując zarazem zmiany treści tego rozstrzygnięcia.

W istocie doszło zatem do przekształcenia środka probacyjnego w środek karny. Wskazać przy tym należało, że trafnie w kasacji wskazano, iż przy zaskarżeniu wyroku sądu pierwszej instancji wyłącznie na korzyść oskarżonej, brak ingerencji sądu odwoławczego w treść rozstrzygnięcia z pkt III orzeczenia Sądu Rejonowego w Nidzicy i orzeczenia w miejsce zobowiązania oskarżonej do „powstrzymania się od kontaktowania się z pokrzywdzonym w sposób wyrażający agresję słowną i fizyczną” zakazu „kontaktowania się z pokrzywdzonym” - po myśli art. 41a §1 k.p.k. - mógł wynikać z obowiązującego zakazu reformationis in peius.

Rozważania te prowadzą do wniosku, że orzeczony de facto środek karny przez sąd odwoławczy, choć ograniczony wyłącznie do takiego kontaktu z pokrzywdzonym, który wyraża agresję słowną i fizyczną, odpowiada pojęciowo „zakazowi kontaktowania się z pokrzywdzonym”, o którym mowa w art. 41a § 1 k.k. Sąd odwoławczy orzekając wskazany środek karny pominął jednak wynikający z treści art. 43 § 1 k.k. obowiązek określenia czasu obowiązywania tego środka, nadając mu charakter bezterminowy, co dostrzeżone zostało w uzasadnieniu orzeczenia.

Zatem uchybienie to miało charakter rażący i istotnie wpłynęło na treść wyrok, wprowadzając obowiązywanie tego środka bez ograniczenia czasowego. Skoro błąd ten nie mógł zostać usunięty w drodze zastosowania treści art. 13 § 1 k.kw. ( por. wyrok SN z 21 lutego 2021 r., IV KK 520/20), należało uwzględnić kasację i uchylić wyrok w zaskarżonej części i sprawę w tym zakresie przekazać Sądowi Okręgowemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Z tych względów orzeczono jak na wstępie. Tomasz Artymiuk Marek Pietruszyński Barbara Skoczkowska[WB]r.g.