Criminal appeal dismissed because defense failed to raise procedural defects in second instance appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ruling that the defense failed to raise specific procedural defects in the second-instance appeal. Although the defense argued that a missing signature on a psychiatric opinion invalidated the evidence, the court noted this issue was never contested during the appeal proceedings. Consequently, the appellate court was not obligated to examine the matter sua sponte, and the appeal was rejected under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 k.p.k.; Art. 455 k.p.k.: The appellate court is not required to examine procedural defects, such as a missing expert signature, sua sponte if the party did not raise them in the appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 477/18 POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r., sprawy A. W. skazanego z art. 191 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w C.z dnia 30 stycznia 2018r., sygn. akt VII Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Z.z dnia 28 września 2017r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić skazanego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Okręgowy w C., wyrokiem z 30 stycznia 2018r., utrzymał w mocy zaskarżony apelacjami skazanego i jego obrońcy wyrok Sądu Rejonowego w Z. z 28 września 2017r., mocą którego A. W. został uznany za winnego popełnienia kilku czynów zabronionych przeciwko wolności z rozdziału XXIII, tj. przestępstw z art. 191 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności.W kasacji od prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego obrońca podniósł następujące rażące naruszenia prawa procesowego: art. 4 k.p.k., art. 193 k.p.k., art. 200 § 2 k.p.k. i art. 202 § 1 k.p.k. polegające na tym, że procedujące organy śledcze i sądowe dysponowały opinią o stanie zdrowia psychicznego skazanego, która dotknięta była brakiem w postaci podpisu jednego z lekarzy biegłych, co dyskwalifikowało tę opinię i uczyniło ją wydaną – wbrew art. 202 § 1 k.p.k.
– przez jednego biegłego; art. 201 k.p.k. polegający na braku konwalidacji powyższego braku przez nie dopuszczenie przed Sądem odwoławczym ponownej opinii na podstawie art. 202 k.p.k.W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w Z. wniósł o oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Żaden z powołanych przez skarżącego przepisów nie odnosił się do postępowania apelacyjnego. Już tylko z tego powodu, ze względu na dyspozycję art. 519 k.p.k., kasacja znalazła się na granicy dopuszczalności.
Nawet gdyby jednak założyć, że wśród wskazanych w kasacji znalazły się przepisy wprost łączące się z procedowaniem na etapie odwoławczym, np. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., to i tak nie mogłoby to przynieść oczekiwanego przez obrońcę rezultatu. Przede wszystkim dlatego, że w apelacji obrońcy nie został podniesiony zarzut, iż pod opinią sądowo-psychiatryczną, w której w części wstępnej uwidoczniono jako jej autorów dwóch biegłych lekarzy psychiatrów, widniał podpis tylko jednego z nich. Tak zredagowana apelacja nie uprawniała Sądu odwoławczego do rozpoznania z urzędu tej kwestii, a więc braku pod opinią podpisu jednego z biegłych, albowiem nie zaistniał żaden z wypadków przewidzianych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k.
Gdyby Sąd ad quem wyszedł poza granicę rozpoznania środka odwoławczego, można byłoby mówić o obrazie art. 433 § 1 k.p.k.Niezależnie od powyższego warto przypomnieć ugruntowane w judykaturze zapatrywanie, że niepodpisanie opinii przez któregokolwiek z biegłych biorących udział w jej opracowaniu nie jest tej rangi uchybieniem, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. (zob. post. SN z 29 października 2003r., III KK 117/02). In concreto nie było żadnych danych, aby snuć przypuszczenia, że biegły, którego podpisu brakuje pod opinią, nie uczestniczył w jej sporządzeniu.Stwierdzić zatem wypadało, że opinia o stanie zdrowia psychicznego skazanego była pełnowartościowym dowodem w sprawie.
Odnotować trzeba, że w toku procesu poczytalność skazanego nie budziła wątpliwości ani Sądów obu instancji, ani – co znamienne- stron. Dlatego uprawnione stało się stwierdzenie, że w czasie popełnienia przestępstw skazany miał zachowaną zdolność rozumienia ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem oraz miał pełną zdolność do udziału w postępowaniu i prowadzenia obrony w sposób samodzielny i rozsądny.Dlatego Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. Aktualna sytuacja skazanego zadecydowała o zwolnieniu go od uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne (art. 624 § 1 k.p.k.).