Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 437/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless, upholding lower court's conviction and sentencing for intentional homicide and injury.

Numero d'incarto IV KK 437/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless without a hearing, upholding the lower courts' conviction and sentencing. The defendant intentionally struck two victims, causing one death and minor injuries to the other, while the defense argued for self-defense and excessive punishment. The court rejected these claims, noting the lower courts correctly assessed the evidence, found no self-defense, and imposed appropriate sentences.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 155 k.k.; Art. 157 § 2 k.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal as obviously groundless if the lower court's decision is free from legal defects and the appeal arguments are clearly unfounded.

Parole chiave

Generato dall'IA
intentional homicide injury bodily self defense cassation appeal obviously groundless proportionality of sentence costs of proceedings trauma cranioencefalico

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 155 k.k.
skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 155 k.k. i innych, z powodu kasacji wniesionej przez obrońców skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w K.
Art. 157 § 2 k.k.
z art. 157 § 2 k.k. w zw.
Art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k. i za to na mocy art.
Art. 11 § 3 k.k.
z art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę roku pozbawienia wolności (pkt 1 wyroku);2.w dniu 9 sierpnia 2015 r.
Art. 85 k.k.
3.na mocy art. 85 k.k. i art.
Art. 86 § 1 k.k.
Art. 25 § 1 k.k.
Sąd Okręgowy wyjaśnił w sposób przekonujący, dlaczego oplucia oskarżonego i zaciskania pięści przez pokrzywdzonego nie można było oceniać jako bezpośredniego i bezprawnego zamachu na oskarżonego, który uprawniałby go do interakcji korzystającej z ochrony przepisu art. 25§ 1 k.k.
Art. 457 § 3 k.p.k.
oraz art. 457 § 3 k.p.k., polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez Sąd Okręgowy w K.
Art. 433 § 2 k.p.k.
zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:1.„rażące i mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 433 § 2 k.p.k., art.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Sąd Najwyższy nie może natomiast ingerować w wymiar kary, a więc stawianie przez obu obrońców zarzutów rażącej niewspółmierności kary jest niedopuszczalne wobec treści art. 523 § 1 k.p.k.Rozstrzygnięcie o kosztach oparto o art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt IV KK 437/19 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 8 października 2019 r.
Art. 636 § 1 k.p.k.
523 § 1 k.p.k.Rozstrzygnięcie o kosztach oparto o art. 636 § 1 k.p.k.Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie.as
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 437/19 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 8 października 2019 r. sprawy T.G. skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 155 k.k. i innych, z powodu kasacji wniesionej przez obrońców skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt XXIII Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II K (…) postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego T.G. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II K (…), uznał T.G. za winnego tego, że:1.w dniu 9 sierpnia 2015 r. w B. działając umyślnie uderzył B.Z. ręką w twarz powodując u niego obrażenia ciała w postaci sińców i obrzęku tkanki podskórnej powłok twarzy, które to obrażenia powodowały naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonego na czas poniżej siedmiu dni, a ponadto nie zachowując ostrożności wymaganej w danych wypadkach, mimo że możliwość popełnienia czynu mógł przewidzieć spowodował, że pokrzywdzony upadł uderzając głową o betonowy kosz lub chodnik, co skutkowało powstaniem sińców okolicy potylicy po stronie lewej z masywnym podbiegnięciem tkanek miękkich, rozległego złamania podstawy czaszki, ograniczonego krwotoku podpajęczynówkowego, stłuczenia tkanki nerwowej i krwiaka śródmózgowia, krwiaków nad i pod twardówkowych i masywnego obrzęku mózgu, którym to działaniem oskarżony spowodował nieumyślnie śmierć B.Z. w dniu 10 sierpnia 2015 r., tj. popełnienia przestępstwa z art. 155 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na mocy art. 155 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę roku pozbawienia wolności (pkt 1 wyroku);2.w dniu 9 sierpnia 2015 r. w B. działając umyślnie uderzył K.Z. ręką w twarz powodując u pokrzywdzonej obrażenia ciała w postaci otarcia naskórka oraz krwiaka i sińców w obszarze powłok twarzy, które to obrażenia powodowały naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonej na czas poniżej 7 dni, tj. popełnienia przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. i za to na mocy tego przepisu skazał go na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 2 wyroku). 3.na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § l k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu łączną karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby (pkt 3 wyroku), zobowiązał go do informowania Sądu o przebiegu okresu próby (pkt 4 wyroku) oraz zasądził od oskarżonego na rzecz trojga pokrzywdzonych nawiązki (pkt 5 wyroku).

Rozstrzygnięto w wyroku również o kosztach procesu (pkt 6 i 7 wyroku).Od wyroku Sądu I instancji apelacje wnieśli prokurator, obrońca oskarżonego oraz pełnomocnicy oskarżycieli posiłkowych.Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt XXIII Ka (…):1.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:2.podwyższył karę pozbawienia wolności orzeczoną wobec oskarżonego za czyn popełniony na szkodę B.Z. wyczerpujący ustawowe znamiona występku z art. 155 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (pkt 1 wyroku SR) do roku i 6 miesięcy; 3.uchylił orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności oraz warunkowym zawieszeniu wykonania tej kary (pkt 3 wyroku SR), także o zobowiązaniu oskarżonego do informowania Sądu o przebiegu okresu próby (pkt 4 wyrokuSR); 4.na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego karę łączną roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności zaliczając na jej poczet okres zatrzymania oskarżonego uznając karę pozbawienia wolności za wykonaną w rozmiarze 2 dni; 5.podwyższył nawiązki orzeczone od oskarżonego na rzecz dwojga małoletnich pokrzywdzonych;6.w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wnieśli obrońcy T.G., zaskarżając go w całości.Adw.

H.L. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:1.„rażące i mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 433 § 2 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez Sąd Okręgowy w K. wszechstronnej kontroli odwoławczej i niezasadnym zaaprobowaniu przyjętego przez Sąd I instancji stanowiska dotyczącego realizacji przez T.G. ustawowych znamion czynu zabronionego popełnionego na szkodę B.Z., z jednoczesnym pominięciem analizy całego materiału dowodowego, a nadto na nierozważeniu i nieustosunkowaniu się do wszystkich zarzutów podniesionych apelacji obrońcy, w następstwie czego doszło do utrzymania w mocy niezasadnego, bo dotkniętego błędnymi ustaleniami faktycznymi, a nadto niewspółmiernie surowego wyroku Sądu Rejonowego w B.;2.rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec T.G. za przypisany mu czyn popełniony na szkodę K.Z. w rozmiarze 4 miesięcy pozbawienia wolności, której wymiar orzeczony przez Sąd Okręgowy w K., mimo iż w prawidłowo ustalonych okolicznościach sprawy, wskazujących na nieznaczny stopień winy i społecznej szkodliwości inkryminowanego czynu, polegających m. in. na nagannym zachowaniu pokrzywdzonej poprzedzającym użycie względem niej przemocy, niewielkim rozmiarze ujemnych następstw przestępstwa, a także zachowaniu oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, w szczególności przeproszeniu pokrzywdzonej, kara ta winna zostać uznana za rażąco surową, sprzeczną z wymogami prewencji ogólnej oraz indywidualnej, co przemawiało za orzeczeniem za wskazany czyn, kary postulowanej przez obrońcę w treści wniesionej apelacji, tj. grzywny samoistnej w wysokości 100 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż wysokości jednej stawki wynosi 50 zł.”.Podnosząc takie zarzuty, adw.

H.L. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zmienionego na jego mocy wyroku Sądu Rejonowego w B. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Adw. A.T. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:1.„rażące i mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 25 § 1 k.k., poprzez dokonanie błędnej wykładni tegoż przepisu, przy prawidłowo dokonanych ustaleniach faktycznych i przyjęcia, że zachowanie pokrzywdzonego, polegające na opluciu oskarżonego oraz zaciśnięciu pięści nie może być uznane za bezprawny i bezpośredni zamach, co stanowi bezpodstawne zawężenie instytucji obrony koniecznej, jako uprawnionej jedynie w sytuacji, w której zamach przyjął już formę <agresywnego zachowania człowieka stwarzającego niebezpieczeństwo>, a w konsekwencji niezastosowanie na gruncie niniejszej sprawy art. 25 § 1 k.k., w sytuacji gdy powszechnie przyjęta w orzecznictwie wykładnia tego przepisu pozwala na przyjęcie, że prawo do obrony koniecznej obejmuje nie tylko odpieranie bezprawnego zamachu w fazie jego realizacji, ale także w stadium obiektywnie zaistniałego bezpośredniego zagrożenia bezprawnym zamachem na dobro prawne;2.rażące i mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 433 § 2 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez Sąd Okręgowy w K. wszechstronnej kontroli odwoławczej i niezasadnym zaaprobowaniu przyjętego przez Sąd I instancji stanowiska dotyczącego wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego za czyn popełniony na szkodę K.Z., z jednoczesnym pominięciem analizy całego materiału dowodowego, a nadto na nierozważeniu i nieustosunkowaniu się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary podniesionego w apelacji obrońcy, co doprowadziło do utrzymania w mocy kary rażąco niewspółmiernej, orzeczonej w punkcie 2. sentencji wyroku Sądu Rejonowego w B.;3.rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec T.G. za przypisany mu czyn popełniony na szkodę K.Z. w rozmiarze 4 miesięcy pozbawienia wolności, której wymiar orzeczony przez Sąd I instancji został następnie zaakceptowany przez Sad Okręgowy w K., mimo iż w prawidłowo ustalonych okolicznościach sprawy, wskazujących na nieznaczny stopień winy i społecznej szkodliwości inkryminowanego czynu, polegających m. in. na nagannym zachowaniu pokrzywdzonej poprzedzającym użycie względem niej przemocy, niewielkim rozmiarze ujemnych następstw przestępstwa, a także zachowaniu oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, w szczególności przeproszeniu pokrzywdzonej, kara ta winna zostać uznana za rażąco surową, sprzeczną z wymogami prewencji ogólnej i indywidualnej, co przemawiało za orzeczeniem za wskazany czyn, kary postulowanej przez obrońcę w treści wniesionej apelacji, tj. grzywny samoistnej w wysokości 100 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż wysokości jednej stawki wynosi 50 zł.”.Stawiając takie zarzuty, drugi obrońca adw.

A.T. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zmienionego na jego mocy wyroku Sądu Rejonowego w Bytomiu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi.Prokurator Prokuratury Rejonowej w B. w pisemnej odpowiedzi na kasację obu obrońców, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja sporządzona w odrębnych pismach procesowych przez dwóch obrońców T.G. jest bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlegała oddaleniu na posiedzeniu bez udziału stron w trybie art. 535 § k.p.k.Wbrew wywodom autorów kasacji, orzeczenie Sądu odwoławczego wolne jest od wad prawnych, a przeprowadzona kontrola odwoławcza spełnia wymogi wszechstronnej i rzetelnej, a więc nie narusza art. 457 § 3 k.p.k. ani art. 433 § 2 k.p.k.

W jej toku rozpoznano oba zarzuty apelacyjne, a więc błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary 4 miesięcy orzeczonej za czyn z art. 157 § 2 k.k., a Sąd w uzasadnieniu podał czym kierował się wydając zaskarżone kasacją orzeczenie oraz dlaczego zarzuty i wnioski sformułowane w apelacji uznał za niezasadne. Przede wszystkim Sąd odwoławczy zaakceptował ocenę dowodów prowadzącą do poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń stanu faktycznego i skoro uznał je za prawidłowe, to słusznie nie dopatrzył się w zachowaniu oskarżonego działania w ramach kontratypu obrony koniecznej.

Sąd Okręgowy wyjaśnił w sposób przekonujący, dlaczego oplucia oskarżonego i zaciskania pięści przez pokrzywdzonego nie można było oceniać jako bezpośredniego i bezprawnego zamachu na oskarżonego, który uprawniałby go do interakcji korzystającej z ochrony przepisu art. 25§ 1 k.k. Obrońcy nie podważyli natomiast stanowiska Sądu odwoławczego w tym zakresie. Należy jedynie dodatkowo zauważyć, że stawianie w kasacji zarzutu naruszenia bezpośrednio art. 25 § 1 k.k. jest nieprawidłowe, gdyż w tej sprawie nie doszło do zmiany ustaleń faktycznych na etapie postępowania odwoławczego, a więc Sąd Okręgowy nie mógł stosować tego przepisu, jest to więc zarzut skierowany przeciwko orzeczeniu Sądu I instancji.

Z uwagi jednak, że drugi obrońca powiązał naruszenie tego przepisu z przepisami art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k., Sąd Najwyższy rozpoznał ten zarzut.Sąd odwoławczy odniósł się również do drugiego zarzutu apelacyjnego wskazując, że nie znalazł żadnych podstaw do kwestionowania wymiaru kary orzeczonej przez Sąd I instancji za przypisany oskarżonemu czyn z art. 157 § 2 k.k. popełniony na szkodę K.Z., gdyż jest ona odpowiednia i współmierna w realiach tej sprawy. Podkreślić należy, że Sąd Rejonowy w swoim uzasadnieniu w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami wskazał czym kierował się wymierzając karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, a więc jakie okoliczności łagodzące i obciążające miał przy tym na uwadze i te właśnie ustalenia zostały zaakceptowane.

Stwierdzić więc należy, że Sąd Okręgowy nie naruszył obowiązujących go zasad związanych z kontrolą odwoławczą. Sąd Najwyższy nie może natomiast ingerować w wymiar kary, a więc stawianie przez obu obrońców zarzutów rażącej niewspółmierności kary jest niedopuszczalne wobec treści art. 523 § 1 k.p.k.Rozstrzygnięcie o kosztach oparto o art. 636 § 1 k.p.k.Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak na wstępie.as