Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 433/14 Generato dall'IA

Supreme Court quashes regional court verdict for violating combined penalty limits and procedural rules.

Numero d'incarto IV KK 433/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's verdict, which had convicted the defendant and imposed a combined prison sentence exceeding the statutory maximum. The defendant argued that the court erred by accepting the prosecutor's agreement without a trial and by sentencing above the legal limit for combined penalties. The court ruled that the Regional Court violated both procedural requirements regarding the prosecutor's agreement and material law concerning the maximum allowable combined sentence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 335 § 1 k.p.k. w zw. z art. 343 § 7 k.p.k.; Art. 86 § 1 k.k.: A court must not convict based on a prosecutor's agreement if it violates statutory penalty limits or fails to inform the defendant of the agreement's defects, as such errors fundamentally alter the trial's outcome.

Parole chiave

Generato dall'IA
combined penalty limits prosecutor's agreement procedural violation material law violation quashing of verdict prison sentence calculation right to trial

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 335 § 1 k.p.k.
i zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 335 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 343 § 7 k.p.k.
z art. 343 § 7 k.p.k., polegające na uwzględnieniu zawartego w akcie oskarżenia nieprawidłowego, gdyż obarczonego błędem w zakresie kary łącznej pozbawienia wolności, wniosku prokuratora o skazanie M.
Art. 86 § 1 k.k.
343 § 7 k.p.k., jak i przepisów prawa materialnego – art. 86 § 1 k.k. Sąd Rejonowy uwzględnił wniosek prokuratora (uzgodniony w trybie art.
Art. 537 § 2 k.p.k.
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 22 sierpnia 2013 r., II KK 199/13, LEX nr 1350542, z dnia 13 sierpnia 2014 r., V KK 216/14, LEX nr 1493994).Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. i art.
Art. 535 § 5 k.p.k.
i innych‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,‎w dniu 21 stycznia 2015 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść,‎od wyroku Sądu Rejonowego w T.‎z dnia 24 lutego 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonej M.
art. 225 § 2 k.k
Ż.‎skazanej z art. 225 § 2 k.k.
art. 535 § 5 k.p.k
i innych‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,‎w dniu 21 stycznia 2015 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść,‎od wyroku Sądu Rejonowego w T.‎z dnia 24 lutego 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonej M.
art. 219 § 1 k.k
Zauważyć przy tym należy, iż zarówno akt oskarżenia, jak i wyrok błędnie powołują w kwalifikacji prawnej przypisanych czynów art. 219 § 1 k.k., zamiast art.
art. 11 § 2 k.k
art. 12 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 433/14 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Barbara Skoczkowska‎SSN Józef Szewczyk w sprawie M. Ż.‎skazanej z art. 225 § 2 k.k. i innych‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,‎w dniu 21 stycznia 2015 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść,‎od wyroku Sądu Rejonowego w T.‎z dnia 24 lutego 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonej M. Ż. przekazuje Sądowi Rejonowemu w T. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Prokuratura Rejonowa w T. skierowała w dniu 19 grudnia 2013 r. do Sądu Rejonowego w T. akt oskarżenia przeciwko M. Ż., dołączając wniosek o wydanie wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych przez prokuratora z oskarżoną, w trakcie przesłuchania w dniu 25 listopada 2013 r., kar jednostkowych i kary łącznej:- za czyn z art. 225 § 2 k.k. – 4 miesiące pozbawienia wolności,- za czyn z art. 218 § 1a k.k. i art. 219 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. – 6 miesięcy pozbawienia wolności,- za czyn z art. 270 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. – 5 miesięcy pozbawienia wolności,- kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby trwającej 5 lat,- grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 10 złotych każda, a także orzeczenie na podstawie art. 44 § 2 k.k. przepadku dowodów rzeczowych oraz zasądzenie kosztów i opłat (k. 275 – 276, 277, 313 – 316, 317 i 333).

Po rozpoznaniu przedmiotowej sprawy na posiedzeniu, na które oskarżona, prawidłowo zawiadomiona, nie stawiła się, Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. II K …/13 uznał oskarżoną M. Ż. za winną popełnienia zarzucanych jej czynów i orzekł nim kary jednostkowe i karę łączną tak jak we wniosku prokuratora, załączonym do aktu oskarżenia. Zauważyć przy tym należy, iż zarówno akt oskarżenia, jak i wyrok błędnie powołują w kwalifikacji prawnej przypisanych czynów art. 219 § 1 k.k., zamiast art. 219 k.k. (k. 361 i 362 – 364).Wyrok nie został zaskarżony i uprawomocnił się z dniem 4 marca 2014 r. (k. 368).Od tego wyroku kasację złożył Prokurator Generalny.

Zaskarżył wyrok w całości na korzyść skazanej M. Ż. i zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 335 § 1 k.p.k. w zw. z art. 343 § 7 k.p.k., polegające na uwzględnieniu zawartego w akcie oskarżenia nieprawidłowego, gdyż obarczonego błędem w zakresie kary łącznej pozbawienia wolności, wniosku prokuratora o skazanie M. Ż. bez przeprowadzenia rozprawy, za popełnienie przestępstw z art. 225 § 2 k.k., z art. 218 § 1a k.k. i art. 219 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 270 § 1 k.k. – trzykrotnie i wydaniu wyroku zgodnego z tym wnioskiem, w konsekwencji czego doszło do rażącej obrazy prawa materialnego, a to art. 86 § 1 k.k., poprzez wymierzenie kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy, a więc wyższej niż wynosząca 1 rok i 3 miesiące pozbawienia wolności suma kar jednostkowych, orzeczonych w wymiarze, kolejno 4, 6 i 5 miesięcy pozbawienia wolności, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary łącznej pozbawienia wolności i przekazanie sprawy M.

Ż. do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna.Rację ma Prokurator Generalny gdy podnosi, że zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w T. zapadł z rażącą obrazą przepisów postępowania – art. 335 § 1 k.p.k. w zw. z art. 343 § 7 k.p.k., jak i przepisów prawa materialnego – art. 86 § 1 k.k. Sąd Rejonowy uwzględnił wniosek prokuratora (uzgodniony w trybie art. 335 § 1 k.p.k.), o skazanie M. Ż., bez przeprowadzenia rozprawy, za popełnienie zarzuconych jej przestępstw, pomimo wadliwości tego wniosku w zakresie kary łącznej.

Przecież co do wysokości kary łącznej pozbawienia wolności, był on sprzeczny z treścią art. 86 § 1 k.k., który to przepis zezwalał, w niniejszej sprawie, na jej wymierzenie w granicach od 6 miesięcy (tj. najwyższa z kar jednostkowych), do 1 roku i 3 miesięcy (tj. suma kar jednostkowych).Doszło też do naruszenia art. 343 § 7 k.p.k., gdyż w realiach sprawy Sąd Rejonowy nie zwrócił uwagi stronom na opisaną wyżej wadliwość wniosku, i dopiero wówczas gdyby oskarżyciel, w uzgodnieniu z oskarżoną, nie dokonał stosownej modyfikacji wniosku, należało przekazać sprawę do rozpoznania na zasadach ogólnych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2013 r., III KK 265/13, LEX nr 1380961).

Wskazane w kasacji rażące naruszenie wymienionych wyżej przepisów k.p.k. oraz k.k., miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, albowiem w konsekwencji doprowadziło do poniesienia przez M. Ż. surowszej odpowiedzialności karnej, niż była możliwa przy prawidłowym ich zastosowaniu (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 22 sierpnia 2013 r., II KK 199/13, LEX nr 1350542, z dnia 13 sierpnia 2014 r., V KK 216/14, LEX nr 1493994).Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. i art. 535 § 5 k.p.k. orzekł jak w wyroku.