Supreme Court quashes lower court's reduction of probation period for juvenile drug offender violating mandatory law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the District Court's judgment shortening the probation period for a juvenile drug offender from three to two years and removing mandatory supervision. The defendant argued for leniency based on his post-appeal attitude, but the Court found the lower court erred by ignoring the mandatory legal requirements applicable at the time of the offense. Consequently, the case was remanded to the District Court for a new trial in accordance with the stricter statutory rules for juvenile offenders.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 70 § 2 k.k.; Art. 73 § 2 k.k.: The court must apply the law in force at the time of the offense when it is more favorable to the offender; a lower court cannot arbitrarily shorten the mandatory probation period or remove supervision for a juvenile offender without violating these statutory provisions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 417/15 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)SSN Krzysztof CesarzSSN Jerzy Steckiewicz (sprawozdawca)Protokolant Danuta Bratkrajc przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jerzego Engelkingaw sprawie H. G.skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i innychpo rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawiew dniu 5 kwietnia 2016 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 16 czerwca 2015 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.z dnia 29 października 2014 r. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej H.G. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIESąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 29 października 2014 r., uznał H. G. urodzonego 10 lutego 1994 r. za winnego tego, że:1. w dniu 25.08 2013 r. w miejscowości W. wbrew przepisom ustawy, posiadał środek odurzający w postaci marihuany o łącznej wadze 9,66 grama co stanowi występek z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.20005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;2. w dniu 25.08 2013 r. w miejscowości L. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił P. R. środek odurzający w postaci marihuany w ilości 2,36 grama osiągając z tego tytułu korzyść majątkową w kwocie 30 zł, co stanowi występek z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiza co – odpowiednio – orzekł karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz roku pozbawienia wolności – łącznie rok i 2 miesiące pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat, oddając na ten czas oskarżonego pod dozór kuratora.W wyniku złożonej przez oskarżonego apelacji, w której wywodził, że nie popełnił przypisanych mu czynów i wnosił o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r., zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że skrócił okres warunkowego zawieszenia kary do 2 lat oraz uchylił dozór kuratora.Prokurator Generalny wniósł na niekorzyść H.
G. kasację od wyroku Sądu Okręgowego w zakresie skrócenia okresu próby i uchylenia dozoru, w której zarzucił:„rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa materialnego art. 70 § 2 k.k. i art. 73 § 2 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r., polegające na zmianie zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji w następstwie apelacji oskarżonego, polegające na skróceniu okresu próby z 3 do 2 lat, a więc do krótszego od minimalnego przewidzianego dla sprawcy młodocianego, przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej za przestępstwa z art. 62 ust. 1 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a także uchyleniu orzeczenia obligatoryjnego wobec młodocianego sprawcy przestępstwa umyślnego dozoru kuratora”- wnosząc o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w K. w zaskarżonej części i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Uznając kasację za w pełni uzasadnioną Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Nie ulega wątpliwości, że H.
G.był młodocianym sprawcą czynów mu przypisanych, bowiem w chwili ich popełnienia nie ukończył 21 lat i w czasie orzekania w pierwszej instancji 24 lat (art. 115 § 10 k.k.).Status młodocianego sprawiał, że w ówczesnym stanie prawnym w wypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary wobec takiego sprawcy, okres próby wynosił od 3 lat do 5 lat (art. 70 § 2 k.k.), a dozór był obowiązkowy (art. 73 § 2 k.k.).Sąd Okręgowy rozpoznając apelację oskarżonego przeoczył fakt, że H. G. był młodocianym sprawcą czynów zabronionych i uznając, iż wobec postawy oskarżonego, która wskazywała, iż zrozumiał niewłaściwość swojego dotychczasowego postępowania, skrócił mu okres próby i zniósł dozór.Orzeczenie Sądu Okręgowego było oczywiście błędne (Sąd zauważył swoje niedopatrzenia opracowując pisemne uzasadnienie wyroku) i dlatego też stanowiło rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i dlatego też należało je uchylić i sprawę przekazać temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Co prawda, obowiązujący od 1 lipca 2015 r. art. 70 § 2 k.k. określa możliwość wyznaczenia okresu próby w stosunku do młodocianego sprawcy w rozmiarze od 2 do 5 lat, to jednak, z uwagi na również zmienioną „ nowelą lipcową” treść art. 69 § 1 k.k., który stanowi, że – pod wskazanymi w tym przepisie warunkami - sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, bezsporne jest, iż uprzednie brzmienie omawianego przepisu, jest względniejsze dla sprawcy i dlatego, zgodnie z art. 4 § 1 k.k. należało uwzględnić stan prawny sprzed nowelizacji Kodeksu karnego.Mając powyższe okoliczności na uwadze oraz to, że od daty uprawomocnienia się zaskarżonego kasacją wyroku do jej wniesienia nie upłynęło 6 miesięcy Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. kc