Supreme Court dismisses criminal appeal for inadmissibility due to improper statutory grounds under Polish Criminal Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the criminal appeal without examination, ruling it inadmissible under the Criminal Procedure Code. The defense attempted to base the appeal on specific statutory grounds, but the Court found these grounds were legally inapplicable to the case facts and the imposed penalty. Consequently, the appeal was rejected because it violated the statutory limitations on criminal appeals established by the July 2000 amendment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 530 § 2 k.p.k.; Art. 531 § 1 k.p.k.: An appeal must be rejected if it relies on grounds not listed in Art. 523 § 1 k.p.k., and the Supreme Court may leave such an appeal unexamined if the lower court improperly accepted it.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 403/11
POSTANOWIENIE
Dnia 30 grudnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie, Izba Karna, na posiedzeniu w składzie
następującym :
Przewodniczący: SSN Stanisław Zabłocki (spraw.)
po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2011 r.
sprawy J. P.
skazanego z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.,
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 14 lipca 2011 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego
z dnia 17 sierpnia 2010 r.,
postanowił
działając na podstawie art. 531 § 1 k.p.k., art. 626 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1
k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.
1) Pozostawić wniesioną kasację bez rozpoznania;
2) Kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego J.
P. UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania
przyjętą kasację, jeżeli nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art. 530 §
2 k.p.k. Zgodnie zaś z przepisem art. 530 § 2 k.p.k. prezes sądu odwoławczego,
do którego wniesiono kasację, powinien odmówić jej przyjęcia m.in. wówczas,
gdy kasację oparto na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1 k.p.k.
Niestety, kasacja została przez prezesa sądu odwoławczego wadliwie
przyjęta, pomimo tego, że oparto ją na powodach, które w realiach procesowych
niniejszej sprawy nie mogły stanowić podstaw kasacyjnych i dlatego też
niezbędne było skorygowanie tego błędu na drodze określonej w art. 531 § 1
k.p.k.
Przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie pozostawienia kasacji
bez rozpoznania Sąd Najwyższy miał na względzie to, że z powodu ograniczeń
ustawowych wprowadzonych w treści art. 523 k.p.k. w tzw. noweli lipcowej do
k.p.k. z 2000 r. oraz mając na uwadze rodzaj kary wymierzonej skazanemu w
niniejszej sprawie, kasacja mogła być wniesiona tylko z powodu uchybień
wymienionych w art. 439 k.p.k. Zatem a limine należało odrzucić
dopuszczalność oparcia kasacji wnoszonej w niniejszej sprawie na powodach
wymienionych w punktach : a – b oraz d - i zarzutu sformułowanego w
pierwszym tiret z tzw. petitum kasacji sporządzonej i podpisanej przez obrońcę
skazanego. Równie oczywista jest niedopuszczalność oparcia kasacji na
powodach wymienionych w punktach : a – i zarzutu sformułowanego w drugim
tiret z tzw. petitum kasacji.
Co więcej, nie jest również dopuszczalne oparcie tej kasacji na zarzucie
sformułowanym w punkcie c pierwszego tiret kasacji, bowiem wprawdzie
obrońca w punkcie tym odwołuje się do podstawy rzekomo określonej w art.
439 § 1 pkt 7 k.p.k. (w treści kasacji adwokat odwołuje się zresztą, zapewne w
wyniku oczywistej omyłki pisarskiej, do art. 4391 § 1 pkt 7 k.p.k., czyli do
jednostki redakcyjnej w ogóle nie występującej w przepisach polskiej procedury
karnej), a więc takiej, która teoretycznie mogłaby stanowić w wypadku
wymierzenia skazanemu kary wolnościowej przyczynę kasacyjną, tyle tylko, że
czyni to w sposób jawnie instrumentalny, zapewne właśnie po to, aby ominąć
ograniczenia kasacyjne wprowadzone w treści art. 523 k.p.k. nowelą z lipca
2000 r.
Jak zasadnie podnosi prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej
odpowiedzi na kasację, nieuchylenie zabezpieczenia przez sąd odwoławczy w
zupełnie oczywisty sposób nie może być uznane za bezwzględną przyczynę
odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., jak i za jakąkolwiek inną
bezwzględną przyczynę odwoławczą. Co więcej, jak to słusznie skomentował
sąd ad quem w końcowej części (k. 59 maszynopisu) uzasadnienia swego
wyroku, w związku z zastrzeżeniami podnoszonymi przez J. P. w jego apelacji
osobistej, przepis art. 413 § 1 i 2 k.p.k. nie zawiera obowiązku rozstrzygania
przez sąd w wyroku co do zastosowanych wobec oskarżonego zabezpieczeń
majątkowych, dokonanych w związku z grożącymi mu dolegliwościami o
charakterze ekonomicznym. Tak więc substrat materialny, który został
określony w kasacji jako wada o charakterze kwalifikowanym, stanowiąca
rzekomo bezwzględny powód uchylenia orzeczenia, w ogóle nie stanowi
rażącego naruszenia prawa, a więc podstawy kasacyjnej, do której można
odwoływać się w wypadku skazania na bezwzględną karę pozbawienia
wolności.
Tylko dla porządku warto przypomnieć, że zgodnie z jednolitymi poglądami,
wyrażanymi w piśmiennictwie i orzecznictwie, o bezwzględnym powodzie
odwoławczym określonym w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. można mówić nie
wówczas, gdy orzeczenie nie zawiera jakiegoś elementu, które zasadniczo
powinno zawierać, a jedynie wówczas, gdy w samej treści części dyspozytywnej
orzeczenia występuje takie wewnętrzne „pęknięcie”, iż spełnienie jednego z
zawartych w niej rozstrzygnięć musiałoby prowadzić do zignorowania innego z
rozstrzygnięć. Podkreśla się także, że nie każda sprzeczność orzeczenia
kwalifikuje się jako bezwzględna przyczyna odwoławcza, lecz tylko ta
sprzeczność, która uniemożliwia wykonanie orzeczenia. Musi więc chodzić o
sprzeczność zasadniczą i to taką, której nie da się usunąć w drodze
przewidzianej w art. 13 § 1 k.k.w. Nie stanowi także bezwzględnej przyczyny
odwoławczej
sprzeczność
między
treścią
samego
orzeczenia
a
jego
uzasadnieniem, a tym bardziej sprzeczności w treści samego uzasadnienia
orzeczenia.
Na koniec wypada też wskazać, że zarówno samo formalne powołanie
się na uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k., jak i całkowicie bezpodstawne
nazwanie takim uchybieniem sytuacji, która bez wątpienia nie stanowi
naruszenia prawa wymienionego w tym przepisie, nie czyni dopuszczalną
kasacji podlegającej ograniczeniom przewidzianym w art. 523 § 2 k.p.k. w
brzmieniu ustalonym w noweli lipcowej z 2000 r. (por. tezę 2. postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2001 r., V KZ 1/01, Lex Nr 51829)
Właśnie kontrola prowadzona w trybie art. 530 § 2 k.p.k. na szczeblu sądu
odwoławczego, a jeśli ona okazała się wadliwa, kontrola przeprowadzana w
trybie określonym w art. 531 § 1 k.p.k., ma spełniać podstawową rolę w
eliminowaniu
jawnie instrumentalnych przypadków określania mianem
bezwzględnej podstawy odwoławczej uchybień, które zgodnie z wypracowaną
linią orzecznictwa do tej kwalifikowanej grupy uchybień w sposób oczywisty
nie należą, a tym bardziej nadawania takiego miana procedowaniu, które w
równie oczywisty sposób nie stanowi jakiegokolwiek uchybienia.
Z przedstawionych wyżej powodów orzeczono jak w części dyspozytywnej
postanowienia, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając zgodnie z
art. 626 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.