Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 40/23 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court verdict for omitting mandatory professional ban for child sexual abuse conviction.

Numero d'incarto IV KK 40/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's verdict regarding the mandatory professional ban imposed on a defendant convicted of sexual offenses against a minor. The prosecution argued that the first-instance court failed to apply the compulsory ban required by Article 41 § 1a of the Criminal Code, regardless of the defendant's prior employment history. The court ruled that the omission of this mandatory measure constituted a serious violation of law with significant impact on the verdict's content, necessitating a remand for re-evaluation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 41 § 1a k.k.; When a person is convicted of a sexual offense against a minor, the court is legally obligated to impose a mandatory professional ban, irrespective of the defendant's prior employment status or the application of extraordinary leniency.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory professional ban sexual offenses against minors Criminal Code Article 41 serious violation of law remand for retrial omission of mandatory measure prosecution appeal atto sessuale con un fanciullo

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 41 § 1a k.k.
akt III K 724/20, uchyla zaskarżony wyrok w części, w jakiej nie zawiera rozstrzygnięcia o środku karnym określonym w art. 41 § 1a k.k. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu Katowice - Zachód w Katowicach do ponownego rozpoznania.
Art. 200 § 1 k.k.
skazanego za czyn z art. 200 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron‎w dniu 22 czerwca 2023 r.,‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego‎od wyroku Sądu Rejonowego Katowice-Zachód w Katowicach‎z dnia 21 grudnia 2021 r., sygn.
Art. 60 § 2 k.k.
oraz art. 60 § 2 k.k. w zw.
Art. 60 § 6 pkt 3 k.k.
z art. 60 § 6 pkt 3 k.k. wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30,00 zł (trzydziestu złotych), 2.na podstawie art.
Art. 41a § 1 k.k.
wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30,00 zł (trzydziestu złotych), 2.na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego A.
Art. 535 § 5 k.p.k.
W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną i uwzględniwszy ją w całości na posiedzeniu, przeprowadzonym w trybie art. 535 § 5 k.p.k., uchylił zaskarżony wyrok w części, w jakiej nie zawiera rozstrzygnięcia o środku karnym określonym w art.
art. 200 § 1 k.k
skazanego za czyn z art. 200 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron‎w dniu 22 czerwca 2023 r.,‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego‎od wyroku Sądu Rejonowego Katowice-Zachód w Katowicach‎z dnia 21 grudnia 2021 r., sygn.
art. 60 § 2 k.k
art. 60 § 6 pkt 3 k.k
z art. 60 § 6 pkt 3 k.k.
art. 535 § 5 k.p.k
W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną i uwzględniwszy ją w całości na posiedzeniu, przeprowadzonym w trybie art. 535 § 5 k.p.k., uchylił zaskarżony wyrok w części, w jakiej nie zawiera rozstrzygnięcia o środku karnym określonym w art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

IV KK 40/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 czerwca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk (przewodniczący)‎SSN Dariusz Kala (sprawozdawca)‎SSN Igor ZgolińskiProtokolant Olga Tyburc - Żelazek w sprawie A. P. skazanego za czyn z art. 200 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron‎w dniu 22 czerwca 2023 r.,‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego‎od wyroku Sądu Rejonowego Katowice-Zachód w Katowicach‎z dnia 21 grudnia 2021 r., sygn. akt III K 724/20, uchyla zaskarżony wyrok w części, w jakiej nie zawiera rozstrzygnięcia o środku karnym określonym w art. 41 § 1a k.k. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu Katowice - Zachód w Katowicach do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2021 r., sygn. akt III K 724/20, Sąd Rejonowy Katowice – Zachód w Katowicach:1.uznał oskarżonego A. P. za winnego tego, że w dniu 14 grudnia 2019 roku w K., dopuścił się wobec małoletniej poniżej lat 15 Z. B. (lat […]) innej czynności seksualnej, w ten sposób, że najpierw włożył dwa palce każdej z dłoni do tylnych kieszeni spodni małoletniej i poruszał palcami masując jej pośladki, a następnie po wyjęciu palców z kieszeni całą dłonią masował przez spodnie pośladki małoletniej i kilka razy klepnął ją w pośladki, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 200 § 1 k.k., i za to, na podstawie art. 200 § 1 k.k. oraz art. 60 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 6 pkt 3 k.k. wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30,00 zł (trzydziestu złotych), 2.na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego A.

P. zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną Z. B. w jakikolwiek sposób oraz zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej Z. B. na odległość mniejszą niż 100 (sto) metrów, przez okres 3 (trzech) lat.Wyrok zawiera również rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu.Od powyższego wyroku żadna ze stron nie wywiodła apelacji i uprawomocnił się on w dniu 26 lutego 2022 r.Orzeczenie to, w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym, zaskarżył natomiast Prokurator Generalny, który w kasacji, wywiedzionej na niekorzyść skazanego, podniósł zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 41 § 1a zd. drugie k.k., polegającego na zaniechaniu orzeczenia wobec oskarżonego A.

P., jako sprawcy, któremu przypisano odpowiedzialność karną za występek z art. 200 § 1 k.k., środka karnego w postaci zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów lub działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, w sytuacji, gdy z treści art. 41 § 1a zd. drugie k.k. wynika, że w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego orzeczenie tego środka karnego na czas określony albo dożywotnio jest obligatoryjne.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowe Katowice — Zachód w Katowicach do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna. Zgodnie z art. 41 § 1a k.k., w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2017 r., sąd może orzec zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania na karę pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu na szkodę małoletniego.

Sąd orzeka [podkreślenie SN] zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego. Z treści przywołanej regulacji w sposób jednoznaczny wynika, że w sytuacji skazania oskarżonego (i to niezależnie, na jaką karę) za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, sąd zobligowany jest do orzeczenia wskazanego w powołanym przepisie środka karnego.

Zgodnie z utrwalonym w doktrynie i judykaturze poglądem, na co trafnie zwrócił uwagę autor kasacji, z perspektywy obowiązku orzeczenia ww. środka karnego irrelewantne jest, czy sprawca kiedykolwiek zajmował stanowisko, wykonywał zawód lub prowadził działalność, których ów środek dotyczy (zob. A. Ziółkowska [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. III, red. V. Konarska-Wrzosek, Warszawa 2020, komentarz do art. 41, teza 11). Oczywiste jest również i to, że z obowiązku orzeczenia tego środka karnego nie zwalniało sądu zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2023 r., sygn. akt V KK 45/23).

Powyższy wywód prowadzi do konkluzji, że poprzez brak orzeczenia wobec skazanego A. P. ww. środka karnego, sąd pierwszej instancji dopuścił się rażącej obrazy art. 41 § 1a k.k., która bez wątpienia miała istotny wpływ na treść orzeczenia. W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną i uwzględniwszy ją w całości na posiedzeniu, przeprowadzonym w trybie art. 535 § 5 k.p.k., uchylił zaskarżony wyrok w części, w jakiej nie zawiera rozstrzygnięcia o środku karnym określonym w art. 41 § 1a k.k. i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu Katowice – Zachód w Katowicach.

Nie budzi bowiem wątpliwości, że w postępowaniu kasacyjnym dopuszczalne jest uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części, w jakiej nie zawiera ono określonego rozstrzygnięcia, którego zamieszczenie było w danym wypadku obligatoryjne (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2023 r., IV KK 21/22). Kierując się powyższą argumentacją, orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku. (M.K.) [ł.n]