Supreme Court dismisses private prosecutor's appeal as obviously groundless for procedural errors and lack of merit.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the private prosecutor's cassation appeal as obviously groundless, ordering them to bear the litigation costs. The prosecutor challenged a second-instance acquittal, alleging violations of the right to defense and procedural rules regarding evidence evaluation. The court ruled that the prosecutor's arguments were directed at the first-instance judgment rather than the appellate court's review and constituted an attempt to bypass the ban on factual error appeals.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 519 k.p.k. w zw. z art. 520 k.p.k.; art. 4 k.p.k.; art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is admissible only against final judgments of the appellate court; arguments directed at the first-instance judgment are inadmissible unless necessary for the proper consideration of the appeal, and the right to defense cannot serve as a standalone ground for cassation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 396/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 marca 2013 r.,sprawy M. Ł. i E. G. uniewinnionych od zarzutów popełnienia przestępstw z art. 212 § 1 kk i art. 216 kkz powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego J. F.od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 lipca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T.z dnia 15 listopada 2011 r., p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć oskarżyciela prywatnego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w T., wyrokiem z 15 listopada 2011 r., uniewinnił M. Ł. i E. G. od zarzutu popełnienia dwóch przestępstw, z których każde kwalifikowane było w prywatnym akcie oskarżenia z art. 212 § 1 k.k. i art. 216 k.k. Sąd Okręgowy w G., po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2012 r. apelacji oskarżyciela prywatnego J. F., utrzymał w mocy pierwszoinstancyjny wyrok, uznając środek odwoławczy za oczywiście bezzasadny.Kasację od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego złożył pełnomocnik oskarżyciela prywatnego, podnosząc zarzut rażącego naruszenia już to art. 4, 7 i 410 k.p.k., już to art. 457 § 2 (powinien był powołać § 3) k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna – i to w stopniu oczywistym.1.Według art. 519 k.p.k. w zw. z art. 520 k.p.k. stronom służy kasacja jedynie od prawomocnych wyroków sądu odwoławczego, co oznacza, że zarzuty podniesione w kasacji pod adresem pierwszoinstancyjnego orzeczenia podlegają rozważeniu przez sąd kasacyjny tylko w takim zakresie, w jakim jest to nieodzowne dla należytego rozpoznania zarzutów stawianych orzeczeniu sądu ad quem.
Nie sprostał temu wymogowi pełnomocnik oskarżyciela prywatnego, formułując zarzut obrazy art. 7 i 410 k.p.k. skierowany bez reszty przeciwko wyrokowi Sądu Rejonowego w T., skoro sąd drugiej instancji w niniejszej sprawie nie uzupełniał przewodu sądowego i nie oceniał dowodów, a wyłącznie kontrolował prawidłowość procedowania sądu a quo. Nie dość tego, teza skarżącego o naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów oraz dyrektywy opierania wyroku bezpośrednio na materiale przeprowadzonym na rozprawie stanowiła w gruncie rzeczy próbę ominięcia ustawowego zakazu (art. 523 § 1 k.p.k.) podnoszenia w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, o którym mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k.2.Co do zarzutu rażącego naruszenia art. 4 k.p.k. stwierdzić wystarczy, że co do zasady nie może on być samodzielnym zarzutem ani odwoławczym, ani tym bardziej kasacyjnym.
Aby mógł on przynieść oczekiwany skutek, powinien być powiązany z zarzutem obrazy przepisu precyzującego gwarancje obiektywizmu organu procesowego, np. art. 41 k.p.k.3.Stawiając zarzut naruszenia art. 457 § 3 k.p.k., skarżący miał na celu – co można było wysnuć z treści skargi – skłonienie Sądu Najwyższego do dokonania ponownej, a więc powtórnej, kontroli odwoławczej wyroku uniewinniającego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Okręgowy w G. rozpoznał prawidłowo apelację i w uzasadnieniu swojego wyroku podał, dlaczego zarzuty zamieszczone w środku odwoławczym uznał za niezasadne.
Sąd Najwyższy ocenił motywacyjną część zaskarżonego wyroku jako wręcz wzorcową; tym samym postąpieniem zbytecznym, a tym samym w jakimś sensie nieracjonalnym byłoby powtarzanie wszechstronnych i wyczerpujących wywodów sądu odwoławczego.Dlatego kasację oddalono w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k., obciążając oskarżyciela prywatnego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne (art. 636 § 1 i 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.).