Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 381/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded regarding compensation for damages from a 1984 criminal proceeding.

Numero d'incarto IV KK 381/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the claim that the appellate court's reduction of compensation was erroneous. The applicants argued that the lower court failed to consider all aggravating circumstances regarding the victim's suffering during a 1984 criminal investigation, while the public prosecutor supported the reduction. The court ruled that the appellate court properly exercised its free evaluation of evidence and that the reduced amount was not merely symbolic, thereby upholding the final decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 445 § 2 k.c.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k. The cassation appeal is obviously unfounded if the appellate court's assessment of damages does not clearly violate the principle of appropriateness or constitute a symbolic award, as such matters fall within the judge's free evaluation of evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal free evaluation of evidence compensation for damages symbolic compensation standard appellate court review risarcimento per errore giudiziario decisione incidentale impugnabile riduzione delle spese giudiziarie

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 445 § 2 k.c.
Art. 433 § 2 k.p.k.
i w rezultacie nie zasądzenie go w wysokości wyższej niż 60 000 zł; prawa procesowego: art. 433 § 2 k.p.k., at.
Art. 457 § 3 k.p.k.
i art. 457 § 3 k.p.k., szczegółowo i obszernie odniósł się do wszystkich zarzutów obydwóch zwykłych środków odwoławczych, zaś kasacja pełnomocnika wnioskodawców była oczywiście bezzasadna w rozumieniu art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
B.o odszkodowanie i zadośćuczynienie po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), w dniu 25 listopada 2024 r., kasacji pełnomocnika wnioskodawców od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 15 lutego 2024 r., sygn.
Art. 636 § 1 k.p.k.
535 § 3 k.p.k.Z powyższych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak w dyspozytywnej części orzeczenia, a kosztami obciążył wnioskodawców po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
z art. 637a k.p.k. [J.J.][a.ł] ‎
art. 535 § 3 k.p.k
B.o odszkodowanie i zadośćuczynienie po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), w dniu 25 listopada 2024 r., kasacji pełnomocnika wnioskodawców od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 15 lutego 2024 r., sygn.
art. 448 k.c
art. 433 § 2 k.p.k
i w rezultacie nie zasądzenie go w wysokości wyższej niż 60 000 zł; prawa procesowego: art. 433 § 2 k.p.k., at.
art. 7 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
post. SN z 27 lipca 2005 r., II KK 54/05
II KK 54/05
SN z 27 lipca 2005r., II KK 54/05).Jednocześnie analiza uzasadnienia wyroku Sądu drugiej instancji wiodła Sąd Najwyższy do przekonania, że kontrola apelacyjna, mająca swój finał w obniżeniu zgodnie z żądaniem oskarżyciela publicznego zasądzonego zadośćuczynienia, przebiegła bez zarzutu.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

IV KK 381/24 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie W. B., B. B. i M. B.o odszkodowanie i zadośćuczynienie po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), w dniu 25 listopada 2024 r., kasacji pełnomocnika wnioskodawców od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 15 lutego 2024 r., sygn. akt II AKa 399/23 zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Bielsku - Białej z dnia 14 czerwca 2023 r., sygn. akt III Ko 129/21 postanowił:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) obciążyć wnioskodawców kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. [J.J.]

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Bielsku – Białej, wyrokiem z 14 czerwca 2023 r, zasądził od Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Rejonowego w Bielsku – Białej na rzecz W. B. , B. B. i M. B. kwoty tytułem odszkodowania po 659,33 zł i zadośćuczynienia po 30 000 zł za szkodę i krzywdę powstałe w wyniku prowadzonego przeciwko A. B. postępowania zakończonego postanowieniem Prokuratury Rejonowej w Bielsku - Białej z 4 sierpnia 1984 r. w sprawie […] wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia.Po rozpoznaniu apelacji oskarżyciela publicznego i pełnomocnika (obaj kwestionowali wysokość zadośćuczynienia), Sąd Apelacyjny w Katowicach, wyrokiem z 15 kutego 2024 r., zmienił wyrok pierwszej instancji w ten sposób, że w miejsce płatnika wskazał wyłącznie Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Bielsku – Białej i obniżył wysokość zasądzonego każdemu wnioskodawcy zadośćuczynienia do 20 000 zł.Kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł pełnomocnik, wskazując w niej rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego: art. 445 § 1 i 2 k.c. oraz art. 448 k.c. i art. 361 § 1 i § 2 k.c. polegające na nieuwzględnieniu wszystkich przesłanek, które miały wpływ na krzywdy i szkody A.

B. i w rezultacie nie zasądzenie go w wysokości wyższej niż 60 000 zł; prawa procesowego: art. 433 § 2 k.p.k., at. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy lutowej polegające na nierzetelnej i wybiórczej kontroli instancyjnej odnośnie wysokości zadośćuczynienia; art. 7 k.p.k. polegające na dowolnej ocenie dowodów i wymierzenie na nowo wysokości zadośćuczynienia z pominięciem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy i w efekcie zasądzenie kwoty nieadekwatnej i drastycznie zaniżonej w stosunku do rozmiaru krzywdy doznanej przez A.

B. . Pełnomocnik postulował uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację oskarżyciel publiczny wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna – i to w stopniu oczywistym, bowiem żaden z zarzutów kasacyjnych nie był w stanie podważyć słuszności dokonanych na etapie odwoławczym zmian w zakresie wysokości przyznanych poszkodowanym sum pieniężnych. Rozpoznając kasację, jak tego wymaga art. 536 k.p.k., w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz nie stwierdzając wystąpienia bezwzględnych uchybień z art. 439 § 1 k.p.k., instancja kasacyjna dostrzegła potrzebę lakonicznego i zbiorowego odniesienia się do wszystkich trzech zarzutów kasacji, które w gruncie rzeczy wszystkie kwestionowały wysokość zasądzonego zadośćuczynienia.I tak, nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty kwestionujące zmniejszenie przez Sąd ad quem zadośćuczynienia, albowiem skarżący nie zdołał wykazać, że w świetle art. 445 § 2 k.c. kwota 20 000 zł, stanowiąca rekompensatę za krzywdy wywołane pozbawieniem A.

B. wolności w okresie od 24 maja 1984 r. do 6 sierpnia 1984 r. (73 dni), nie była odpowiednia. Ustalenie w tej mierze należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego, a zatem zgłoszona w postępowaniu kasacyjnym teza o niewłaściwej wysokości zadośćuczynienia mogłaby być skuteczna tylko wtedy, gdyby zaskarżony wyrok w sposób oczywisty naruszał zasady określania tego zadośćuczynienia. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. O naruszeniu zasady ustalania ,,odpowiedniego” zadośćuczynienia – i to w stopniu rażącym – oraz o dopuszczalności wkroczenia w sferę swobodnego uznania sędziowskiego wolno byłoby mówić, gdyby zadośćuczynienie miało charakter jedynie symboliczny (zob. post.

SN z 27 lipca 2005r., II KK 54/05).Jednocześnie analiza uzasadnienia wyroku Sądu drugiej instancji wiodła Sąd Najwyższy do przekonania, że kontrola apelacyjna, mająca swój finał w obniżeniu zgodnie z żądaniem oskarżyciela publicznego zasądzonego zadośćuczynienia, przebiegła bez zarzutu. Sąd Apelacyjny w sposób wyczerpujący (str. 5-6) wyjaśnił trafność ustalonej rekompensaty, z jednej strony ważąc niewątpliwą krzywdę jakiej zaznał A. B. , który miał odwagę walczyć z systemem o przywrócenie w kraju demokracji, uwzględniając przy tym: stan jego zdrowia, ograniczenie kontaktów z żoną w okresie aresztowania, przyczyny pozbawienia wolności, a z drugiej strony wyjaśnił, dlaczego kwota 60 000 zł przedstawiała odczuwalną wartość ekonomiczną nie będąc nieznaczną a jednocześnie nadmierną w stosunku do pokrzywdzenia.

Trudno dyskutować z argumentacją Sądu odwoławczego, w którym wskazał on na prawidłowe i przekonywające przesłanki decydujące o tym, że nie było podstaw do zasądzenia zadośćuczynienia w postulowanej przez pełnomocnika wysokości a ocena dowodów przedstawiona przez ten Sąd była swobodna i zgodna z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, w przeciwieństwie do wywodów skarżącego, który zdawał się zlekceważyć argumenty Sądu Apelacyjnego i ograniczył się do ich zanegowania. Na potrzeby kasacji dodać wypadało, że uważna lektura uzasadnienia Sądu Apelacyjnego pozwalała stwierdzić, iż przeprowadzając kontrolę apelacyjną, Sąd odwoławczy, stosownie do art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., szczegółowo i obszernie odniósł się do wszystkich zarzutów obydwóch zwykłych środków odwoławczych, zaś kasacja pełnomocnika wnioskodawców była oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Z powyższych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak w dyspozytywnej części orzeczenia, a kosztami obciążył wnioskodawców po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. [J.J.][a.ł] ‎