Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 378/22 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed; private prosecutor failed to prove gross procedural violation affecting verdict outcome.

Numero d'incarto IV KK 378/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal filed by the private prosecutor against a second-instance judgment acquitting the defendant of defamation. The prosecutor argued that the lower court failed to conduct a thorough analysis of procedural complaints regarding witness examination and violated the right to a fair trial. The court rejected these claims, ruling that the prosecutor did not demonstrate how the lower court's reasoning was fundamentally flawed or how a different outcome would have resulted.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 3 pkt 8 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k. - A cassation complaint alleging a gross violation of procedural law is inadmissible unless the applicant clearly demonstrates that the appellate court's reasoning contained obvious flaws that would have led to a substantially different verdict.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal private prosecutor gross procedural violation defamation charge witness examination fair trial rights cassation dismissal ritiro dell'azione giudiziaria

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 535 § 3 k.p.k.
IV KK 378/22 POSTANOWIENIE Dnia 14 września 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 14 września 2023 r., w sprawie L.N.uniewinnionego od popełnienia czynu z art.
art. 439 § 3 pkt 8 k.p.k.
„rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to:-art. 439 § 3 pkt 8 k.p.k. poprzez bezzasadne nieuwzględnienie wniosku oskarżyciela prywatnego i niedopuszczenie go do udziału w sprawie, pomimo iż Sąd Okręgowy w Katowicach, sygn.
art. 433 § 2 k.p.k.
akt VI Ka 93/22, który jako pierwszy rozpoznawał sprawę wyraził zgodę na powyższe;-art. 433 § 2 k.p.k. i art.
art. 457 § 3 k.p.k.
i art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
art. 4 k.p.k.
z art. 4 k.p.k. - poprzez niepoddanie przez Sąd II instancji wszechstronnej i dokładnej analizy zarzutów i wniosków pełnomocnika oskarżyciela prywatnego oraz nieustosunkowanie się do nich w sposób wyczerpujący - co dotyczy w szczególności zarzutu z art.
art. 523 § 1 k.p.k.
przepisów określających zasady kontroli odwoławczej na treść zaskarżonego orzeczenia w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k.
art. 7 k.p.k.
zarzut obrazy przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k., polegającej na dowolnej ocenie zeznań świadków jak i wyjaśnień oskarżonego, jak również obrazy przepisu art.
art. 192 § 2 k.p.k.
7 k.p.k., polegającej na dowolnej ocenie zeznań świadków jak i wyjaśnień oskarżonego, jak również obrazy przepisu art. 192 § 2 k.p.k. przez przesłuchanie pokrzywdzonego (oskarżyciela prywatnego) wyłącznie z udziałem biegłego psychologa tj.
art. 212 § 1 k.k.
535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 14 września 2023 r., w sprawie L.N.uniewinnionego od popełnienia czynu z art. 212 § 1 k.k. kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu z dnia 18 maja 2022 r., sygn.
art. 535 § 3 k.p.k
IV KK 378/22 POSTANOWIENIE Dnia 14 września 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 14 września 2023 r., w sprawie L.N.uniewinnionego od popełnienia czynu z art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Sąd Okręgowy w Katowicach, sygn. akt VI Ka 93/22
poprzez bezzasadne nieuwzględnienie wniosku oskarżyciela prywatnego i niedopuszczenie go do udziału w sprawie, pomimo iż Sąd Okręgowy w Katowicach, sygn. akt VI Ka 93/22, który jako pierwszy rozpoznawał sprawę wyraził zgodę na powyższe;-art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

IV KK 378/22 POSTANOWIENIE Dnia 14 września 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 14 września 2023 r., w sprawie L.N.uniewinnionego od popełnienia czynu z art. 212 § 1 k.k. kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt V Ka 48/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Dąbrowie Górniczej z dnia 29 listopada 2021 r., sygn. akt II K 497/19, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć oskarżyciela prywatnego P.P. kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

L.N. został oskarżony o to, że w dniu 7 listopada 2018 r. pomówił publicznie, w Klubie w D. przy ul. A., P.P. o napaść na swoją osobę, narażając go na utratę zaufania publicznego, tj. o czyn z art. 212 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w Dąbrowie Górniczej wyrokiem z dnia 29 listopada 2021 r., sygn. akt II K 497/19, tego oskarżonego uniewinnił.Od tego wyroku pełnomocnik oskarżyciela prywatnego P.P. wywiódł apelację, zaskarżając go w całości na niekorzyść oskarżonego. Podniósł w niej m.in. zarzut obrazy przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k., polegającej na dowolnej ocenie zeznań świadków jak i wyjaśnień oskarżonego, jak również obrazy przepisu art. 192 § 2 k.p.k. przez przesłuchanie pokrzywdzonego (oskarżyciela prywatnego) wyłącznie z udziałem biegłego psychologa tj. bez udziału lekarza psychiatry.Wyrokiem z dnia 18 maja 2022 Sąd Okręgowy w Sosnowcu, sygn. akt V Ka 48/22, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wywiódł pełnomocnik oskarżyciela prywatnego P.P., zaskarżając go w całości i zarzucając:

„rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to:-art. 439 § 3 pkt 8 k.p.k. poprzez bezzasadne nieuwzględnienie wniosku oskarżyciela prywatnego i niedopuszczenie go do udziału w sprawie, pomimo iż Sąd Okręgowy w Katowicach, sygn. akt VI Ka 93/22, który jako pierwszy rozpoznawał sprawę wyraził zgodę na powyższe;-art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. - poprzez niepoddanie przez Sąd II instancji wszechstronnej i dokładnej analizy zarzutów i wniosków pełnomocnika oskarżyciela prywatnego oraz nieustosunkowanie się do nich w sposób wyczerpujący - co dotyczy w szczególności zarzutu z art. 192 § 2 k.p.k., a jedynie poprzestanie przez Sąd na ogólnym stwierdzeniu, że zarzuty te są zarzutami nietrafnymi, a tym samym nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść skazanego”.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co skutkowało jej oddaleniem, na posiedzeniu, w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie zauważyć wypada, że skarżący w pierwszym zarzucie kasacyjnym wskazał na obrazę art. 439 § 3 pkt 8 k.p.k., co jest oczywistym nieporozumieniem.

Po pierwsze, przepis § 3 art. 439 k.p.k. nie ma punktów. Po drugie, przepis art. 439 § 3 k.p.k. (naruszenie, którego niewątpliwie chciał on zarzucić, co wynika z uzasadnienia kasacji) reguluje udział stron i ich przedstawicieli procesowych w posiedzeniu sądu odwoławczego w związku z zaistnieniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Stanowi on, że udział w posiedzeniu stron, obrońców i pełnomocników nie jest obowiązkowy, gdyż „mają prawo wziąć w nim udział”. W przedmiotowej sprawie nie było powodu do skierowania, w postępowaniu odwoławczym, sprawy na posiedzenie, bowiem w apelacji nie podnoszono zarzutu bezwzględnej przyczyny odwoławczej.

Początkowo wyznaczono rozprawę na dzień 25 marca 2022 r. przed Sądem Okręgowym w Katowicach (gdzie pierwotnie wpłynęła apelacja), a wcześniej zaakceptowano wniosek pełnomocnika oskarżyciela prywatnego o umożliwienie pokrzywdzonemu udziału w rozprawie w drodze wideo konferencji (k- 213). Następnie postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2022 r. Sąd ten przekazał sprawę według właściwości miejscowej do Sądu Okręgowego w Sosnowcu (k- 219). Tam – wbrew twierdzeniom skarżącego - w drodze losowania wyznaczono sędziego referenta (k 222 - raport z losowania), który z kolei w odpowiedzi na wniosek pełnomocnika z dna 15 kwietnia 2022 r. (data prezentaty) nie wyraził zgody na udział pokrzywdzonego na rozprawie w drodze wideo konferencji z uwagi na uwarunkowania techniczne (k- 224).

W kasacji nie podniesiono zarzutów wykazujących, że stanowisko takie było wadliwe bowiem w rzeczywistości były warunki techniczne do zapewnienia pokrzywdzonemu udziału w rozprawie w drodze video – konferencji. Natomiast zupełnie nieuprawnione i absurdalne są sugestie skarżącego, zawarte w uzasadnieniu kasacji, o „bezzasadnym pozbawieniu dotychczasowego sędziego referenta orzekania w sprawie niniejszej, skoro – na co wskazano wyżej – została ona po prostu przeniesiona do innego Sądu w drodze (obligatoryjnego przecież) badania z urzędu właściwości miejscowej.

Prawdą jest, że wniosek o umożliwienie pokrzywdzonemu udziału w rozprawie w drodze wideo konferencji kierowane był także przez samego pokrzywdzonego P.P. w dniu 19 kwietnia 2022 r. (k- 228) oraz ponownie przez pełnomocnika pokrzywdzonego w dniu 4 maja 2022 r. (k- 230). Do nich rzeczowo odniesiono się w zarządzeniu z dnia 10 maja 2022 r., informując wnioskodawców o treści art. 177 § 1 a k.p.k. i art. 374 § 3 k.p.k. (k- 230 verte). Należy zauważyć, że pokrzywdzony, w tej sytuacji, miał możliwość pisemnego przedstawienia swego stanowiska w postępowaniu odwoławczym, w rozprawie odwoławczej uczestniczył jego pełnomocnik, wreszcie na rozprawie tej nie dokonywano czynności dowodowych, w toku których osobisty udział pokrzywdzonego byłby jakkolwiek uzasadniony.

Nie ma zatem podstaw dla przyjęcia, że na skutek sposobu procedowania Sądu odwoławczego doszło do istotnego i mającego wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy naruszenia słusznych praw pokrzywdzonego. Odnosząc się do zarzutu opisanego w drugim punkcie kasacji zauważyć trzeba, że – wbrew wywodom skarżącego - Sąd odwoławczy rzeczowo i wszechstronnie odniósł się do wszystkich zarzutów stawianych w apelacji i w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazał powody akceptacji dla ustaleń faktycznych i prawnych przyjętych przez Sąd I instancji, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko w tej kwestii, nie naruszając, tym bardziej rażąco, reguł kontroli odwoławczej.

Powołanie się przez skarżącego na rażącą obrazę przepisów z art. 433 § 2 i 457 § 3 k.p.k. ma charakter pozorny. Jest to bowiem zabieg polegający na powtórzeniu zarzutów apelacyjnych, przy zastąpieniu tylko stawianego w apelacji, a niedopuszczalnego jako podstawa kasacji, zarzutu „błędu w ustaleniach faktycznych” zarzutem właśnie rażącej obrazy przepisów dotyczących zasad kontroli odwoławczej. Celem jego zaś jest po prostu wymuszenie dokonania w postępowaniu kasacyjnym ponownej, zwykłej kontroli odwoławczej. A przecież obowiązujący model postępowania karnego jest oparty na regule dwuinstancyjności.

To oznacza, że sfera oceny dowodów i poczynionych na jej podstawie ustaleń faktycznych jest zastrzeżona dla sądów pierwszej i drugiej instancji w zwykłym postępowaniu rozpoznawczym, zatem to w tym postępowaniu należy dochodzić racji oskarżonego w sferze podstaw odpowiedzialności karnej i sprawiedliwej kary. Podstawy do wniesienia kasacji, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, są istotnie ograniczone, po to by uniknąć konieczności ponownej oceny poszczególnych dowodów i weryfikacji zasadności ustaleń faktycznych, czyli po prostu ponowienia zwykłej kontroli odwoławczej.

I w sposób nadzwyczaj wyraźny, jeśli przeanalizować treść tego zarzutu, to widać, Autor kasacji domaga się dokonania w postępowaniu kasacyjnym ponownej, tyle że tym razem zgodnej z jego własną (a właściwie oceną oskarżyciela), oceny dowodów, tj. głównie wyników konfrontacji zeznań pokrzywdzonego P.P. z wyjaśnieniami L.N., co oczywiście nie może być zabiegiem skutecznym. Godzi się więc przypomnieć, iż zwykła obraza przepisów art. 433 § 2 i 457 § 3 k.p.k. ma miejsce, gdy sąd odwoławczy pomija zupełnie w swych rozważaniach zarzuty zawarte w środku odwoławczym i gdy odnosi się do nich w sposób odbiegający od wymogu rzetelnej ich oceny, oczywiście w rozumieniu tych przepisów.

Natomiast o istotnym wpływie „rażącego naruszenia prawa”, tj. przepisów określających zasady kontroli odwoławczej na treść zaskarżonego orzeczenia w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k. statuującego podstawy kasacyjne można mówić tylko jeśli jest możliwe wykazanie, że kwestionowane rozstrzygnięcie byłoby w zasadniczy sposób odmienne od tego, które w sprawie zostało wydane. Nie jest więc wystarczające samo podniesienie w kasacji zarzutu naruszenia przepisów o kontroli odwoławczej, ale trzeba w drodze umotywowanego wywodu wykazać, że w realiach konkretnej sprawy, Sąd odwoławczy miał obowiązek postąpić inaczej, co w konsekwencji mogłoby doprowadzić do wydania innego rozstrzygnięcia niż to zaskarżone.

W konsekwencji zarzuty kasacyjne muszą w sposób „punktowy” wykazywać oczywistą wadliwość w rozumowaniu tego Sądu w sferze oceny trafności bądź nietrafności zarzutów apelacyjnych i nie mogą być prostym powtórzeniem zarzutów apelacyjnych. Stawiane w przedmiotowej kasacji zarzuty w sposób oczywisty takich cech nie mają, nie wykazują bowiem jakichkolwiek wadliwości (a cóż dopiero rażących) w obszernie przedstawionym rozumowaniu Sądu odwoławczego odnoszącym się do kwestii zasadności podniesionych w apelacji zarzutów i ich uzasadnienia.

Sąd odwoławczy odnosząc się do zarzutu obrazy art. 192 § 2 k.p.k. zasadnie wskazał, że: „Przypisywanie osobie przesłuchiwanej braku zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego spostrzeżeń wymaga uprawdopodobnienia wątpliwości co do tych stanów, czyli powstania uzasadnionego w świetle doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy przekonania co do ujemnego ich wpływu na treść depozycji. Odnosząc się zatem z tego punktu widzenia do zastrzeżeń apelującego Sąd Odwoławczy zważył, iż fakty opisane w apelacji nie miały charakteru mankamentów tego rodzaju, iżby wskazywały na potrzebę sięgania po dowód z opinii biegłego psychiatry”.

Ponadto Sąd Najwyższy w pełni podziela pogląd prezentowany w piśmiennictwie, iż uprawnienie do przesłuchania świadka z udziałem biegłego przeradza się w obowiązek jedynie w przypadku, gdy ujawnią się okoliczności to uzasadniające zaś ocena ich znaczenia należy do właściwego organu procesowego (zob. np. Grzegorczyk, Kodeks, 2008, s. 443; Grzegorczyk, Kodeks, t. 1, 2014, s. 679; Hofmański, Sadzik, Zgryzek, Kodeks, t. 1, 2011, s. 1081; Stefański, Zabłocki, Kodeks, t. 1, 2003, s. 873–874; L.K. Paprzycki [w:] Grajewski, Paprzycki, Steinborn, Kodeks, t. 1, 2015, komentarz do art. 192).

Niewątpliwym jest, że na gruncie tej sprawy takich okoliczności nie było. Poza tym, przecież to nie sama w sobie treść opinii biegłej psycholog E.P., lecz ocena zeznań szeregu świadków zdecydowała o uznaniu zeznań pokrzywdzonego P. za niewiarygodne. Wobec tego i ten zarzut kasacyjny musiał zostać uznany za bezzasadny w stopniu oczywistym.Podsumowując: w kasacji, powtarzając jedynie argumentację apelacyjną, nie wykazano rażącej wadliwości stanowiska Sądu odwoławczego, a przecież tylko to warunkowało skuteczność wniesionej kasacji.Mając zatem na uwadze powyższe orzeczono o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej. [ms]