Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 374/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded regarding criminal qualification and civil compensation for intentional injury.

Numero d'incarto IV KK 374/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal as obviously unfounded, upholding the lower court's conviction for attempted murder and intentional injury. The defense argued that the court erred in legal qualification and failed to apply mandatory mitigation, while also contesting the civil compensation amount. The court rejected these claims, noting that mitigation was discretionary, the lower court correctly assessed the victim's severe permanent disability, and the compensation was not excessive.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 13 § 1 k.k.; Art. 156 § 2 k.k.; Art. 31 § 2 k.k.; Art. 49a k.p.k.; Art. 46 § 1 k.k.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal as obviously unfounded when the lower court's assessment of evidence and legal qualification is correct, discretionary powers were properly exercised, and the civil compensation reflects the severity of the victim's permanent disability.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal criminal qualification error discretionary mitigation civil compensation assessment permanent disability intentional injury obviously unfounded perizia psichiatrica insufficiente

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4 k.p.k.
rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, tj.:a) art. 4 k.p.k., art.
Art. 7 k.p.k.
4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw.
Art. 13 § 1 k.k.
skazanego za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw.
Art. 148 k.k.
Art. 156 § 2 k.k.
z art. 156 § 2 k.k., przez wyrażenie błędnego poglądu prawnego i jego zastosowanie w postaci przypisania M.P.
Art. 31 § 2 k.k.
z art. 31 § 2 k.k. i inn.
Art. 49a k.p.k.
Zarzut naruszenia art. 49a k.p.k. jest nierozerwalnie powiązany z postępowaniem pierwszoinstancyjnym, a pomimo tego nie był podnoszony w apelacjach obrońców.
Art. 46 § 1 k.k.
Orzeczenie na podstawie art. 46 § 1 k.k. obowiązku naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, jest uprawnieniem, które sąd może zrealizować również z urzędu.
art. 535 § 3 k.p.k
IV KK 374/23 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 13 § 1 k.k
skazanego za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V KK 522/21
Supreme Court dismissed drug trafficking appeal as obviously unfounded due to appellate court's thorough evidence review.
V KK 63/21
Criminal appeal dismissed; Supreme Court rejects cassation on assault causing serious injury and evidence exclusion. Outcome: appeal dismissed.
V KK 73/19
Supreme Court quashes conviction for recidivism due to improper application of probation period calculation rules.
IV KK 312/11
wyroki SN: z 18.06.2019 r., V KK 73/19; z 26.01.2012 r., IV KK 312/11; z 3.03.2009 r., III KK 296/08; z 12.10 2005 r., III KK 134/05, Prok.
III KK 296/08
wyroki SN: z 18.06.2019 r., V KK 73/19; z 26.01.2012 r., IV KK 312/11; z 3.03.2009 r., III KK 296/08; z 12.10 2005 r., III KK 134/05, Prok.
III KK 134/05
wyroki SN: z 18.06.2019 r., V KK 73/19; z 26.01.2012 r., IV KK 312/11; z 3.03.2009 r., III KK 296/08; z 12.10 2005 r., III KK 134/05, Prok.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

IV KK 374/23 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 października 2023 r. sprawy M. P. skazanego za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i inn. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 marca 2023 r., sygn. II AKa 202/22 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 22 grudnia 2021 r., sygn. XXI K 168/20 na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od skazanego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Z kasacjami od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 marca 2023 r., sygn. II AKa 202/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 22 grudnia 2021 r., sygn. XXI K 168/20 – skazującego M.P. za przestępstwa: z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. – wystąpili obrońcy skazanego.Adw. M.K. zarzucił:1. rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, tj.:a) art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art 201 k.p.k. przez jednostronną, tendencyjną ocenę opinii biegłych psychiatrów przeprowadzonej na rozprawie; w konsekwencji nie sposób skarżonego wyroku skontrolować; c) (w kasacji omyłkowo pominięto ppkt b – uw.

SN) art 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art 5 § 2 k.p.k. przez jednostronną, sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania ocenę i brak rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego; zdaniem obrony nie sposób uznać, że z materiału dowodowego wynikają dwie równoważne wersje zdarzenia strony podmiotowej czynu przypisanego skazanemu M.P. w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wynika, że nastąpił nieumyślny wypadek, który skutkował ciężkimi obrażeniami pokrzywdzonej;2. obrazę prawa materialnego a to:a) art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 k.k. w zw. z art. 156 § 2 k.k., przez wyrażenie błędnego poglądu prawnego i jego zastosowanie w postaci przypisania M.P. zbrodni usiłowania zabójstwa, podczas gdy skazany M.P. nie wypełnił znamion ww. zbrodni;b) art. 156 § 2 k.k. przez jego niezastosowanie, podczas gdy zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona czynu powodującego nieumyślne spowodowanie ciężkiego uszkodzenia ciała pokrzywdzonej.

Mając na uwadze podniesione zarzuty adw. M.K. wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku przez przyjęcie kwalifikacji wymienionej w przepisie art. 156 § 2 k.k.”. Drugi obrońca – adw. A.P. zarzucił:1. rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. oraz 7 k.p.k., poprzez przeprowadzenie przez Sąd odwoławczy nieprawidłowej i nierzetelnej kontroli wyroku Sądu I instancji w zakresie podnoszonych przez obrońcę zarzutów naruszenia przepisów procedury przed Sądem I Instancji, co doprowadziło do wyjaśnienia istniejących wątpliwości na niekorzyść M.P., w tym przyjęcia istnienia zamiaru zabójstwa pokrzywdzonej - w sytuacji występujących braków w materiale dowodowym sprawy niepozwalających na przypisanie oskarżonemu zamiaru zabójstwa;2. rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., art. 8 § 1 k.p.k. oraz art. 170 k.p.k. i art. 201 k.p.k., poprzez:a) wykluczające uznanie przeprowadzonej kontroli instancyjnej za prawidłową, polegające na niewnikliwym rozważeniu zarzutów apelacji obrońcy oraz zawartej w nich argumentacji odnośnie przyjętej podstawy prawnej i faktycznej wyroku, co w konsekwencji doprowadziło do arbitralnego, pozostającego w opozycji do funkcji gwarancyjnej postępowania odwoławczego, bezkrytycznego zaaprobowania ocen Sądu I instancji;b) bezkrytyczne zaakceptowanie opinii biegłych opiniujących w sprawie, podczas gdy opinie te są powierzchowne, przeprowadzone bez należytej wnikliwości, oraz de facto pomijają zasadniczą okoliczność uznania M.P., przez innych biegłych sądowych w toku postępowania cywilnego za osobę, która nie jest w stanie świadomie podjąć decyzji i wyrazić woli już w okresie lipca 2012 r. - co przecież na gruncie prawa karnego stanowi odpowiednik stanu całkowicie zniesionej poczytalności;c) naruszenie przepisów procedury poprzez oddalenie przez Sąd II instancji wniosku dowodowego o powołanie nowego zespołu biegłych, w sytuacji w której biegły G.W. odmówił na terminie rozprawy apelacyjnej udzielania odpowiedzi na pytania Sądu i stron, co powoduje istotne wątpliwości co do fachowości biegłego oraz rzetelności przygotowanej - teoretycznie - wspólnie opinii biegłych;3. naruszenie prawa materialnego poprzez obrazę art. 64 § 1 k.k. polegające na nieuwzględnieniu zarzutu apelacji dot. wadliwej wykładni i błędnym uznaniu, że izolacja w ramach tymczasowego aresztowania zaliczona na poczet kary staje się „odbyciem kary” w rozumieniu przywołanego przepisu, co pozwoliło na przypisanie skazanemu działania w warunkach recydywy specjalnej zwykłej, podczas gdy okoliczności sprawy nie pozwalają na takie uznanie;4. naruszenie przepisów prawa materialnego a to art. 31 § 2 k.k. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż w sprawie nie zachodzi podstawa do nadzwyczajnego złagodzenia kary, m.in. dlatego że zachodzi w sprawie także okoliczność wpływająca na obostrzenie karalności z art. 64 § 1 k.k., podczas gdy prawidłowo zrekonstruowany stan prawny, prowadzi do wniosku, że w sprawie zachodzi jedynie podstawa do nadzwyczajnego złagodzenia kary, a przesłanki z art. 64 § 1 k.k. nie są spełnione; a co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia rażąco surowej kary 8 lat pozbawienia wolności, której realna dotkliwość dla M.P. jest rażąco wysoka i przy uwzględnieniu jego wieku oraz ogólnego stanu zdrowia, musi być uznana, za tak naprawdę, karę dożywotniego pozbawienia wolności, co jest karą rażąco niesprawiedliwą w rozumieniu art. 440 k.p.k.;5. naruszenie art. 49a k.p.k., poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie obowiązku naprawienia szkody zasądzonego przez Sąd I instancji, podczas gdy wniosek złożony przez pełnomocnika pokrzywdzonej złożony został przed Sądem I instancji z przekroczeniem ustawowego terminu, wobec czego orzeczenie takiego obowiązku jawi się jako sprzeczne także z art. 440 k.p.k.;6. naruszenie art. 46 k.k., poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż zasądzona suma w kwocie 200.000 zł jest usprawiedliwiona, podczas gdy brak w sprawie danych pozwalających na takie ustalenie.

W oparciu o powyżej wskazane podstawy kasacyjne adw. A.P. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Katowicach i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania. W pisemnych odpowiedziach prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako bezzasadnych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Obie wniesione kasacje okazały się bezzasadne w stopniu, o którym mowa w art. 535 § 3 k.p.k. Taki stan rzeczy umożliwiał ich oddalenie na posiedzeniu bez udziału stron. Odnosząc się do podnoszonych w nich zarzutów, podnieść należało następujące argumenty.

W zakresie dotyczącym kasacji wywiedzionej przez Adw. M.K. – skarżący nie wskazał, wadliwości której konkretnie opinii upatruje. Napomknięcie, że chodzi o dowód przeprowadzony na rozprawie zdaje się sugerować, iż chodzi o mankamenty opinii ustnej wydanej przez biegłych: psychiatrów A.B. i G.W. oraz psycholog M.G.. Jedynym jednak argumentem obrony w tym zakresie, wskazanym w uzasadnieniu, jest przeciwstawienie stanowisku zajętego przez biegłych, wniosków wynikających z innej opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 19.12.2017 r., wydanej poza postępowaniem karnym.

Rzecz jednak w tym, że zagadnienia obejmujące szczegóły stanu zdrowia psychicznego oskarżonego, akcentowane przez obrońcę w płaszczyźnie okoliczności podniesionych w tej ostatniej opinii, zostały dogłębnie rozważone i wyjaśnione przez biegłych powołanych w sprawie niniejszej, z odwołaniem się do obszernej dokumentacji medycznej dotyczącej M.P. Opinie pisemne wydawane w aktualnie toczącym się postępowaniu były uzupełniane, również obrona aktywnie uczestniczyła w przesłuchaniu biegłych w toku rozprawy. Oba orzekające Sądy omówiły w uzasadnieniach wyroków wszystkie szczegóły związane ze stanem zdrowia psychicznego oskarżonego i zasadnie nie znalazły podstaw dowodowych do przyjęcia, jakoby jego poczytalność tempore criminis była zupełnie zniesiona – przyjmując działanie w stanie poczytalności ograniczonej w stopniu znacznym (art. 31 § 2 k.k.).

Dlatego zarzut jednostronnego oparcia się wyłącznie na opiniach dla oskarżonego niekorzystnych oraz pominięcie opinii zaoferowanej przez obronę, tj. najkorzystniejszej dla M.P., zupełnie nie znajduje zakotwiczenia w materiale dowodowym i realiach sprawy. Jeżeli idzie o zarzuty naruszenia prawa procesowego, to skarżący traci z pola uwagi, że zmierzają one wyłącznie do podważenia ustaleń faktycznych, nie tylko stanowiących domenę Sądu I instancji, ale i niepodlegających weryfikacji w toku postępowania kasacyjnego. Wykluczone jest, bowiem, z mocy ograniczenia z art. 523 § 1 k.p.k., oczekiwanie od Sądu Najwyższego przeprowadzenia kolejnej, dublującej kontrolę apelacyjną, weryfikacji prawidłowości orzeczenia sądu pierwszej instancji, w tym poprzez subiektywną interpretację przez stronę wyników postępowania dowodowego (zob. m.in. post.

SN z 28 października 2021 r., V KK 522/21). Podważenie prawidłowości procedowania sądu odwoławczego w zakresie ustawowych standardów kontroli odwoławczej uzależnione jest od precyzyjnego wykazania takiego stanu rzeczy, z odwołaniem się – w razie potrzeby – do treści apelacji, jak i pisemnych motywów orzeczenia instancji ad quem. W rzeczywistości oba Sądy wnikliwie odniosły się do prezentowanej przez oskarżonego linii obrony wskazującej na brak zamiaru zabójstwa i wersję tę odrzuciły, po dokonaniu poprawnej, spełniającej wymogi art. 7 k.p.k., oceny całokształtu zgromadzonych w postępowaniu dowodów (por. zwłaszcza podsumowujące rozważania SO na s. 27-28 pisemnych motywów wyroku).

Procesowe sprawozdanie z tej oceny oraz jej należytą kontrolę instancyjną zawarto w przekonujących i wnikliwie sporządzonych uzasadnieniach wyroków i odmienne spojrzenie skarżącego na wymowę materiału dowodowego nic w tym przedmiocie nie może zmienić. Także zastosowane przepisy prawa karnego materialnego stanowią właściwą konsekwencję poczynionych ustaleń, w prawidłowy sposób oddając zakres odpowiedzialności karnej prawomocnie przypisanej skazanemu. Przyjęcie, że istniał po jego stronie zamiar (i to bezpośredni) dokonania zabójstwa, wykluczał przyjęcie kwalifikacji prawnej za przestępstwo nieumyślne z art.156 § 2 k.k. (czyn z pkt.

I a/o). W zakresie dotyczącym kasacji wywiedzionej przez adw. A.P., na samym wstępie tej części rozważań przypomnieć należało, że skuteczność zarzutu kasacji wskazującego na uchybienia w sferze kompletowania i oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez sąd I instancji oraz bezpodstawne zaakceptowanie takiego stanu rzeczy przez instancję odwoławczą jest teoretycznie możliwa, lecz w praktyce ograniczona do przypadków, w których treść orzeczenia świadczy o naruszeniu art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w stopniu jednoznacznym, oczywistym i niepodlegającym dyskusji, zaś akceptacji przez sąd ad quem wadliwych wyników postępowania dowodowego nie można pogodzić z zasadą rzetelnej i wszechstronnej kontroli odwoławczej.

Tylko w takim przypadku zachodzi bowiem koniunkcja „rażącego naruszenia prawa" o „istotnym wpływie na treść orzeczenia" (art. 523 § 1 k.p.k.). Wykluczone jest natomiast oczekiwanie od sądu kasacyjnego przeprowadzenia ponownej, samodzielnej oceny dowodów i na tej podstawie - kontroli poprawności poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (zob. np. postanowienie SN z 10 marca 2021 r., V KK 63/21) – do czego nawiązano już wcześniej. Wbrew stanowisku tego obrońcy, analiza materiałów postępowania nie uprawnia do kwestionowania podstawy faktycznej wyroku Sądu Okręgowego i zasadnie oceny oraz ustalenia tego Sądu zyskały aprobatę instancji odwoławczej.

Zamiar oskarżonego został ustalony nie tylko w oparciu o dowody mające za swą podstawę własną relację oskarżonego o przebiegu zdarzenia, tj. oświadczenie przekazane Z.L., J.L. oraz funkcjonariuszowi Policji M.P.(1) bezpośrednio po zdarzeniu, ale także przy uwzględnieniu cech użytego narzędzia (strzału dokonano z broni palnej) oraz miejsca zadanych obrażeń ciała (skroń). Oskarżony przekazał broń znajomemu, wyjaśnił mu (oraz jego żonie) powody swojego postąpienia, nie udzielił również pokrzywdzonej pomocy pozostawiając w stanie, w którym dosłownie cudem uniknęła śmierci.

Okoliczności te nie pozostawiają jakiegokolwiek marginesu ocennego w zakresie istnienia u oskarżonego zamiaru zabójstwa, który – dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności – nie zmaterializował się w postaci skutku, którym jest śmierć człowieka. Sąd Apelacyjny dokonał poprawnej i wszechstronnej kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku, nie pominąwszy przy tym rozważenia i należytego odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w apelacjach. Uzupełnił również we własnym zakresie materiał dowodowy dążąc do usunięcia wszystkich wątpliwości rysujących się na tle stanu zdrowia psychicznego oskarżonego (do czego nawiązano już w odniesieniu do argumentacji kasacji adw.

M.K.). Sąd odwoławczy wyjaśnił również powody, dla których uznano fakt odmowy przez biegłego G.W. odpowiedzi na pytania, za nierzutujący na poprawność, jasność i kompletność opinii zespołu biegłych. W ocenie Sądu Najwyższego wywiązanie się instancji odwoławczej z wymogów stawianych przepisami art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. nie budzi żadnych wątpliwości. Wykazanie, że dana osoba nie jest w stanie świadomie podjąć decyzji i wyrazić woli w stosunkach cywilnoprawnych nie zawsze jest tożsame z prawnokarnym stanem całkowicie zniesionej poczytalności, a właściwa ocena w tym zakresie okoliczności konkretnego przypadku nie jest domeną prawną, ale medyczną i należy do biegłych lekarzy-psychiatrów (art. 202 § 1 k.p.k.).

Opinie pozyskane na przestrzeni całego postępowania umożliwiały Sądom zajęcie trafnego stanowiska w tym zakresie, poprzez ustalenie, że oskarżony swego czynu dopuścił się w warunkach, o których mowa w art. 31 § 2 k.k.Odnosząc się do zarzutu naruszenia dyspozycji art. 64 § 1 k.k. Sąd Najwyższy orzekający w składzie niniejszym aprobuje pogląd Sądu II instancji, zakotwiczony zresztą w licznych judykatach Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnych, że chociaż przez pojęcie odbycia kary należy rozumieć przede wszystkim faktyczne jej wykonywanie w zakładzie karnym, to z odbyciem kary pozbawienia wolności mamy do czynienia również wówczas, gdy sąd zaliczy oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania na poczet kary pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 6 miesięcy w sprawie, w której przypisuje mu przestępstwo umyślne, stanowiące później podstawę przypisania recydywy szczególnej w typie podstawowym (zob. wyroki SN: z 18.06.2019 r., V KK 73/19; z 26.01.2012 r., IV KK 312/11; z 3.03.2009 r., III KK 296/08; z 12.10 2005 r., III KK 134/05, Prok. i Pr.-wkł. 2006, Nr 3, poz. 4; uchw.

SN z 22.02.1990 r., V KZP 29/89, OSNKW 1990, z. 4 - 6, poz. 13). W sytuacji rozbieżnych poglądów prezentowanych w określonej kwestii w orzecznictwie, czy doktrynie, opowiedzenie się sądu za jednym z nich, choćby niekorzystnym dla oskarżonego, poprzedzone dostrzeżeniem – oraz zakwestionowaniem – stanowiska przeciwstawnego nie świadczy o naruszeniu prawa, ale mieści się w kompetencjach sądu karnego, korzystającego z zasady samodzielności jurysdykcyjnej, której źródłem są, obok art. 8 § 1 k.p.k., także konstytucyjne zasady niezawisłości sędziów i ich podlegania wyłącznie Konstytucji oraz ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP).

Nie zasługiwała na uwzględnienie również argumentacja kasacji mającą przekonywać o nietrafności nieskorzystania przez Sąd z fakultatywnego dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o art. 31 § 2 k.k. (zarzut z pkt. 4). Niezależnie od tego, że zarzutem tym objęto – jak się wydaje – wyłącznie czyn z art. 263 § 2 k.k. (tylko tu mieliśmy bowiem do czynienia z powrotem do przestępstwa w znaczeniu wynikającym z art. 64 § 1 k.k., co zapoczątkowało rozważania autora kasacji w analizowanym zakresie), a kara wymierzona za ten czyn została w całości pochłonięta na etapie orzeczenia kary łącznej, to skorzystanie z nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 31 § 2 k.k. było przecież prawem, a nie obowiązkiem Sądu.

Również zaostrzenie kary na podstawie art. 64 § 1 k.k. było w sprawie fakultatywne. Z obu tych możliwości Sąd Okręgowy nie skorzystał, o czym świadczy podstawa prawna wymiaru kary, co czyni rozważania obrony czysto teoretycznymi, a przez to - bezprzedmiotowymi. Oczekiwanie zaś nadzwyczajnego złagodzenia kary i prezentowanie hipotetycznych scenariuszy mających takie postąpienie uzasadniać, jest wyłącznie próbą poddania pod rozważania Sądu kasacyjnego niedopuszczalnego w kasacji strony zarzutu niewspółmierności orzeczonej kary.

Zarzut naruszenia art. 49a k.p.k. jest nierozerwalnie powiązany z postępowaniem pierwszoinstancyjnym, a pomimo tego nie był podnoszony w apelacjach obrońców. Trudno zatem czynić aktualnie zarzut Sądowi odwoławczemu, że nie skontrolował orzeczenia ponad zakres wynikający z zarzutów postawionych w apelacjach profesjonalnych reprezentantów procesowych, jeżeli nie zachodził przypadek, o którym stanowi art. 440 k.p.k. Orzeczenie na podstawie art. 46 § 1 k.k. obowiązku naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, jest uprawnieniem, które sąd może zrealizować również z urzędu.

Jeżeli zaś idzie o wysokość orzeczonego zadośćuczynienia, należy pamiętać, że krzywda jest z założenia zmianą istniejącego dobrostanu pokrzywdzonego w stopniu niepoddającym się prostej kalkulacji. Należało więc w pełni zgodzić się z Sądem Apelacyjnym, że ustalenie wysokości kwoty rekompensującej krzywdę jest ocenne, jednak Sąd Okręgowy z wymogu właściwego jej wyważenia wywiązał się prawidłowo. Nie jest prawdą, że zasądzona kwota świadczy o niedostatecznym rozważeniu okoliczności sprawy. Sąd odwoławczy celnie zaznaczył, że pokrzywdzona przed zdarzeniem była osobą praktycznie w pełni zdrową, w sile wieku, natomiast na skutek działania M.P. stała się osobą trwale niepełnosprawną, o skrajnie wysokim stopniu upośledzenia funkcji życiowych.

Doznała (…). Jest osobą leżącą, wymagającą stałej opieki osób trzecich. Nie mówi, nie ma z nią kontaktu. Co najważniejsze, przy obecnym stopniu wiedzy medycznej, nie ma szans na choćby częściową poprawę jej stanu zdrowia. Powyższe ustalenia w pełni zasadnie doprowadziły Sąd Apelacyjny do konstatacji, że nie sposób uznać przyznanej kwoty 200.000,00 zł zadośćuczynienia za kwotę nadmierną, prowadzącą do nieuzasadnionego wzbogacenia pokrzywdzonej. W zakresie tego zarzutu trafnie także wypowiedział się prokurator w odpowiedzi na kasację.

Z tych wszystkich względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia kasacji, orzeczono, jak w części dyspozytywnej postanowienia.(J.D.) [ms]