Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 360/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded regarding procedural violations and evidence assessment.

Numero d'incarto IV KK 360/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, upholding the lower court's conviction for document forgery. The defendant argued that the appellate court violated procedural rules by failing to make new factual findings or adequately address appeal arguments. The court rejected these claims, noting the appellate court simply approved the first-instance findings and reasoning without error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 7 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal based on alleged violations of the principle of free evaluation of evidence is inadmissible if the appellate court did not make new factual findings differing from the first instance; similarly, a lack of detailed reasoning in the appellate judgment does not constitute a ground for cassation if the appeal arguments were considered and the reasoning was not arbitrary.

Parole chiave

Generato dall'IA
document forgery free evaluation of evidence appellate court reasoning procedural violation obviously unfounded cassation conviction upholding criminal procedure code falsità in documenti di servizio

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 7 k.p.k.
rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:- art. 7 k.p.k. w zw.
Art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k.
skazanego za czyn z art. 270 § 1 k.k.
Art. 2 § 2 k.p.k.
skazanego za czyn z art. 270 § 1 k.k.
Art. 410 k.p.k.
Przeprowadzona w tym zakresie analiza jest - wbrew twierdzeniom skarżącego - logiczna, spójna, konsekwentna i brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, aby miała ona charakter dowolny.Również teza o naruszeniu w niniejszej sprawie art. 410 k.p.k. nie została opatrzona żadną rzeczową argumentacją.
Art. 457 § 3 k.p.k.
Art. 535 § 3 k.p.k.
64 § 1 k.k., po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., w Izbie Karnej w dniu 9 maja 2022 r.
Art. 537a k.p.k.
akt II KK 175/21).Dla porządku zauważyć należy, że ten zarzut kasacyjny został sformułowany w czasie obowiązywania przepisu art. 537a k.p.k., który zakazuje uchylenia wyroku sądu odwoławczego z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art.
art. 270 § 1 k.k
skazanego za czyn z art. 270 § 1 k.k.
art. 12 k.k
z art. 12 k.k., czyli w ciągu 5-u lat po odbyciu co najmniej 6-u miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne”,tj.
art. 64 § 1 k.k
z art. 64 § 1 k.k., po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III KK 11/03
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 sierpnia 2003 r., III KK 11/03; z dnia 4 maja 2005 r., II KK 399/04; z dnia 6 marca 2007 r., IV KK 362/06).
II KK 399/04
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 sierpnia 2003 r., III KK 11/03; z dnia 4 maja 2005 r., II KK 399/04; z dnia 6 marca 2007 r., IV KK 362/06).
IV KK 362/06
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 sierpnia 2003 r., III KK 11/03; z dnia 4 maja 2005 r., II KK 399/04; z dnia 6 marca 2007 r., IV KK 362/06).
II KK 175/21
Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding false documents and procedural formality.
II KK 127/12
Supreme Court quashes criminal verdict for arbitrary evidence assessment and lack of closed circumstantial evidence chain.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 360/21 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie B. Ś. skazanego za czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k., po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., w Izbie Karnej w dniu 9 maja 2022 r. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt II Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł: I. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; II. zwolnić skazanego od kosztów postępowania kasacyjnego; III. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. B., Kancelaria Adwokacka w S., kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa i 80/100) zł, w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego.

UZASADNIENIE

B. Ś. został oskarżony o to, że„w okresie od daty bliżej nieustalonej m-ca lutego 2018 r. do m-ca kwietnia 2018 r., daty nieustalonej, nie później niż do dnia 13 kwietnia 2018 r. w m. Ł. woj. […], działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dokonał przerobienia dokumentów w postaci pięciu potwierdzeń odbioru korespondencji, w ten sposób, iż posługując się tzw. długopisem zmywalnym, usuwał pierwotną ich część, a następnie przy pomocy środka kryjącego w kolorze czarnym nanosił nową, celem posłużenia się nimi jako autentycznymi wobec funkcjonariuszy Zakładu Karnego w Ł. w wykazaniu, iż nadawana przez niego korespondencja nie dotarła do adresatów, przy czym czynu tego dopuścił się po odbyciu w okresie od dnia 25 stycznia 2017 r. do dnia 21 listopada 2017 r., kary pozbawienia wolności orzeczonej Wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 5 listopada 2015 r., o sygn.:

II K […], następnie objętym Wyrokiem Łącznym jw. Sądu z dnia 29 maja 2017 r. o sygn.: II K [X.], w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności, za m.in. przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., czyli w ciągu 5-u lat po odbyciu co najmniej 6-u miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne”,tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt II K [Y.], oskarżonego B. Ś. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, przyjmując, że oskarżony dokonał przerobienia dokumentów w postaci czterech potwierdzeń odbioru korespondencji, co stanowi przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 270 § 1 k.k. i wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.Apelację od tego wyroku wniosła obrońca B.

Ś., zaskarżając go co do rozstrzygnięcia o winie. Wyrokowi temu zarzuciła:„1. rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:- art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k., a to w sytuacji, kiedy w sprawie brak jest naocznych świadków zdarzenia. Ponadto nie można wykluczyć, aby wersja wydarzeń przedstawiona przez oskarżonego nie była możliwa. Brak jest dowodów naocznych świadków zdarzenia. Ponadto w sytuacji, kiedy przedstawiona przez oskarżonego wersja wydarzenia nie jest wykluczona.

Jak też sam oskarżony jest osobą z obniżoną zdolnością postrzegania, ma stwierdzone opinią biegłych deficyty intelektualne na granicy ociężałości intelektualnej z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim oraz objawy zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego;- art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. a to poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie polegające na ograniczeniu się przez Sąd do orzeczenia o winie oskarżonego ograniczając się jedynie do uwzględnienia dowodów obciążających oskarżonego, natomiast me dania wiary szeregowi spójnych, jasnych i logicznych dowodów świadczących o niewinności oskarżonego B.

Ś.. Szczególnie w zakresie odmówienia wiary wyjaśnieniom B. Ś., jak też zeznaniom świadka P. B., który nie potwierdził jakby miał zaręczać, że oskarżony dokonuje podrabiania dokumentów, a to czynu o jaki jest oskarżony. Ponadto Sąd me odniósł się do opinii biegłych w zakresie stanu psychicznego oskarżonego, który jest osobą z ograniczeniami w sferze psychicznej, co winno mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a zostało zupełnie zmarginalizowane;-art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., a to poprzez lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej dania wiary w zeznania świadków i odmowy wiary w wyjaśnienia oskarżonego.

Jednocześnie Sąd wskazał w uzasadnieniu jedynie na okoliczności obciążające pomijając, okoliczności łagodzące, a które winny mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, a to stan psychiczny oskarżonego i jego ograniczenia intelektualne;-art. 297 § 1 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich czynności niezbędnych do prawidłowego zbadania okoliczności sprawy w tym poczynienia prawdziwych ustaleń taktycznych;2.Błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść wyżej wymienionego wyroku polegający na przyjęciu, iż:- oskarżony B.

Ś. popełnił zarzucany mu aktem oskarżenia czyn. Podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż nie można przypisać mu winy.Z ostrożności procesowej, gdyby Sąd nie podzielił argumentów wskazanych wyżej, obrońca z urzędu niezależnie od powyższego podnosi zarzut naruszenia art. 53 § 1, 2 k.k., a to na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k., a to w ten sposób, że Sąd wymierzając karę oskarżonemu nie wziął pod uwagę okoliczności takich jak stan zdrowia psychicznego oskarżonego, jest ograniczeń intelektualnych oraz braku wywołania jakiejkolwiek szkody osób trzecich.

Ponadto z uwagi na to, że oskarżony nie jest w stanie prawidłowo rozpoznać znaczenie i skutków swoich czynów, jak też wobec sytuacji, w której oskarżony wskazywał na fakt, że uzupełniane przez niego dokumenty wypisywała w liczbie kilkunastu w tygodniu podkładając jeden pod drugi co mogło powodować przebicie przez papier, a co skutkowała wywołaniem wrażenia, że karty była wypisywane kilkakrotnie. W świetle stanu psychicznego oskarżonego oraz pozostałych okoliczności sprawy oraz warunków osobistych oskarżonego, wymierzenie mu kary 8 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności stanowi niewspółmiernie surową karę, na podstawie art. 270 § 1 k.k., który przewiduje karalność za popełnienie tego czynu począwszy od kary grzywny, poprzez ograniczenie wolności, a na karze pozbawienie wolności od 3 miesięcy do lat 5”.Formułując cytowane zarzuty, autorka apelacji wniosła o:-zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie B.

Ś. od zarzucanego mu czynu,ewentualnie-uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie go do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt II Ka [Z.], utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego. Zarzucił on „rażące naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a to obrazę: (…)a.art. 433 par. 2 k.p.k. w zw. z art. 457 par. 3 k.p.k. w zw. z art. 7 oraz art. 410 k.p.k. poprzez powierzchowną i niepełną kontrolę instancyjną Sądu Okręgowego podniesionych w apelacji zarzutów obrazy przepisów postępowania opisanych w odpowiednich podpunktach pisemnej apelacji obrońcy oskarżonego w zakresie wadliwej oceny materiału dowodowego w tych fragmentach co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia przez Sąd orzekający, iż B.

Ś. popełnił występek z art. 270 k.k., a tym samym doszło do zaakceptowania naruszenia przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów i rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego poprzez uznanie, że skazany przerabiał potwierdzenia odbioru nadanej przez niego z ZK korespondencji urzędowej, pomimo że nie ma na to jednoznacznych i niebudzących wątpliwości dowodów, a on sam od początku sprawy i z całą stanowczością nie przyznaje się do winy, a jego wyjaśnienia korelują z zeznaniami świadka z jednej celi,b.art. 433 par. 2 w zw. z art. 457 par. 3 k.p.k. poprzez niemal całkowity brak rozważenia przez Sąd odwoławczy wskazanego w apelacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na jego treść oraz pominięciu w zdecydowanej większości argumentacji szczegółowo przedstawionej przez obrońcę w pisemnej apelacji poprzez odniesienie się Sądu odwoławczego do tych zarzutów jedynie w bardzo ogólnikowych stwierdzeniach w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych sprawy bez wskazania procesu rozumowania i wyszczególnieniu wszystkich okoliczności skutkujących utrzymaniem w mocy zapadłego w Sądzie I instancji wyroku,c.art. 457 par. 3 k.p.k. przez brak ustosunkowania się i wyjaśnienia w sposób spełniający należyty standard procesowy w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w K. całości zarzutów i poprzestanie jedynie na ogólnikowych stwierdzeniach dotyczących prawidłowości wszelkich ustaleń przez Sąd I instancji ewidentnym powielaniu jedynie argumentacji Sądu orzekającego jako własnej bez należytego i koniecznego krytycyzmu, podczas gdy apelacja zawierała szczegółowe zarzuty z przytoczeniem przepisów prawa, które według obrońcy zostały przez Sąd I instancji naruszone”.Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt II Ka [Z.] i poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt II K [Y.] i przekazanie sprawy B.Ś. do ponownego rozpoznania do właściwego Sądu I instancji.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Nie można uznać, by Sąd odwoławczy uchybił standardom określonym w art. 433 § 2 k.p.k.

Otóż przepis ten może być naruszony jedynie wówczas, kiedy sąd odwoławczy w ogóle nie ustosunkuje się do określonego zarzutu wskazanego w apelacji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2013 r., II KK 127/12). Tymczasem skarżący podstawy tego zarzutu upatruje w rzekomo wybiórczym i powierzchownym rozpoznaniu apelacji.W procedowaniu Sądu drugiej instancji nie sposób też doszukać się naruszenia zasady określonej w art. 7 k.p.k. W swoich orzeczeniach Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że skuteczne podniesienie pod adresem sądu odwoławczego zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. możliwe jest, co do zasady wówczas, gdy sąd ten poczynił własne ustalenia faktyczne, odmienne od tych, które stanowiły podstawę orzeczenia sądu I instancji lub też nowe ustalenia faktyczne, naruszając przy tym określoną w powołanej normie zasadę swobodnej oceny dowodów (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 sierpnia 2003 r., III KK 11/03; z dnia 4 maja 2005 r., II KK 399/04; z dnia 6 marca 2007 r., IV KK 362/06).

W omawianym przypadku Sąd odwoławczy nie poczynił odmiennych ustaleń faktycznych i zaaprobował ocenę dowodów, a w konsekwencji ustalenia faktyczne, poczynione przez Sąd a quo. Przeprowadzona w tym zakresie analiza jest - wbrew twierdzeniom skarżącego - logiczna, spójna, konsekwentna i brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, aby miała ona charakter dowolny.Również teza o naruszeniu w niniejszej sprawie art. 410 k.p.k. nie została opatrzona żadną rzeczową argumentacją. O naruszeniu tego przepisu wolno byłoby mówić, gdyby orzeczenie Sądu meriti oparte zostało na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej, ewentualnie tylko na części ujawnionego materiału, a Sąd odwoławczy, mimo wskazania tego uchybienia w apelacji, przeszedł nad nim do porządku.

Taka sytuacja jednak nie miała miejsca.Równie nieskuteczny jest zarzut niemal całkowitego braku rozważenia przez Sąd odwoławczy zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku w punkcie 3.2 wskazuje, że zarzut ten został dostrzeżony i oceniony. Natomiast okoliczność, że ocena ta nie spełnia oczekiwań skazanego, nie może być podstawą kasacji. Jeśli dodatkowo uwzględni się fakt, iż uzasadnienie zarzutów apelacji dotyczących winy i ustaleń faktycznych zawarte zostało na niespełna stronie maszynopisu i poza negacją nie zawierało żadnych argumentów, odpowiedź Sądu odwoławczego nie może być uznana za zdawkową, mimo że jest zwięzła.Nie można też uznać, by doszło do obrazy art. 457 § 3 k.p.k.

Uznaje się bowiem, że do naruszenia tego przepisu dochodzi wówczas, gdy w uzasadnieniu wyroku nie zostanie zawarta argumentacja odnośnie do określonego potraktowania zarzutów i wniosków apelacji, a więc wtedy, gdy sąd uznając zarzuty apelacji za zasadne lub niezasadne, nie wyjaśni swojego stanowiska, ewentualnie przedstawiona argumentacja będzie zawierała braki. Stopień szczegółowości rozważań sądu odwoławczego, w wykonaniu obowiązku wynikającego z art. 457 § 3 k.p.k., uzależniony jest od jakości wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji oraz we wniesionym środku odwoławczym i w zależności od meritum sprawy może przybrać formę bardziej lub mniej rozbudowanego wywodu (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 lipca 2021 r., sygn. akt II KK 175/21).Dla porządku zauważyć należy, że ten zarzut kasacyjny został sformułowany w czasie obowiązywania przepisu art. 537a k.p.k., który zakazuje uchylenia wyroku sądu odwoławczego z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 457 § 3 k.p.k.Z tych więc powodów Sąd Najwyższy uznał wszystkie zarzuty kasacyjne za bezzasadne w stopniu oczywistym i kasację na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. oddalił a.s.