Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for drug trafficking conviction where appellate court properly reclassified crime and sentenced.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs of the cassation proceedings. The appellant argued that the appellate court failed to consider specific mitigation requests and improperly applied the law regarding drug trafficking, yet the appellate court had already reclassified the offense and imposed a sentence similar to the first instance. The court ruled that since the appellate court properly addressed the material legal issue and considered relevant circumstances, the cassation arguments regarding arbitrary sentencing were unfounded.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 523 § 1 in fine k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously groundless when the appellate court has already addressed the material legal issues and the cassation arguments do not reveal any errors in the application of law or facts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 355/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk w sprawie M. C.skazanego z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 r. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.w dniu 27 listopada 2014 r.,kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w B.z dnia 17 czerwca 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w B.z dnia 11 lutego 2014 r. postanowił: oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążając skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. wydanym w tej sprawie M.C. został uznany winnym popełnienia w dniu 2 lipca 2013 r. przestępstwa z art. 13 § 1 w zw. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 r. i skazany za to na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 136 stawek dziennych po 10 zł każda. W apelacji od tego wyroku wniesionej przez obrońcę oskarżonego podniesiono zarzut obrazy art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że czyn oskarżonego wyczerpał znamiona przestępstwa „uczestniczenia w obrocie” zakazanymi substancjami, z wnioskiem o zmianę kwalifikacji prawnej tego zachowania na art. 62 ust. 2 tej ustawy i wymierzenie za nie kary roku pozbawienia wolności, lub w razie niepodzielenia tego zarzutu karę 2 lat pozbawienia wolność z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat i wymierzenie mu grzywny w wysokości 360 stawek dziennych po 10 zł każda, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji.
Natomiast „z ostrożności procesowej”, na wypadek niepodzielenia przez Sąd zarzutu dotyczącego prawa materialnego, wysunięto także zarzut rażącej niewspółmierności kary, bez zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia w oparciu o art. 60 § 2 k.k. lub warunkowego jej zawieszenia na podstawie art. 69 § 1 k.k. Po rozpoznaniu tej apelacji Sąd Okręgowej w B. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że przypisał oskarżonemu przestępstwo z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wymierzając oskarżonemu na podstawie tego przepisu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wywiódł obrońca skazanego, zarzucając naruszenie art. 457 § 3 w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. przez zaniechanie rozważenia wskazanych w apelacji zarzutów i wniosków odnośnie wymierzonej skazanemu kary, co w konsekwencji doprowadziło do dowolnego i sprzecznego z art. 53 k.k. wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności tożsamej z karą orzeczoną przez Sąd Rejonowy. Wywodząc w ten sposób, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
W odpowiedzi na tę skargę, prokurator Prokuratury Okręgowej w B. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Rozpoznając tę kasację, Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja ta jest rzeczywiście bezzasadna w oczywistym stopniu, stąd jej oddalenie na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k. Jak wskazano wcześniej, w apelacji podniesione były dwa zarzuty, pierwszy dotyczący naruszenia prawa materialnego i drugi, podniesiony „z ostrożności procesowej” na wypadek nieuwzględnienia pierwszego z tych zarzutów, z sugestiami wymierzenia oskarżonemu kar łagodniejszych, z nadzwyczajnym złagodzeniem kary lub warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Ponieważ Sąd odwoławczy uwzględnił pierwszy z zarzutów i w miejsce przypisanego przez Sąd meriti udziału w obrocie znaczną ilością środków odurzających przypisał oskarżonemu posiadanie takich środków w znacznej ilości, przeto zwolniony był od rozważania drugiego z zarzutów, a zobowiązany jedynie do wypowiedzenia się w należyty sposób w przedmiocie kary, jaką wymierzył on za odmiennie zakwalifikowany czyn, jaki przypisał oskarżonemu. Winien to przy tym uczynić to tak, jak czyni to Sąd pierwszej instancji w zakresie wymierzanej kary.
Tak też Sąd odwoławczy postąpił, gdyż wyjaśnił, jakie okoliczności wziął tu pod uwagę w aspekcie art. 53 k.k., orzekając karę pozbawienia wolności podobną do tej, jaką orzeczono za czyn surowiej kwalifikowany w pierwszej instancji. Podniósł bowiem, że uwzględnia stopień winy oskarżonego, wysoki stopień społecznej szkodliwości tego czynu (chodziło tu o amfetaminę o masie ponad 1 kg oraz ziele konopi innych niż włókniste o masie prawie 100 gr) i miał też na uwadze dotychczasową niekaralność oskarżonego. Wypowiedział się także odnośnie podnoszonych w apelacji okoliczności dotyczących sytuacji rodzinnej i majątkowej oskarżonego, podnosząc, że nie mogą one przesądzać o wymierzeniu mu niższej kary.
Zawarte w środku odwoławczym wnioski apelującego odnośnie takiego, a nie innego ukształtowania kary nie są dla Sądu wiążące, a wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło tu bynajmniej do dowolnego i sprzecznego z dyrektywami z art. 53 k.k. wymierzenia oskarżonemu kary. Kara ta jest przy tym łagodniejsza od kary wymierzonej nieprawomocnie przez Sąd Rejonowy, nie obejmuje ona bowiem kary grzywny, a przez utrzymany w mocy pkt 2 wyroku Sądu meriti, zaliczono na jej poczet ponad 7-miesięczny okres tymczasowego aresztowania oskarżonego w tej sprawie.
Sama przy tym niewspółmierność kary nie może być przedmiotem kasacji (art. 523 § 1 in fine k.p.k.).Ponieważ zarzuty kasacji bynajmniej się nie potwierdziły, gdyż podnoszone uchybienia nie miały miejsca w tej sprawie, oddalając kasację jako oczywiście bezzasadną, Sąd Najwyższy – stosownie do art. 636 § 1 w zw. z art. 518 k.p.k. – obciążył skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, co z uwagi na uiszczenie przez niego opłaty od kasacji, oznacza obciążenie go obecnie tylko wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu kasacyjnym.Z tych wszystkich względów orzeczono jak na wstępie.