Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for procedural and substantive errors lacking material impact.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued procedural violations regarding evidence and sentencing disproportionality, but the court found these claims lacked material impact on the final judgment. Consequently, the lower court's decision upholding the conviction and nine-year sentence was confirmed without remand.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 439 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.; Art. 60 § 1 k.k.; Art. 54 k.k.: A cassation appeal is inadmissible if the alleged errors are not sufficiently serious to have a material impact on the judgment, and arguments challenging the first-instance court's reasoning are procedurally improper.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 353/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 listopada 2016 r., sprawy S. S.,skazanego z art. 13 § 1 w zw. z art. 148 § 1 k.k. i in.,z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…),z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt II AKa (…),utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K.,z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym obciążyć skazanego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt II K (…), S. S. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę 9 (dziewięciu) lat pozbawienia wolności. Jednocześnie, powołanym wyrokiem S.S. został uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 193 k.k.Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt II AKa (…), po rozpoznaniu między innymi apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonego S. S., utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K.Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego S. S., podnosząc zarzuty rażącego naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k., a także rażącego naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 60 § 1 k.k. w zw. z art. 54 k.k. W konkluzji obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) oraz utrzymanego nim w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego S.S. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.W pierwszej kolejności należy podkreślić, że kasacja, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia służy eliminacji prawomocnych orzeczeń sądowych, które ze względu na doniosłość wadliwości, jaką są obarczone, nie mogą ostać się i funkcjonować w obrocie prawnym.
Podnoszone w kasacji zarzuty powinny wskazywać na uchybienia określone w art. 439 k.p.k. lub inne, lecz na tyle istotne i rażące naruszenia prawa, do jakich doszło w postępowaniu odwoławczym, że w konsekwencji mogły one mieć istotny wpływ na treść wyroku Sądu II instancji. Niedopuszczalne jest natomiast podnoszenie w nadzwyczajnym środku zaskarżenia wprost zarzutów pod adresem orzeczenia Sądu I instancji.Wywiedziona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna zmierzała do kolejnego zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji i zaakceptowanej w pełni przez Sąd odwoławczy oceny materiału dowodowego oraz poczynionych ustaleń faktycznych.
W szczególności wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja nie zawiera takich zarzutów procesowych – pomimo ich formalnego powołania – które mogłyby wskazywać, iż Sąd odwoławczy przy rozpoznaniu apelacji naruszył treść art. 433 § 2 k.p.k., czy też art. 457 § 3 k.p.k. W przedmiotowej sprawie kasacja została skonstruowana w taki sposób, że zarzuty dotyczą wyroku Sądu pierwszej instancji, a autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia stara się doprowadzić do poddania ocenie przez Sąd Najwyższy ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Okręgowy w K..
Jak się wydaje intencją skarżącego było przede wszystkim podjęcie próby wykazania, że przestępstwo popełnione przez S.S. powinno zostać zakwalifikowane nie jako usiłowanie zabójstwa, ale jako dokonanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. W tym zakresie obrońca zawarł, a w zasadzie powielił w kasacji szeroką argumentacją, wskazując że skazany nie miał zamiaru dokonania zabójstwa, a jedynie chciał wyrządzić pokrzywdzonej krzywdę „poprzez wyładowanie na niej złości odczuwanej z powodu problemów prawno – karnych brata”.
Eksponowane przez skarżącego wątpliwości zupełnie pomijają jednak trafne i obszerne wywody, zawarte chociażby w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego (s. 48-55), gdzie w szczegółowy sposób wyjaśniono, z jakich powodów przyjęto, że zamiarem S.S. było zabójstwo pokrzywdzonej. Okoliczność ta była także przedmiotem zainteresowania Sądu odwoławczego, który na s. 10-16 uzasadnienia wyroku w prawidłowy sposób odniósł się do wszystkich argumentów obrońcy w tym zakresie, które podnosi on także i obecnie w kasacji. Trudno rzeczowo podnosić także naruszenie w tym aspekcie zasady z art. 5 § 2 k.p.k., skoro – przykładowo – przyjęta przez Sąd I instancji głębokość kanału wkłucia była wartością minimalną, ustaloną zgodnie z zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego.Nie jest zasadny także zarzut naruszenia przez Sąd Apelacyjny art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., który w ocenie obrońcy miał przejawiać się również w braku rozważenia oraz rzeczowego odniesienia się do sformułowanego w apelacji zarzutu naruszenia art. 201 k.p.k.
W tym zakresie obrońca nie zauważa wręcz drobiazgowego odniesienia się do tego zarzutu na s. 17-24 uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego, które wsparte zostało uzyskaniem w toku postępowania odwoławczego dowodu z opinii lekarza medycyny L. B. A.. W tym miejscu należy zaś jedynie przypomnieć – odnosząc się do podnoszonych przez obrońcę nieprawidłowości w sposobie przeprowadzenia badań EEG – że badanie takie standardowo wykonuje się po upływie 10 do 15 minut od momentu podania alkoholu, a przeprowadzenie badania w krótszym okresie po podaniu alkoholu nie ma żadnego znaczenia dla obrazu klinicznego przeprowadzonych badań.
Tego rodzaju opinię przedstawiła na rozprawie odwoławczej w dniu 9 maja 2016 r. biegła neurolog (k. 1404v), a to, że skarżący nie zgadza się z jej wnioskami nie oznacza jeszcze, że w sprawie doszło do naruszenia art. 201 k.p.k., czy też że Sąd odwoławczy podniesionego w tym zakresie zarzutu nie rozpoznał.Zarzuty z pkt 3–5 kasacji, pomimo zabiegów obrońcy skazanego wskazujących na zaistnienie podstaw z art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k., w istocie zawierają niedopuszczalności w postępowaniu kasacyjnym zarzut niewspółmierności kary (art. 523 § 1 zdanie drugie k.p.k.).
Wywód obrońcy w tym przedmiocie – choć interesujący – to jednak oparty jest na oczywiście błędnym przeświadczeniu, że w art. 60 § 1 k.k. przewidziano obligatoryjny wymóg zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary w stosunku do sprawcy młodocianego. Przepis ten wprowadza bowiem jedynie możliwość zastosowania tej instytucji względem młodocianego, która to możliwość winna być warunkowana argumentami o charakterze wychowawczym (art. 54 § 1 k.k.). Przepis art. 54 k.k. nie zawiera jednak dyrektywy pobłażliwego, czy nawet łagodnego traktowania sprawców, a więc wynikające z tej szczególnej dyrektywy wymiaru kary pierwszeństwo celów wychowawczych nie oznacza nakazu orzekania wobec takich sprawców kar łagodnych (zob. wyrok SA w Warszawie z dnia 6 listopada 2015 r., II AKa 306/15, LEX nr 1950287).
Zarówno Sąd Okręgowy w K., jak i Sąd Apelacyjny w (…) w realiach przedmiotowej sprawy wnikliwie oceniły wszystkie okoliczności wpływające na stopień winy i wymiar kary, biorąc pod rozwagę zarówno okoliczności o charakterze łagodzącym, jak i obciążającym. Stosowanie z kolei przepisu art. 440 k.p.k., którego naruszenie podniesiono również w kasacji, jest pozostawione uznaniu sądu odwoławczego i ograniczone jest do sytuacji, w których uzna on, że utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku byłoby rażąco niesprawiedliwe. Skoro zaś Sąd Apelacyjny w ramach swego uznania nie doszedł do przekonania o konieczności zastosowania wspomnianego przepisu, a i Sąd Najwyższy (wbrew wywodom skarżącego) nie dostrzega przesłanek w świetle których Sąd ten powinien był to uczynić, to oczywiście nie można czynić z tego faktu skutecznego zarzutu rażącego naruszenia procesowego.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uznał zarzuty skarżącego za bezzasadne w stopniu oczywistym i w konsekwencji orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia, przy czym kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym obciążył skazanego.