Supreme Court quashes lower court sentence for exceeding one-month limit on public offense restriction penalty.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's judgment regarding the defendant's sentence due to a clear violation of statutory limits. The defendant was convicted of three public offenses and sentenced to three months of community service, while the law mandates that such penalties cannot exceed one month. The court ruled that the statutory provision allowing combined penalties does not override the absolute one-month cap for this specific type of punishment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 9 § 2 k.w.; Art. 20 § 1 k.w.: The combined penalty for multiple offenses under Art. 9 § 2 k.w. cannot exceed the maximum duration prescribed for the most severe offense under Art. 20 § 1 k.w., which is one month for restriction of freedom.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 341/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący)SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)SSN Zbigniew PuszkarskiProtokolant Ewa Sokołowska w sprawie M. C.obwinionego z art. 51 § 2 i inne k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.w dniu 15 listopada 2017 r.,kasacji Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionegood wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w D.z dnia 11 października 2016 roku, uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w D. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIEWyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w D. z dnia 11 października 2016 roku, M. C. uznany został za winnego tego, że w dniu 21 lipca 2016 roku w D. na ul. A. 1, w parku wodnym N., będąc w stanie nietrzeźwości, poprzez wszczynanie awantur, zakłócił porządek publiczny na szkodę pracowników tego parku, co stanowi wykroczenie z art. 51 § 2 k.w.; w tym samym miejscu i czasie bez zamiaru uiszczenia należności, wyłudził wstęp na kąpielisko na szkodę parku wodnego N., co stanowi wykroczenie z art. 121 § 2 k.w.; w tym samym miejscu i czasie, wbrew obowiązkowi, nie udzielił funkcjonariuszom Policji wiadomości co do swojej tożsamości, co stanowi wykroczenie z art. 65 § 2 k.w., za co na mocy art. 51 § 2 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzono mu karę 3 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym oraz orzekł o kosztach sądowych.
Wyrok powyższy nie został zaskarżony przez żadną ze stron i z tego względu uprawomocnił się z dniem 8 listopada 2016 roku. Prokurator Generalny wniósł od powyższego wyroku kasację na korzyść obwinionego, w części dotyczącej orzeczenia o karze. W kasacji zarzucono rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 9 § 2 k.w. w zw. z art. 20 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu obwinionemu M. C. za popełnienie przypisanych mu wykroczeń z art. 51 § 2 k.w., art. 121 § 2 k.w. i art. 65 § 2 k.w. - na podstawie art. 9 § 2 k.w. - kary 3 miesięcy ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin miesięcznie, podczas gdy - stosownie do treści art. 20 § 1 k.w. - kara ograniczenia wolności wymierzona za wykroczenie, jako bezwzględnie oznaczona, może trwać tylko 1 miesiąc.
W konkluzji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w D..Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja zasługuje na uwzględnienie. Zarzut podniesiony w kasacji jawi się jako zasadny w stopniu oczywistym. Istotnie, wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w D. obwiniony został uznany winnym trzech wykroczeń: zakłócenia spokoju i porządku publicznego z art. 51 § 2 k.w., szalbierstwa z art. 121 § 2 k.w. i nieudzielenia funkcjonariuszom wiadomości co do swojej tożsamości z art. 65 § 2 k.w.
Za te wykroczenia, na podstawie art. 51 § 2 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w., wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Tymczasem zgodnie z przepisem art. 20 § 1 k.w. kara ograniczenia wolności przewidziana w Kodeksie wykroczeń trwa jeden miesiąc. Ustawodawca nie przewidział od tej reguły prawa wykroczeń żadnych wyjątków. Także przepis art. 9 § 2 k.w., który wskazuje, iż w razie jednoczesnego orzekania o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń wymierza się jedną karę w granicach zagrożenia przewidzianego w przepisie przewidującym najsurowszą karę, nie daje podstawy do orzeczenia kary ograniczenia wolności w wymiarze wyższym niż miesiąc (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2014 roku, II KK 212/14).
W takim stanie rzeczy oczywiste jest, że wyrok Sądu Rejonowego w D. zapadł z rażącym naruszeniem przepisu art. 20 § 1 k.w., polegającym na orzeczeniu kary ograniczenia wolności w wymiarze 3 miesięcy, które to naruszenie prawa materialnego ma bezpośredni, oczywisty wpływ na treść rozstrzygnięcia co do kary wymierzonej obwinionemu. W konsekwencji, Sąd Najwyższy uwzględniając kasację Prokuratora Generalnego zdecydował o uchyleniu zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze za przypisane obwinionemu wykroczenia i o przekazaniu w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w D..
W postępowaniu ponownym Sąd Rejonowy wymierzy obwinionemu M. C. karę za przypisane mu wykroczenia, bacząc na przestrzeganie wynikających z art. 9 § 2 i art. 20 § 1 k.w. zasad orzekania kary ograniczenia wolności. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. kc