Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless regarding criminal conviction and sentencing proportionality.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The lower court convicted the defendant of environmental crimes and imposed a prison sentence and fine, which the prosecutor challenged as disproportionate and procedurally flawed. The court rejected the arguments regarding evidence evaluation and the application of the principle of benefit of the doubt, finding no legal basis for overturning the first-instance judgment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 457 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; The cassation appeal must be dismissed as obviously groundless if the lower court's assessment of evidence and sentencing is consistent with legal standards and lacks any discernible error.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
IV KK 340/23 POSTANOWIENIE Dnia 28 września 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 września 2023 r., w sprawie P. P.skazanego z art. 183 § 1 k.k. i in.kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicachz dnia 3 lutego 2023 r., sygn. akt VI Ka 909/22,zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach Wydział VI Karny Zamiejscowy w Piekarach Śląskichz dnia 30 czerwca 2022 r., sygn. akt VI K 340/20, postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego P. P. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 30 czerwca 2022 r. Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach Wydział Zamiejscowy w Piekarach Śląskich sygn. akt VI K 340/20 uznał P. P. winnym popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia - wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 183 § 1 k.k. w zw. z art. 164 § 1 k.k. w z. z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na mocy art. 164 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. Na mocy art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego P.P. na rzecz Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w […] kwotę 50 000 złotych tytułem nawiązki.
P. P. uznał również winnym popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia - wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 225 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na mocy art. 225 § 1 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. i wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.Apelacje od wyroku złożył prokurator i obrońca skazanego. Prokurator zarzucił rozstrzygnięciu rażącą niewspółmierność orzeczonej w punkcie pierwszym zaskarżonego wyroku kary w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności za czyn z art. 183 § 1 k.k. w zw. z art. 164 § 1 k.k. w zw. z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., orzeczonej w punkcie trzecim zaskarżonego wyroku kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 10 złotych za czyn z art. 225 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., która polegała na braku orzeczenia na podstawie art. 47 § 2 k.k. 100.000 złotych nawiązki na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, wynikającą z niedostatecznego uwzględnienia okoliczności obciążających oskarżonego, w tym jego uprzedniej karalności, rodzaju i rozmiaru ujemnych następstw przestępstw oraz charakteru naruszonych dóbr prawnych, a także polegającą na wymierzeniu kar i środka kompensacyjnego nieuwzględniających stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynów, nieodpowiadającej uwarunkowaniom polityki karnej w zakresie prewencji indywidualnej oraz kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę jego punktu pierwszego i wymierzenie P. P. kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zmianę punktu trzeciego zaskarżonego wyroku i wymierzenie P. P. kary 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz zasądzenie na podstawie art. 47 § 2 k.k. od skazanego 100.000 złotych nawiązki na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, a także wymierzenie mu kary łącznej w wymiarze 3 lat i 7 miesięcy pozbawienia. Obrońca skazanego zarzucił rozstrzygnięciu obrazę przepisów postępowania karnego a to art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów, nieopartej na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oraz art. 410 k.p.k., wobec oparcia wyroku na jedynie części okoliczności ujawnionych na rozprawie, poprzez pominięcie licznych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy z postępowania administracyjnego,z doniesienia o popełnieniu przestępstwa sporządzonego przez skazanego.
Autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie P. P. od zarzucanego mu czynu. Wyrokiem z 3 lutego 2023 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, sygn. akt VI Ka 909/22 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że ustalił, iż podstawą orzeczenia są przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym w czasie popełnienia przestępstwa w zw. z art. 4 § 1 k.k. i podwyższył orzeczoną w punkcie 1 karę pozbawienia wolności do 3 lat. Kasację od wyroku złożył obrońca skazanego i zarzucił rozstrzygnięciu rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.: 1.art. 7 k.p.k., poprzez ocenę zebranego materiału dowodowego niezgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym, w sytuacji uznania przez sąd za wiarygodne zeznań świadków w zakresie składowania odpadów przez skazanego w P. przy ul […], a' w szczególności zeznań świadka W., bez rzetelnego ustalenia, kiedy uzyskał on wiedzę o tym, że na hali składowane są odpady, a także świadka G., którego wiarygodność podważali pozostali świadkowie.
Jednocześnie Sąd pominął zeznania świadka P., w zakresie w jakim były korzystne dla skazanego. Nadto nie sposób zgodzić się z sądem, iż pobieżne oględziny zdjęć znajdujących się w aktach sprawy wskazują, że pojemniki zawierają niebezpieczne substancje, gdyż pojemników było ok 270 mauzerów i ok. 100 beczek, zaś widoczne etykiety z czasu rozładunku i magazynowania na hali, wskazywały, iż zawierają farby, bądź etykiety były zamazane, większość zaś pojemników był ofoliowana czarnym streczem i niewidoczna, stąd nie można wywieść logicznego wniosku, iż zawierały substancje niebezpieczne;2.art 5 §2 k.p.k. przez nie zastosowanie niniejszego przepisu, który nakazuje rozstrzygnięcie istniejących wątpliwości w sprawie na korzyść oskarżonego, w sytuacji, gdy nie da się ich usunąć żadnymi dostępnymi środkami dowodowymi, co miało miejsce w niniejszej sprawie, gdyż zeznania świadków, a to w zasadzie jedynego świadka, który zmarł przed złożeniem zeznań na etapie postępowania sądowego, nie dawały podstaw do ustalenia tego, że skazany miał wiedzę, iż składowane pojemniki przy ul. […]w P. zawierały odpady i godził się z tym; nie było zatem podstaw do przyjęcia tego, iż P. P. składował odpady i był ich posiadaczem w rozumieniu ustawy o odpadach;3.art. 2 § 2 k.p.k., poprzez brak dążenia sądu do wykrycia prawdy obiektywnej, co związane było tak z zaniechaniem ustalenia, jak w dacie rozładunku i magazynowania, tj. w okresie 3 miesięcy, były oznaczone przywiezione przez najemcę hali pojemniki, czy w tym czasie wszystkie etykiety były widoczne, tym samym kiedy najwcześniej skazany pozyskał wiedzę, że pojemniki zawierają odpady, a także z pominięciem ustaleń w zakresie źródła pochodzenia odpadów oraz w szczególności poprzestanie na zeznaniach zmarłego świadka W., pomimo braku możliwości ustalenia kluczowej kwestii związanej z terminem pozyskania przez tego świadka wiedzy, że na teren nieruchomości zostały przywiezione odpady.Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu względnie Sądowi Okręgowemu.
W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł i jej oddalanie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. i 519 k.p.k. kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego i może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Sąd Najwyższy nie jest uprawniony w ramach postępowania kasacyjnego do ponownej oceny dowodów i na tej podstawie kontrolowania prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych.
Na tym etapie niedopuszczalne jest również podnoszenie w kasacji zarzutów skierowanych przeciwko orzeczeniu sądu I instancji. Wskazać również należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, podnoszone w nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzuty pod adresem orzeczenia sądu pierwszej instancji, podlegają ewentualnemu rozważeniu przez sąd kasacyjny tylko w takim zakresie, w jakim jest to nieodzowne do należytego rozpoznania zarzutów stawianych orzeczeniu sądu odwoławczego. W każdym jednak wypadku, podstawą uwzględnienia kasacji może być jedynie obraza prawa, której dopuścił się sąd odwoławczy.
Nie jest również dopuszczalne powtarzanie w kasacji zarzutów apelacyjnych, chyba że dotyczą one rażącego naruszenia prawa, a sąd odwoławczy je zignorował lub też przy ich rozpoznaniu doszło do obrazy prawa. Postępowanie kasacyjne nie może bowiem polegać na ponownej apelacyjnej kontroli orzeczenia i nie może być traktowane jako trzecia instancja (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2013 r., sygn. IV KK 299/13).Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że wywiedzione w treści kasacji zarzuty, jak i argumentacja przytoczona na ich poparcie, w znacznej części stanowi powtórzenie zarzutów zawartych w zwykłym środku odwoławczym.
W istocie zarzuty zawarte w kasacji skierowane są nie przeciwko wyrokowi sądu odwoławczego, ale co w kasacji niedopuszczalne, przeciwko wyrokowi sądu I instancji. Sąd odwoławczy nie prowadził w sprawie postępowania dowodowego, nie mógł więc naruszyć art. 7 k.p.k. Prawidłowy więc zarzut winien dotyczyć naruszenia przepisów prawa procesowego a to art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. – czego jednak skarżący nie uczynił. I tak, sąd odwoławczy, w pisemnych motywach rozstrzygnięcia rozpoznając zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 2 § 2 k.p.k. odniósł się do kwestionowanych w toku kontroli instancyjnej zeznań świadka B.
W. w zakresie świadomości oskarżonego odnośnie tego, jakie substancje były składowane na zarządzanej przez niego nieruchomości oraz faktu, że ich przywożenie następowało zawsze za jego wiedzą i zgodą, wskazując z jakich powodów prawidłowo sąd meriti uznał depozycję tego świadka za wiarygodne, a także wskazując, że sąd I instancji przeprowadził w sprawie pełne postępowanie dowodowe zgodne z wymogami art. 7 k.p.k. prawidłowo oceniając zeznania innych świadków, które wraz z dowodami z dokumentów były wystarczające do przypisana sprawstwa czynów zarzucanych P. P. aktem oskarżenia.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 2 § 2 k.p.k. to wskazać należy, że zgodnie z poglądem przyjętym w doktrynie, przepis ten nie może stanowić podstawy zarzutu kasacyjnego, gdyż stanowi on generalną dyrektywę działania organów wymiaru sprawiedliwości i dopiero wykazanie naruszenia szczegółowych norm procesowych stanowiących jego konkretyzację, może być traktowane jako spełnienie ustawowego wymagania przedstawienia zarzutów kasacyjnych (tak: postanowienie SN z 9.02.2021 r., III KK 356/20, LEX nr 3156187). Skarżący stawiając ww. zarzut nie odniósł się do naruszenia szczegółowych norm procesowych przez sąd odwoławczy wskazując jedynie na błędne jego zdaniem ustalenia faktyczne w zakresie okoliczności odnoszących się do strony podmiotowej przestępstwa określonego w art. 183 § 1 k.k. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. to zgodnie ze stanowiskiem doktryny przepis art. 5 § 2 k.p.k. dotyczy wyłącznie wątpliwości, które rzeczywiście powziął sąd rozpoznający sprawę i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego.
Nie chodzi zaś w tym przepisie o wątpliwości strony co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zatem zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów. W przedmiotowej sprawie sądy obu instancji takich wątpliwości nie miały. Na marginesie należy również zwrócić uwagę, że wywiedziony w sprawie nadzwyczajny środek zaskarżenia jest wewnętrznie sprzeczny w zakresie w jakim jego autor zarzuca rozstrzygnięciu jednoczesne naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. i 7 k.p.k.
Zgodnie bowiem ze stanowiskiem przyjętym w orzecznictwie Sądu Najwyższego przepisy art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. mają charakter rozłączny (zob. postanowienie SN z 9.04.2021 r., IV KK 415/20, LEX nr 31599900). W konsekwencji podniesienie zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. wyklucza możliwość skutecznego wysunięcia zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Jeżeli bowiem skarżący zarzuca wadliwą ocenę dowodów ujawnionych w sprawie, to nielogiczne jest podnoszenie zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Naruszenie zasady in dubio pro reo ma miejsce wtedy, gdy sąd prawidłowo ocenił zebrane w sprawie dowody, ale ujawnione wątpliwości rozstrzygnął na niekorzyść skazanej, wbrew kierunkowi wymienionej zasady.Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia.[SOP][ms]