Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 34/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for attempting to re-examine factual findings via cassation.

Numero d'incarto IV KK 34/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defense argued procedural violations and attempted to challenge factual determinations regarding the defendant's intent, which the prosecution rejected. The court ruled that cassation is an extraordinary remedy strictly limited by law and cannot be used to bypass the ban on re-examining factual findings from the first instance.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: Cassation is an extraordinary remedy strictly defined by law and cannot be used to bypass the prohibition on re-examining factual findings from the first instance.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal factual findings obviously groundless procedural violation intent determination extraordinary remedy code of criminal procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
Mając to na względzie, Sąd potraktował przedmiotową kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Na podstawie art.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Sąd Najwyższy w tym miejscu pragnie zwrócić uwagę, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a charakter możliwych do podniesienia zarzutów określony jest ściśle treścią art. 523 § 1 k.p.k.
Art. 457 § 3 k.p.k.
Kasację od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego złożył obrońca skazanego, podnosząc w niej zarzuty naruszenia art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 433 § 2 k.p.k.
z art. 433 § 2 k.p.k., art.
Art. 5 § 1 and 2 k.p.k.
akt IV KK 34/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 czerwca 2013 r.,‎sprawy M.
Art. 7 k.p.k.
5 § 1 i 2 k.p.k., a także art. 7 k.p.k.
Art. 155 k.k.
Z ostrożności procesowej zarzucił także naruszenie art. 155 k.k. i art.
Art. 156 § 3 k.k.
i art. 156 § 3 k.k.W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Apelacyjny wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.
Art. 9 § 2 and § 3 k.k.
Art. 624 § 1 k.p.k.
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. skazany został zwolniony od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 34/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 czerwca 2013 r.,‎sprawy M. K.‎skazanego z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 280 § 1 k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 5 lipca 2012 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 16 stycznia 2012 r., p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia 16 stycznia 2012 r., skazał M. K. za przestępstwo z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2012 r. apelacji obrońcy skazanego, utrzymał w mocy wyrok sądu pierwszej instancji, uznając ten środek odwoławczy za oczywiście bezzasadny. Kasację od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego złożył obrońca skazanego, podnosząc w niej zarzuty naruszenia art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., art. 5 § 1 i 2 k.p.k., a także art. 7 k.p.k.

Z ostrożności procesowej zarzucił także naruszenie art. 155 k.k. i art. 156 § 3 k.k.W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Apelacyjny wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podzielić w tym zakresie należy stanowisko prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację.Na wstępie zauważyć należy, że zarzuty kasacji stanowią w zasadzie dosłowne powielenie zarzutów apelacyjnych i w istocie skierowane zostały przeciwko rozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji, co stoi w oczywistej sprzeczności z art. 519 k.p.k.

Poza tym autor skargi w przeważającej mierze, stawiając zarzuty kasacyjne tak naruszenia prawa procesowego, jak również materialnego, kwestionuje de facto ustalenia faktyczne w sprawie, dążąc tym samym do obejścia zakazu podnoszenia w postępowaniu kasacyjnym zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, zawartym w treści art. 523 § 1 k.p.k. W sprawie nie sposób jest podzielić stanowiska skarżącego, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie sprostało wymaganiom stawianym w art. 457 § 3 k.p.k., a sąd odwoławczy nie rozpoznał w pełni środka odwoławczego, do czego zobowiązany był zgodnie z art. 433 § 2 k.p.k.

Zarówno uzasadnienie zaskarżonego wyroku, jak również uzasadnienie sądu a quo zostało sporządzone w sposób prawidłowy. Sąd odwoławczy w zaskarżonym orzeczeniu w sposób właściwy dokonał kontroli instancyjnej orzeczenia sądu pierwszej instancji, a także szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji.Stawiając zarzuty naruszenia art. 5 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k., autor kasacji starał się, na co zwrócono już uwagę, dokonać obejścia zakazu podnoszenia w tym nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji.

Treść stawianych przez skarżącego zarzutów, gdzie w sposób bardzo szeroki polemizuje on z tymi ustaleniami, dokonując także tendencyjnej oceny dowodów, ewidentnie wskazuje, że próbował on w sposób zawoalowany doprowadzić do ponownej kontroli odwoławczej wyroku sądu pierwszej instancji, a nie orzeczenia, które zostało faktycznie zaskarżone. Sąd Najwyższy w tym miejscu pragnie zwrócić uwagę, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a charakter możliwych do podniesienia zarzutów określony jest ściśle treścią art. 523 § 1 k.p.k.

Postępowanie kasacyjne nie jest więc kolejną instancją w postępowaniu odwoławczym, co sugerowałaby treść przedmiotowej kasacji. Autor kasacji, zarzucając również, z „ostrożności procesowej”, naruszenie prawa materialnego w postaci art. 155 k.k. i art. 156 § 3 k.k., podważa ustalenia dotyczące strony podmiotowej popełnionego przez skazanego przestępstwa, a więc również elementu ustaleń faktycznych. Abstrahując od tego, że skarżący negując ustalenia faktyczne, zarzucał jednocześnie naruszenie przepisu prawa materialnego, a co do zasady są to zarzuty wykluczające się, to nie sposób uznać było za zasadne jego twierdzenia, że w sprawie sądy rozpoznające sprawę miałyby rozważać zakwalifikowanie przestępstwa, którego dopuścił się skazany, jako nieumyślnego.

Skoro w sprawie ustalono, że skazanemu przypisać należało działanie z zamiarem zabójstwa, to niezrozumiałym jest doszukiwanie się przez skarżącego obowiązku rozważania przez sąd zakwalifikowania czynu skazanego jako przestępstwa nieumyślnego lub umyślno-nieumyślnego, którego strona podmiotowa ukształtowana jest w sposób określony przez art. 9 § 2 lub § 3 k.k. Mając to na względzie, Sąd potraktował przedmiotową kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. skazany został zwolniony od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.