Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 338/05 Generato dall'IA

Supreme Court allows cassation hearing on merits via sitting when absolute grounds exist, despite prosecutor's appeal.

Numero d'incarto IV KK 338/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's judgment and remanded the case for retrial after finding the prosecutor's appeal inadmissible for a sitting decision. Although the defense's appeal was clearly justified, the presence of the prosecutor's appeal prevented the application of the specific sitting procedure for defendant-beneficial appeals. The court ruled that the principle of appropriate application of law permits using the simplified sitting mechanism from Article 439 of the Code of Criminal Procedure for appeals based on absolute grounds, regardless of the appeal's direction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 518 k.p.k.; Art. 535 § 1, 3 k.p.k.: The principle of appropriate application of law allows the Supreme Court to decide on a cassation based on absolute grounds of appeal at a sitting, even when a counter-appeal by the prosecutor is present, as the procedural restriction applies only to appeals filed in favor of the accused.

Parole chiave

Generato dall'IA
appropriate application of law cassation procedure absolute grounds of appeal sitting decision prosecutor's appeal Code of Criminal Procedure remand for retrial

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 k.p.k.
Zgodnie z art. 439 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy jest zobligowany do
Art. 518 k.p.k.
(przez art. 518 k.p.k.) Sąd Najwyższy w razie
Art. 535 § 1 k.p.k.
Zgodnie z art. 535 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasacje
Art. 535 § 3 k.p.k.
Wprawdzie art. 535 § 3 k.p.k. dopuszcza też rozpoznawanie kasacji opartej na innych zarzutach niż tylko z art.
Art. 442 § 2 k.p.k.
na uwadze rozwiązanie z art. 442 § 2 k.p.k. i ograniczyć ponowne postępowanie dowodowe w części dotyczącej zarzucanego Cyprianowi C.
art. 439 § 1 k.p.k
Zgodnie z art. 439 § 1 k.p.k.
art. 119 § 1 k.k
przestępstwa z art. 119 § 1 k.k.
art. 159 k.k
przestępstwa z art. 119 § 1 k.k. w zb. z art. 159 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,
art. 11 § 2 k.k
przestępstwa z art. 119 § 1 k.k. w zb. z art. 159 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,
art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k
wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając ten wyrok w całości i formułując trzy zarzuty: naruszenie art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

WYROK Z DNIA 25 PAŹDZIERNIKA 2005 R.

IV KK 338/05

Odpowiednie stosowanie przepisów działu IX Kodeksu postępowania

karnego o postępowaniu odwoławczym w postępowaniu kasacyjnym, pozwala przyjąć, że w wypadku rozpoznawania kasacji opartej na bezwzględnych przyczynach odwoławczych, wymienionych w art. 439 § 1

k.p.k., może znaleźć zastosowanie unormowanie w nim zawarte umożliwiające rozpoznanie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego na posiedzeniu.

Przewodniczący: sędzia SN W. Kozielewicz (sprawozdawca).

Sędziowie SN: H. Gradzik, J. Żywolewska-Ławniczak.

Prokurator Prokuratury Krajowej: M. Wilkosz-Śliwa.

Sąd Najwyższy w sprawie Cypriana C. i Grzegorza M., skazanych za

przestępstwa z art. 119 § 1 k.k. w zb. z art. 159 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,

art. 159 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 października 2005 r. kasacji obrońcy, wniesionej na korzyść skazanego Grzegorza M. oraz kasacji Prokuratora Okręgowego w K. wniesionej na niekorzyść skazanych Cypriana C. i Grzegorza M., od wyroku Sądu Okręgowego

w K. z dnia 22 kwietnia 2005 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 29 października 2004 r.

uchylił

zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Re-

jonowego w K. i sprawę oskarżonych Cypriana C. i Grzegorza M. p r z e -

kazał

Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w postę-

powaniu pierwszoinstancyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 29 października 2004 r.,

Cyprian C. i Grzegorz M. zostali uznani za winnych tego, że w dniu 17 października 1998 r. w K., działając wspólnie i w porozumieniu z Danielem S.

oraz ustalonym nieletnim wzięli udział w pobiciu Parweza N. z powodu jego

przynależności rasowej, stosując przemoc polegającą na tym, iż posługując

się niebezpiecznymi przedmiotami w postaci drewnianej pałki oraz skórzanych pasów zakończonych metalowymi klamrami, uderzyli nimi kilkakrotnie

pokrzywdzonego w nogę i plecy, czym spowodowali u niego obrażenia ciała w postaci rany w okolicy nadłopatkowej, co spowodowało rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na okres do 7 dni, tj. przestępstwa z art. 119 § 1 k.k.

w zb. z art. 159 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które wymierzono każdemu

z oskarżonych karę roku pozbawienia wolności. Tym samym wyrokiem Cyprian C. został uznany za winnego tego, że w dniu 18 października 1998 r.

w K., działając wspólnie i w porozumieniu z Danielem S., wziął udział w

pobiciu Desai M. z powodu jego przynależności rasowej, stosując przemoc

polegającą na tym, iż posługując się niebezpiecznym przedmiotem w postaci skórzanego pasa zakończonego metalową klamrą uderzył nim dwukrotnie pokrzywdzonego w głowę, czym spowodował u niego obrażenia

ciała w postaci rany tłuczonej okolicy potylicznej prawej, co skutkowało

rozstrojem zdrowia pokrzywdzonego na okres do 7 dni, tj. popełnienia

przestępstwa z art. 119 § 1 k.k. w zb. z art. 159 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,

za które wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności. Ponadto podanym wyrokiem Cyprian C. został uznany za winnego dokonania występku z

art. 159 k.k., za który wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. W miejsce wskazanych powyżej kar, orzeczonych wobec Cypriana C.

za poszczególne, realnie zbiegające się przestępstwa, sąd pierwszej instancji wymierzył mu karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności

(...).

Apelację od tego wyroku złożył prokurator. (...)

Wyrok Sądu Rejonowego zaskarżył także obrońca oskarżonego

Grzegorza M. (...)

Sąd Okręgowy w K. po rozpoznaniu tych apelacji, wyrokiem z dnia 22

kwietnia 2005 r., zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy, uznając obie

apelacje za oczywiście bezzasadne, choć – jak sam zauważył w pisemnym

uzasadnieniu wyroku – ich konsekwencją powinno być uchylenie wyroku i

przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K., jako sądowi właściwemu miejscowo i rzeczowo do orzekania w pierwszej instancji.

Od wyroku Sądu Okręgowego w K. kasację na korzyść skazanego

Grzegorza M. wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając ten wyrok w całości i formułując trzy zarzuty: naruszenie art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. przez orzekanie w niniejszej sprawie w pierwszej instancji przez sąd rejonowy, podczas, gdy właściwym do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji był sąd

okręgowy, a także rażące naruszenie prawa, mające wpływ na treść orzeczenia tj. naruszenie art. 438 pkt 4 k.p.k., przez wymierzenie Grzegorzowi

M. rażąco niewspółmiernej kary, a nadto rażące naruszenie przepisów

prawa procesowego, mogące mieć wpływ na treść wyroku tj. art. 213 § 1 i

2, art. 214 § 1 oraz art. 215 k.p.k. przez niezgromadzenie aktualnych danych osobopoznawczych o oskarżonym. Obrońca skazanego wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w K. oraz utrzymanego

nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K. oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. w odpowiedzi na kasację z

dnia 11 lipca 2005 r. wniósł o uznanie kasacji za zasadną, uchylenie zaskarżonego kasacjami wyroku Sądu Okręgowego w K. oraz utrzymanego

nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w K. i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu w K., jako właściwemu rzeczowo do rozpoznania sprawy w

postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w K. wywiódł również Prokurator Okręgowy w K., zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść skazanych

Cypriana C. i Grzegorza M. Zarzucił on rażące naruszenie prawa procesowego, a to art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., poprzez nierozpoznanie sprawy w zakresie szerszym od granic środka odwoławczego,

skutkujące bezzasadnym odstąpieniem od uchylenia wyroku Sądu Rejonowego w K. pomimo tego, że został on wydany z obrazą przepisu art. 25

§ 1 pkt 2 k.p.k., gdyż ten Sąd orzekł w sprawie należącej do właściwości

rzeczowej sądu okręgowego, a zatem z naruszeniem normy procesowej o

randze tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Stawiając powyższy zarzut, na podstawie art. 537 § 1 i 2 k.p.k. wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w K. i

przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Obie kasacje są w oczywisty sposób zasadne w zakresie podniesionej przez obrońcę skazanego oraz Prokuratora Okręgowego w K. bezwzględnej przyczyny odwoławczej.

Sąd Okręgowy w K. orzekł bowiem w niniejszej sprawie z naruszeniem art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., utrzymując w mocy zaskarżony wyrok Sądu

Rejonowego w K. z dnia 29 października 2004 r. Sąd ten nie dostrzegł bowiem, że kwestionowane apelacjami orzeczenie zapadło z rażącą obrazą

przepisu art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k., co stanowi uchybienie o jakim mowa w art.

439 § 1 pkt 4 k.p.k. Zaskarżonym wyrokiem przypisano oskarżonym popełnienie występku wyczerpującego m.in. znamiona przestępstwa z art. 119 §

1 k.k. Przestępstwo z art. 119 k.k. umieszczone jest w rozdziale XVI Kodeksu karnego. Zgodnie zaś z art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k. w sprawach o występki określone w rozdziale XVI orzeka w pierwszej instancji sąd okręgowy. Ten sąd jest zatem sądem właściwym rzeczowo. Bezspornym jest

więc, że w niniejszej sprawie sąd niższego rzędu (sąd rejonowy) orzekł w

sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, przewidzianą w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.

Zgodnie z art. 439 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy jest zobligowany do

uchylenia zaskarżonego orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i

podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia w

przypadku stwierdzenia choćby jednej z przyczyn wymienionych w art. 439

§ 1 k.p.k. Rozpoznający sprawę sąd odwoławczy z urzędu zobligowany jest

do zbadania, czy poddawane kontroli instancyjnej orzeczenie nie jest dotknięte takim uchybieniem. Wobec niedostrzeżenia opisanego uchybienia

przez Sąd Okręgowy w K. wyrok tego sądu, a także utrzymany nim w mocy

wyrok Sądu Rejonowego muszą zostać uchylone, a sprawa Cypriana C. i

Grzegorza M. przekazana Sądowi Okręgowemu w K. – jako sądowi pierwszej instancji – do merytorycznego rozpoznania.

Zgodnie z art. 535 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasacje

wniesione od wyroków na rozprawie. Na posiedzeniu, w myśl art. 535 § 3

k.p.k., może uwzględnić w całości kasację wniesioną na korzyść skazanego w razie jej oczywistej zasadności. Jeśli chodzi o orzekanie na posiedzeniu to obie te przesłanki muszą występować łącznie. W niniejszej sprawie

nie ulega wątpliwości, że złożone kasacje, oparte na uchybieniu wymienionym w art. 439 k.p.k., są oczywiście zasadne. Jednak tylko jedna z rozpoznawanych kasacji jest kasacją wniesioną na korzyść. Wniesiona przez

Prokuratora Okręgowego kasacja na niekorzyść sprawia, że nie było moż-

liwości zastosowania w niniejszej sprawie trybu przewidzianego w art. 535

§ 3 k.p.k. Wprawdzie art. 535 § 3 k.p.k. dopuszcza też rozpoznawanie kasacji opartej na innych zarzutach niż tylko z art. 439 § 1 k.p.k., jednak procedura rozpoznawania kasacji w tym trybie jest obwarowana warunkiem

kierunku złożonego środka odwoławczego (kasacja wniesiona na korzyść).

W opisanej sytuacji nie ma jednak proceduralnych przeszkód do odpowiedniego zastosowania w postępowaniu kasacyjnym przepisów dotyczących postępowania odwoławczego, w tym unormowania z art. 439 § 1

k.p.k. Przepis ten wprowadza uproszczony mechanizm procedowania w

przypadku zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Pozwala bowiem sądowi odwoławczemu uchylić zaskarżone orzeczenie na posiedzeniu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz

wpływu uchybienia na treść orzeczenia. Art. 439 § 1 k.p.k. nie ogranicza

przy tym tej możliwości orzekania na posiedzeniu wyłącznie do przypadków środków odwoławczych wniesionych na korzyść.

Stosując odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym omawiane unormowania z art. 439 k.p.k. (przez art. 518 k.p.k.) Sąd Najwyższy w razie

wniesienia kasacji opartej na bezwzględnych przyczynach odwoławczych

może uchylić zaskarżone orzeczenie orzekając nie na rozprawie, lecz na

posiedzeniu. Instytucja odpowiedniego stosowania przepisów działu IX

k.p.k. o postępowaniu odwoławczym w postępowaniu w trybie kasacji, pozwala bowiem przyjąć, że w przypadku rozpoznawania kasacji opartej na

bezwzględnych przyczynach odwoławczych wymienionych w art. 439 § 1

k.p.k., może znaleźć zastosowanie unormowanie zawarte w tym przepisie

umożliwiające rozpoznanie takiego nadzwyczajnego środka odwoławczego

na posiedzeniu (na temat odpowiedniego stosowania przepisów: J. Nowacki: „Odpowiednie” stosowanie przepisów prawa, PiP 1964, nr 3, s. 373

– 375; A. Błachnio-Parzych: Przepisy odsyłające systemowe (Wybrane zagadnienia), PiP 2003, nr 1, s. 44 – 45).

Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy, orzekając na posiedzeniu,

uznał obie wniesione kasacje za oczywiście zasadne w zakresie podniesionego zarzutu opartego na obrazie przepisów o właściwości rzeczowej

sądu, uchylił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w K. oraz utrzymany

nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K., jako sądowi pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Okręgowy w K. powinien mieć

na uwadze rozwiązanie z art. 442 § 2 k.p.k. i ograniczyć ponowne postępowanie dowodowe w części dotyczącej zarzucanego Cyprianowi C. czynu

zakwalifikowanego z art. 159 k.k.