Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded due to lack of procedural violation or factual error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that the appellate court failed to conduct a thorough review of evidence and made an arbitrary assessment of facts regarding the defendant's alleged coercion. The court rejected these claims, noting that the appellate court had fully addressed all defense arguments and correctly evaluated witness testimonies and expert opinions.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded when the appellate court has fully and clearly addressed all defense arguments regarding the assessment of evidence and factual findings, and the defense's attempt to re-litigate first-instance factual determinations at the cassation stage is inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 291/19 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 24 września 2019 r. sprawy M. P.,skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 202 § 4 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 4 stycznia 2019 r., sygn. akt VII Ka (…),zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt II K (…), postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego M. P. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt II K (…), M. P. został skazany za czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 200 § 1 k.k. i art. 202 § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności (pkt III wyroku), a na podstawie art. 41a § 2 k.k. orzeczono wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną małoletnią N. K. na okres 5 lat (pkt IV wyroku). Wyrokiem tym rozstrzygnięto także w przedmiocie kosztów sądowych oraz kosztów udzielonej oskarżonemu pomocy prawnej z urzędu (pkt V wyroku).Sąd Okręgowy w B., po rozpoznaniu apelacji obrońców M.
P., wyrokiem z dnia 4 stycznia 2019 r., sygn. akt VI Ka (…), zmienił zaskarżony wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że w miejsce przypisanego oskarżonemu w pkt III czynu, uznał M. P. za winnego tego, że „w dniu 21 września 2016 r. w Ż. nakłonił matkę małoletniej N. K. ur. w dniu […] 2013 r. J. P., aby wykonała przy użyciu przekazanego jej w tym celu aparatu wbudowanego w telefon komórkowy L. serię zdjęć, przedstawiających pośladki, kroczę i pochwę małoletniej i przesłała na jego telefon komórkowy”, co stanowił występek z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 202 § 4 k.k. i na mocy art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 202 § 4 k.k. wymierzył oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności.
W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniosła obrońca skazanego M. P. , podnosząc zarzut „rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, polegającego na obrazie art. 433 § 1 i 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. poprzez powierzchowną, nierzetelną i niepełną kontrolę odwoławczą podniesionych w apelacji obrońcy M. P. zarzutów opisanych w punkcie 1 ppkt. d) - h) oraz opisanych w punkcie 2 ppkt.
a) i b) dotyczących wadliwej - dowolnej a nie swobodnej - oceny materiału dowodowego i błędu w ustaleniach faktycznych, także poprzez brak odniesienia się i pominięcie większości argumentacji apelacyjnej, a w konsekwencji do wadliwego przyjęcia, iż skazany M. P. dopuścił się przypisanego mu czynu”, a co zostało w sposób szczegółowy opisane w kasacji. Wskazując na taką podstawę kasacji, obrońca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie skazanego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Okręgowy w B..Prokurator Prokuratury Rejonowej w Ż. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy skazanego M.
P. jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Sąd Najwyższy w pełni akceptując stanowisko prokuratora wyrażone w pisemnej odpowiedzi na kasację podkreśla jedynie dodatkowo, że niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd II instancji przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Sąd Okręgowy w B. w sposób bowiem jasny i wyczerpujący odniósł się do wszystkich zarzutów postawionych w apelacji wyjaśniając, dlaczego uznał je za częściowo niezasadne. W całości podzielił on wprawdzie ustalenia faktyczne co do przebiegu zdarzeń dokonane w sprawie przez Sąd I instancji, jednakże to apelacje obrońców oskarżonego skutkowały zmianą zaskarżonego wyroku w zakresie opisu i kwalifikacji prawnej czynu przypisanego M.
P. oraz znacznym złagodzeniem wymierzonej mu kary. Kontrola apelacyjna, wbrew twierdzeniom obecnie skarżącej, dokonana została z uwzględnieniem wszystkich argumentów zawartych w zwyczajnym środku odwoławczym. Analizując trafność zarzutów apelacji, Sąd odwoławczy w pełni zaaprobował dokonaną przez Sąd I instancji negatywną ocenę wyjaśnień oskarżonego w zakresie w jakim wskazywał on, że nie namawiał matkę nieletniej, współoskarżoną J. P. do zrobienia i przesłania mu zdjęć narządów płciowych jej córki oraz, że nie przekazał jej w tym celu telefonu komórkowego.
W tym zakresie prawidłowa jest również analiza zeznań świadków B. T., P. T. oraz C. S. oraz ocena wyjaśnień współoskarżonej J. P.. Słusznie w tym celu odniesiono się do wyników opinii sądowo – psychologicznej a także opinii o stanie zdrowia psychicznego J. P., jako argumentów przemawiających za tym, że jej wyjaśnienia nie mogą, jako nie spełniające psychologicznych walorów prawdziwości, stanowić pełnowartościowego dowodu w sprawie. Sąd odwoławczy prawidłowo także zauważył, że relacje oskarżonej o zainteresowaniu M.
P. jej córką N., znalazły potwierdzenie w opinii z zakresu informatyki z dnia 27 listopada 2016 r. Odnosząc się do zarzutów związanych z posługiwaniem się przez J. P. różnymi imionami, w tym N., Sąd II instancji trafnie wskazał, że wywody obrońców w tym zakresie zawarte w apelacjach są chybione, uzasadniając swoje stanowisko w sposób wyczerpujący, odnosząc się do konkretnych dowodów. Niepodzielenie natomiast przez Sąd odwoławczy argumentów zawartych w apelacjach obrońców, co do dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych w oparciu o dowody, które uznał za wiarygodne, nie jest jednoznaczne z pominięciem tych zarzutów w ramach kontroli odwoławczej.
W tej sytuacji należy przyjąć, że obrońca stara się przeprowadzić ponowną polemikę z ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji, która na etapie postępowania przed Sądem Najwyższym nie jest dopuszczalna.Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów prawa wskazanych w kasacji, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego M. P. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.