Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 273/15 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court order for defendant to leave shared apartment due to missing contact method under Criminal Code.

Numero d'incarto IV KK 273/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's order requiring the defendant to leave a shared apartment with the victim because it failed to specify a contact method. The defendant was convicted of physical and psychological abuse, and the lower court imposed a duty to leave the premises under Article 72 § 1(7b) of the Criminal Code without addressing the mandatory contact provisions of Article 72 § 1a. The court ruled that omitting the contact arrangement violates the law and undermines the protective purpose of the order, necessitating a retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 72 § 1 pkt 7b k.k.; Art. 72 § 1a k.k.: When ordering a convicted person to leave a premises jointly occupied with the victim, the court must specify the method of contact; failure to do so constitutes a grave violation of law.

Parole chiave

Generato dall'IA
Criminal Code protective order shared residence contact method grave violation retrial procedure victim protection

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 72 § 1 pkt 7b k.k.
z pokrzywdzoną, w sytuacji orzeczenia wobec oskarżonego, na podstawie art. 72 § 1 pkt 7b k.k., obowiązku opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z K.
Art. 72 § 1a k.k.
art. 72 § 1a k.k. poprzez jego niezastosowanie, co spowodowało nieokreślenie sposobu kontaktu J.
Art. 105 § 1 k.p.k.
84 akt), a następnie, na podstawie art. 105 § 1 k.p.k. ustalając, że oskarżony może kontaktować się z pokrzywdzoną w stanie trzeźwości, po wyrażeniu przez nią zgody i po ustaleniu terminu (postanowienie k.
art. 207 § 1 k.k
S.‎skazanego z art. 207 § 1 k.k.
art. 157 § 2 k.k
art. 11 § 2 k.k
art. 335 § 1 k.k
zobowiązał oskarżonego do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu i do opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną.Wyrok ten wydany został po rozpoznaniu i uwzględnieniu wniosku prokuratora sporządzonego na podstawie art. 335 § 1 k.k.
art. 105 § 1 k.p.k
84 akt), a następnie, na podstawie art. 105 § 1 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 273/15 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Roman Sądej‎SSA del. do SN Jerzy SkorupkaProtokolant Danuta Bratkrajc przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zbigniewa Siejbika‎w sprawie J. S.‎skazanego z art. 207 § 1 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 16 grudnia 2015 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego‎od wyroku Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 20 lutego 2015 r. uchyla zaskarżony wyrok w części zobowiązującej J. S. do opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w B., wyrokiem z dnia 20 lutego 2015 r., uznał J. S. za winnego tego, że w okresie od stycznia 2012 r. do 23 listopada 2014 r. w B. w opisany w wyroku sposób znęcał się fizycznie i psychicznie nad konkubiną K. W., powodując u niej obrażenia ciała, które spowodowały rozstrój prawidłowej funkcji organizmu na okres poniżej 7 dni, to jest za winnego przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za przestępstwo to wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby.

W punkcie 3 części dyspozytywnej wyroku Sąd na podstawie art. 72 § 1 pkt 5 i 7b k.k. zobowiązał oskarżonego do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu i do opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną.Wyrok ten wydany został po rozpoznaniu i uwzględnieniu wniosku prokuratora sporządzonego na podstawie art. 335 § 1 k.k. o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i orzeczenie uzgodnionych z nim kar.Wyrok Sądu Rejonowego nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się z dniem 28 lutego 2015 r.Kasację od tego wyroku na korzyść J.

S. wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżył w niej wyrok w części rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 3 jego części dyspozytywnej, w zakresie zobowiązania oskarżonego do opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną.Prokurator Generalny zarzucił wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, tj. art. 72 § 1a k.k. poprzez jego niezastosowanie, co spowodowało nieokreślenie sposobu kontaktu J. S. z pokrzywdzoną, w sytuacji orzeczenia wobec oskarżonego, na podstawie art. 72 § 1 pkt 7b k.k., obowiązku opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z K.

W. Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się zasadna, przy czym wskutek jej uwzględnienia Sąd Najwyższy uznał za konieczne uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.W wyroku Sądu Rejonowego na podstawie art. 72 § 1 pkt 7b k.k. ogólnikowo zobowiązano oskarżonego do opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną (punkt 3 części dyspozytywnej).

Sąd nie określił terminu opuszczenia lokalu, ani sposobu kontaktowania się oskarżonego z pokrzywdzoną, do czego zobowiązany był na podstawie obowiązującego w czasie orzekania art. 72 § 1a k.k. (obecnie art. 72 § 1b k.k.). Po skierowaniu wyroku do wykonania i zwróceniu uwagi na powyższe braki, Sąd podjął próbę ich konwalidowania, wydając najpierw postanowienie określające 14 dniowy termin do opuszczenia lokalu (k. 84 akt), a następnie, na podstawie art. 105 § 1 k.p.k. ustalając, że oskarżony może kontaktować się z pokrzywdzoną w stanie trzeźwości, po wyrażeniu przez nią zgody i po ustaleniu terminu (postanowienie k. 86).

Po rozpoznaniu zażalenia prokuratora na to ostatnie postanowienie, Sąd Okręgowy uchylił je, uznając, że tryb sprostowania oczywistych omyłek nie mógł w tym wypadku znaleźć zastosowania (k. 96 akt).Uznać należy, że przepis art. 72 § 1a k.k. jednoznacznie nakładał na sąd obowiązek określenia sposobu kontaktowania się skazanego z pokrzywdzonym w razie nałożenia na skazanego obowiązku opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym – art. 72 § 1 pkt 7b k.k. Brak określenia sposobu kontaktowania stanowi naruszenie prawa i to o charakterze rażącym, w praktyce bowiem może zniweczyć sens obowiązku opuszczenia lokalu, nie chroniąc pokrzywdzonego przed skazanym.

Brak ten powoduje także, że wykonanie tego orzeczenia rodzi trudności. W przedmiotowej sprawie zresztą, skazany nie opuścił przedmiotowego lokalu; co więcej, jak wynika z wywiadu sporządzonego przez kuratora (k. 101v akt) skazany i pokrzywdzona nadal mieszkają razem, a pokrzywdzona nie życzy sobie, aby J.S. się wyprowadzał.W tym stanie rzeczy, także uwzględniając obecną treść art. 72 § 1b k.k., konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, w trakcie którego Sąd ten rozważy potrzebę orzekania przedmiotowego obowiązku, biorąc jednocześnie pod uwagę kierunek kasacji Prokuratora Generalnego. kc