Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded regarding civil debt location as criminal venue. Appeal rejected due to incorrect legal argument on venue rules. Court affirms lower court's finding on debt performance location. Appeal dismissed as obviously unfounded regarding civil debt location as criminal venue. Appeal rejected due to incorrect legal argument on venue rules. Court affirms lower court's finding on debt performance location.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claim that a civil debt dispute constituted a procedural bar to criminal prosecution. The defense argued that the location of the civil debt obligation should have prevented the Polish court from trying the defendant for the related offense. The court ruled that the place of performance for the civil debt, determined by the creditor's residence, was the correct venue for the criminal trial, thereby validating the lower court's jurisdiction.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.; Art. 454 § 1 k.c.: The location of a civil debt obligation, determined by the creditor's residence, constitutes the proper venue for the related criminal offense, invalidating procedural bars raised by the defendant.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 262/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 21 września 2017 r., sprawy G. L.skazanego z art. 218 § 3 k.k.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w B.z dnia 27 grudnia 2016 r., sygn. akt VII Ka (…)zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w C.z dnia 22 sierpnia 2016 r., sygn. akt II K (…) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.
UZASADNIENIEG. L. wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 22 sierpnia 2016 r., sygn. akt II K (…), został skazany za czyn wypełniający znamiona występku z art. 218 § 3 k.k. na karę 100 stawek dziennych grzywny. Powyższy wyrok został zmieniony tylko w zakresie opisu czynu, wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia 27 grudnia 2016 r., sygn. akt VII Ka (…). Od tego wyroku Sądu Okręgowego w B., kasację złożył obrońca skazanego G. L. i zarzucając w niej naruszenie art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 8 k.p.k. i art. 6 § 2 k.k. oraz art. 111 § 1 k.k., polegające na rozpoznaniu sprawy wobec G.
L. o czyn z art. 218 § 3 k.k. i utrzymaniu w mocy wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 22 sierpnia 2016 r., sygn. akt II K (…), skazującego G. L. za przestępstwo opisane w art. 218 § 3 k.k., pomimo występowania przeszkody procesowej do prowadzenia przed sądem polskim postępowania w kwestii odpowiedzialności karnej - co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w C. i umorzenie postępowania wobec G. L.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego G.
L. jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie wskazać należy, że rodzaj kary prawomocnie orzeczonej wobec G. L., powoduje, iż kasacja ta mogła być wniesiona przez stronę jedynie z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Takie uchybienie, zdaniem Autora kasacji zaistniało w przedmiotowej sprawie.Nie można podzielić takiego stanowiska obrońcy skazanego G. L.Zarzut zaistnienia in concreto bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., jest bowiem całkowicie chybiony.Sąd Najwyższy w pełni podziela stanowisko Sądu Okręgowego w B. wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w którym wykazano, że w realiach przedmiotowej sprawy miejscem popełnienia przestępstwa jest miejsce zamieszkania pokrzywdzonej.
Zgodnie bowiem z art. 454 § 1 k.c. świadczenie pieniężne powinno być spełnione w miejscu zamieszkania lub w siedzibie wierzyciela w chwili spełnienia świadczenia. Wprawdzie z art. 454 § 2 k.c. wynika, że jeżeli zobowiązanie ma związek z przedsiębiorstwem dłużnika lub wierzyciela, o miejscu spełnienia świadczenia rozstrzyga siedziba przedsiębiorstwa, tym niemniej, jak trafnie zauważa Sąd Okręgowy w B., miejsce to należy rozumieć w ten sposób, że jeżeli chodzi o świadczenie pieniężne to powinno ono być spełnione w zasadzie w miejscu zamieszania lub siedzibie wierzyciela; jeżeli wierzyciel ma przedsiębiorstwo i zobowiązanie ma związek z przedsiębiorstwem wierzyciela, to o miejscu spełnienia świadczenia rozstrzyga siedziba przedsiębiorstwa.
Słusznie również wskazuje Sąd Okręgowy w B., że G. L. był zobowiązany do wypłaty należności zasądzonej wyrokiem polskiego sądu cywilnego (por. postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt VII Ka (…)).Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak na wstępie. r.g.