Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 258/16 Generato dall'IA

Supreme Court allows cassation against failure to specify execution method for combined freedom restriction penalty.

Numero d'incarto IV KK 258/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially allowed the prosecution's cassation appeal against a lower court's judgment combining two freedom restriction penalties. The lower court failed to specify the execution method for the combined penalty, violating the statutory requirement to define unpaid supervised work hours. Consequently, the Supreme Court set aside this specific part of the judgment and remanded the case for a new decision on the execution method.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 86 § 3 k.k.; Art. 34 § 1a pkt 1 k.k.: When imposing a combined penalty of freedom restriction, the court must specify the execution method; failure to do so constitutes a material legal violation requiring the judgment to be set aside.

Parole chiave

Generato dall'IA
combined penalty freedom restriction execution method specification cassation appeal admissibility material legal violation unpaid supervised work hours

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 86 § 3 k.k.
Podniósł zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisu prawa karnego materialnego w postaci art. 86 § 3 k.k., polegającego na zaniechaniu określenia wobec skazanej na nowo obowiązku wymienionego w art.
Art. 34 § 1a pkt 1 k.k.
Jednak już drugi wskazany jako naruszony przepis – art. 34 § 1a pkt 1 k.k. – to przepis w brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 20 lutego 2015r.
Art. 521 k.p.k.
Od wyroku łącznego, w części dotyczącej zaniechania orzeczenia o sposobie wykonywania kary ograniczenia wolności, na podstawie art. 521 k.p.k., kasację na niekorzyść A.
art. 521 k.p.k
Od wyroku łącznego, w części dotyczącej zaniechania orzeczenia o sposobie wykonywania kary ograniczenia wolności, na podstawie art. 521 k.p.k., kasację na niekorzyść A.
art. 86 § 3 k.k
Podniósł zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisu prawa karnego materialnego w postaci art. 86 § 3 k.k., polegającego na zaniechaniu określenia wobec skazanej na nowo obowiązku wymienionego w art.
art. 92 k.k
85 do art. 92 k.k., w tym wskazany w zarzucie kasacji art.
art. 425 § 2 k.p.k
Owo zdanie art. 425 § 2 k.p.k.
art. 519 k.p.k
W tym czasie art. 519 zd.
art. 85 k.k
oraz z dnia 3 kwietnia 2014r., pozostają w zbiegu realnym (w rozumieniu art. 85 k.k.
art. 34 k.k
Bez istotnych różnic w odniesieniu do stanu dotychczasowego obowiązujące przepisy art. 34 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 258/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Przemysław Kalinowski‎SSN Kazimierz KlugiewiczProtokolant Anna Kowal przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Andrzeja Pogorzelskiego,‎w sprawie A.P.‎skazanej z art. 190 § 1 kk, art. 278 § 1 kk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 15 grudnia 2016 r.,‎kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na niekorzyść‎od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w C.‎z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt XI K …/15, uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej zaniechania określenia sposobu wykonania kary łącznej ograniczenia wolności i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C..

UZASADNIENIE

Wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w C. z dnia 16 lutego 2016r. połączono wobec skazanej A. P. kary zasadnicze po 12 miesięcy ograniczenia wolności orzeczone wyrokami tego Sądu z dnia 7 lutego 2014r., sygn. XI K …/14 oraz z dnia 3 kwietnia 2014r., sygn. akt XI K …/14, wymierzając karę łączną roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności. Wobec skazanej w obu powyższych sprawach, po wydaniu prawomocnych wyroków, orzeczono w toku postępowania wykonawczego zastępcze kary pozbawienia wolności, które w znacznej części zostały wykonane (od 27 czerwca 2015r. do 16 lutego 2016r.), co znalazło swoje odzwierciedlenie w stosownym zaliczeniu tego okresu na poczet kary łącznej ograniczenia wolności; zaliczony został również dzień, w którym nastąpiło zatrzymanie skazanej do jednej ze spraw (4 lutego 2014r.); umorzono nadto postępowanie o wydanie wyroku łącznego w odniesieniu do pozostałych objętych postępowaniem skazań oraz orzeczono o kosztach sądowych.Powyższe orzeczenie nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron i uprawomocniło się w dniu 24 lutego 2016r.

Od wyroku łącznego, w części dotyczącej zaniechania orzeczenia o sposobie wykonywania kary ograniczenia wolności, na podstawie art. 521 k.p.k., kasację na niekorzyść A. P. złożył Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny. Podniósł zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisu prawa karnego materialnego w postaci art. 86 § 3 k.k., polegającego na zaniechaniu określenia wobec skazanej na nowo obowiązku wymienionego w art. 34 § 1a pkt 1 k.k. w sytuacji, gdy zaskarżonym wyrokiem łącznym połączono dwa wyroki jednostkowe skazujące na kary ograniczenia wolności wymierzając karę łączną ograniczenia wolności.Autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja była zasadna.W pierwszym rzędzie należy jednak zwrócić uwagę na pewne kwestie intertemporalne, zupełnie pominięte przez autora kasacji, a dotyczące tak nowelizacji prawa materialnego, jak i procesowego.Zaskarżony wyrok łączny wydany został w dniu 16 lutego 2016r., a więc po wejściu w życie (01.07.15) nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r., poz. 396).

Kary jednostkowe podlegające połączeniu w wyroku łącznym orzeczone zostały prawomocnymi wyrokami zapadłymi w lutym i kwietniu 2014r. Zastosowanie zatem znajdował przepis art. 19 ust. 1 wskazanej ustawy, przewidujący, że przepisów Rozdziału IX Kodeksu karnego, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W rozdziale tym zamieszczone są przepisy od art. 85 do art. 92 k.k., w tym wskazany w zarzucie kasacji art. 86 § 3 k.k., który należało stosować w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015r.

Jednak już drugi wskazany jako naruszony przepis – art. 34 § 1a pkt 1 k.k. – to przepis w brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 20 lutego 2015r. i niezmieniony nowelizacją dokonaną ustawą z dnia z dnia 11 marca 2016r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016r., poz. 437). Wskazania zatem w zarzucie kasacji dwóch przepisów Kodeksu karnego z różnych stanów prawnych nie można uznać za błędne.Kasację Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny sporządził w dniu 21 lipca 2016r.

W tym czasie art. 519 zd. drugie k.p.k. wprost stanowił, że przepisu art. 425 § 2 zdanie drugie nie stosuje się. Owo zdanie art. 425 § 2 k.p.k. przewidywało możliwość zaskarżenia zwykłym środkiem odwoławczym także „braku określonego rozstrzygnięcia”. Skoro art. 519 k.p.k. zakazywał w kasacji zaskarżania tego braku, to konstrukcja zarzutu w tej sprawie pozostawała w sprzeczności z tymi regulacjami prawnymi, na co skarżący nie zwrócił uwagi. Niemniej jednak, kolejną nowelizacją k.p.k., ustawą z dnia z dnia 10 czerwca 2016r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2016r., poz. 1070), która weszła w życie w dniu 5 sierpnia 2016r., zmieniono przepis art. 519 k.p.k., poprzez stwierdzenie, że w postępowaniu kasacyjnym nie stosuje się zdania trzeciego art. 425 § 2 k.p.k. (dotyczącego możliwości zaskarżenia samego uzasadnienia orzeczenie zwykłym środkiem odwoławczym).

Tym samym od dnia 5 sierpnia 2016r. ustawodawca ponownie wprost przewidział możliwość kasacyjnego zaskarżenia „braku określonego rozstrzygnięcia”, tak jak to wystąpiło w tej sprawie. Przechodząc do merytorycznej oceny kasacji stwierdzić trzeba, że jej zasadność nie może budzić wątpliwości. Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, że czyny, za które A. P. została skazana wyrokami z dnia 7 lutego 2014r. oraz z dnia 3 kwietnia 2014r., pozostają w zbiegu realnym (w rozumieniu art. 85 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji „lutowej”), a zatem orzeczone za nie kary podlegają objęciu ich węzłem kary łącznej, według zasad – w tym przypadku art. – 86 § 3 k.k. (w poprzednim brzmieniu).

Karami jednostkowymi były kary ograniczenia wolności w wysokości po roku, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej dozorowanej pracy we wskazanym w wyrokach wymiarze godzin miesięcznie. Orzekając w ich miejsce jedną karę łączną w wysokości roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności w zaskarżonym wyroku łącznym, Sąd Rejonowy w ogóle nie określił sposobu wykonania tej kary, choć obligował go do tego przepis art. 86 § 3 k.k. Stanowił on, że „wymierzając karę łączną ograniczenia wolności, sąd określa na nowo wymiar czasu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne albo wysokość potrąceń, stosując art. 35; obowiązki wymienione w art. 36 § 2 stosuje się, chociażby zostały orzeczone tylko za jedno ze zbiegających się przestępstw”.

Bez istotnych różnic w odniesieniu do stanu dotychczasowego obowiązujące przepisy art. 34 k.k. i art. 35 k.k. określają na czym polega wykonywanie kary ograniczenia wolności – kontrolowana praca bądź potrącanie części wynagrodzenia, wraz z wymiarem jej dolegliwości. Określenie sposobu wykonania kary ograniczenia wolności jest elementem niezbędnym, nadającym prawnokarny sens temu rodzajowi kary, bez którego prawidłowo funkcjonować nie może. W tym stanie rzeczy zaniechanie określenia sposobu wykonania orzeczonej przez Sąd Rejonowy kary łącznej ograniczenia wolności niewątpliwie rażąco naruszyło przepis – w aktualnym stanie prawnym i w realiach tej sprawy – art. 34 §1a pkt 1 k.k. Implikacją tego zaniechania było stwierdzenie zasadności zarzutu kasacji, a tym samym konieczność uchylenia wyroku Sądu Rejonowego w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W jego toku, rzecz jasna, konieczne będzie uniknięcie uchybienia, które stało się powodem niniejszego rozstrzygnięcia i określenie „na nowo wymiaru czasu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne”, jak wymaga tego dyspozycja art. 86 § 3 k.k. w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2015r. Kierując się przedstawioną motywacją Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku. kc