Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 258/05 Generato dall'IA

Supreme Court quashes conviction for child pornography due to retroactive criminalization violating nullum crimen sine lege.

Numero d'incarto IV KK 258/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's conviction for child pornography because the act occurred before the relevant criminal law was enacted. The defendant was charged with multiple offenses including sexual abuse and displaying pornographic material to his daughters. The court ruled that the specific charge for displaying pornography was invalid as the 1969 Criminal Code did not criminalize such acts at the time, violating the principle of non-retroactivity.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1 § 1 k.k.; Art. 537 § 2 k.p.k.: The principle of nullum crimen sine lege prohibits criminalizing acts that were not offenses under the law in force at the time they were committed, requiring the unification of verdicts when specific charges are invalidated.

Parole chiave

Generato dall'IA
nullum crimen sine lege retroactive criminalization child pornography continuous act Criminal Procedure Code principle of legality acquittal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1 § 1 k.k.
Złamanie kardynalnej zasady nullum crimen sine lege poenali anteriori, wynikającej z art. 1 § 1 k.k., skutkować musiało na podstawie art.
Art. 537 § 2 k.p.k.
1 § 1 k.k., skutkować musiało na podstawie art. 537 § 2 k.p.k.
Art. 12 k.k.
wchodzić w skład czynu ciągłego (art. 12 k.k.).
Art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
przedawnienie karalności czynu z pkt IV, lecz wystąpienie innej okoliczności wyłączającej postępowanie – określonej w art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. Czyn
Art. 535 § 2 k.p.k.
wymaga uzasadnienia (art. 535 § 2 zd.
art. 197 § 1 k.k
Zachowania realizujące raz znamiona art. 197 § 1 k.k., to znowu
art. 200 § 1 k.k
określone w § 2 tego przepisu, a także art. 200 § 1 k.k., jeżeli są jednorodzajowe i zachowana jest tożsamość pokrzywdzonego, to wszystkie mogą
art. 12 k.k
wchodzić w skład czynu ciągłego (art. 12 k.k.).
art. 202 § 2 k.k
za przestępstwo z art. 202 § 2 k.k.
art. 197 § 2 k.k
czynnościom seksualnym i wykonania takich czynności, to jest o przestępstwo z art. 197 § 2 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

WYROK Z DNIA 15 LISTOPADA 2005 R.

IV KK 258/05

Zachowania realizujące raz znamiona art. 197 § 1 k.k., to znowu

określone w § 2 tego przepisu, a także art. 200 § 1 k.k., jeżeli są jednorodzajowe i zachowana jest tożsamość pokrzywdzonego, to wszystkie mogą

wchodzić w skład czynu ciągłego (art. 12 k.k.).

Przewodniczący: sędzia SN P. Kalinowski.

Sędziowie SN: K. Cesarz (sprawozdawca), R. Sądej.

Prokurator Prokuratury Krajowej: A. Pogorzelski.

Sąd Najwyższy w sprawie Jana M., skazanego z art. 197 § 1 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 15 listopada 2005

r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 26 listopada 2004 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 2 września 2004 r.,

1. u c h y l i ł zaskarżony wyrok w części utrzymującej w mocy wyrok Sądu

Rejonowego w L. co do kary łącznej i skazania za czyn z pkt IV, uznany

za przestępstwo z art. 202 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., i uznając skazanie Jana M. za ten czyn za oczywiście niesłuszne, u n i e w i n n i ł go

od zarzutu dokonania tego czynu;

2. o d d a l i ł kasację jako oczywiście bezzasadną w pozostałych częściach (...).

Z uzasadnienia:

Jan M. został oskarżony o to, że:

I. w okresie od 1988 r. do 1998 r. w W., działając w wykonaniu z góry

powziętego zamiaru, co najmniej raz w tygodniu, używając przemocy i

gróźb bezprawnych, doprowadził swoją córkę Elżbietę do poddania się

czynnościom seksualnym i wykonania takich czynności, to jest o przestępstwo z art. 197 § 2 k.k. i art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z

art. 12 k.k.;

II. w okresie od 1994 roku do 1999 r. w W., działając w wykonaniu z

góry powziętego zamiaru, co najmniej kilka razy w miesiącu, używając

przemocy i gróźb bezprawnych, doprowadził swoją córkę Krystynę do poddania się czynnościom seksualnym i wykonania takich czynności, to jest o

przestępstwo z art. 197 § 2 k.k. i art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w

zw. z art. 12 k.k.;

III. w okresie od 1996 r. do 2000 r. w W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, używając gróźb bezprawnych, co najmniej 10krotnie doprowadził swoją córkę Lidię do podania się czynnościom seksualnym, to jest o przestępstwo z art. 197 § 2 k.k. i art. 200 § 1 k.k. w zw. z

art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k.;

IV. w okresie od 1992 roku do 1995 r. w W., działając w wykonaniu z

góry powziętego zamiaru, kilkakrotnie prezentował swojej małoletniej córce

Elżbiecie treści pornograficzne w postaci filmów video, to jest o przestępstwo z art. 202 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;

V. w okresie od 1995 r. do stycznia 2004 r. w W. znęcał się fizycznie i

psychicznie nad żoną Marią i córkami Elżbietą, Krystyną i Lidią w ten sposób, że będąc w stanie po spożyciu alkoholu wyzywał je słowami wulgarnymi, groził pobiciem i pozbawieniem życia, bił i naruszał ich nietykalność

cielesną, zmuszał do opuszczania domu oraz niszczył sprzęty domowe, to

jest o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k.

Wyrokiem z dnia 2 września 200r r., Sąd Rejonowy w L., w miejsce

czynów z pkt I i II uznał oskarżonego za winnego tego, że:

- w okresie od 1988 r. do 1998 r. w W., działając w wykonaniu z góry

powziętego zamiaru, co najmniej kilkukrotnie, używając gróźb bezprawnych

i przemocy doprowadził swoją córkę Elżbietę M. do obcowania płciowego

oraz, co najmniej kilka razy w miesiącu, do poddania się innym czynnościom seksualnym i wykonania takich czynności;

- w okresie od 1994 r. do 1999 r. w W., działając w wykonaniu z góry

powziętego zamiaru, co najmniej kilkukrotnie, używając gróźb bezprawnych

i przemocy doprowadził swoją córkę Krystynę M. do obcowania płciowego,

oraz, co najmniej kilka razy w miesiącu, doprowadził ją do poddania się innym czynnościom seksualnym i wykonania takich czynności,

to jest czynów wypełniających dyspozycje art. 197 § 1 k.k. i 197 § 2 k.k. i

art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., i za każdy z

tych czynów na podstawie art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył kary po 6 lat pozbawienia wolności,

a nadto uznał oskarżonego za winnego czynów z pkt III, IV i V wyczerpujących znamiona czynów wskazanych w tych zarzutach i wymierzył kary pozbawienia wolności:

za czyn z pkt III na podstawie art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. – 4

lat;

za czyn z pkt IV na podstawie art. 202 § 2 k.k. – jednego roku;

za czyn z pkt V na podstawie art. 207 § 1 k.k. – 2 lat.

Następnie Sąd, na podstawie art. 85 k.k. i 86 § 1 k.k., za zbiegające

się przestępstwa wymierzył karę łączną 9 lat pozbawienia wolności, zastrzegając na podstawie art. 77 § 2 k.k., że warunkowe zwolnienie oskarżonego z odbycia tej kary może nastąpić nie wcześniej niż po odbyciu 6 lat;

na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył okres zatrzymania i tymczasowego

aresztowania na poczet kary łącznej;

Apelację od tego wyroku złożył obrońca oskarżonego (...).

Sąd Okręgowy w R. wyrokiem z dnia 26 listopada 2004 r., zmienił zaskarżony wyrok jedynie w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie wydane na

podstawie art. 77 § 2 k.k., natomiast w pozostałej części utrzymał go w

mocy.

W kasacji od tego wyroku obrońca skazanego zarzucił:

„1) uchybienie stanowiące bezwzględny powód odwoławczy określony w

art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. polegający na obrazie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.,

przez orzeczenie merytoryczne w sprawie, pomimo, że nastąpiło przedawnienie karalności czynów, co dotyczy czynu z art. 202 § 2 k.k. i

czynów z art. 197 § 1 k.k., art. 197 § 2 k.k. i art. 200 § 1 k.k. popełnionych wobec Elżbiety M. w okresie od 1988 r. do 1993 r.,

2) rażące naruszenie prawa materialnego, co miało istotny wpływ na treść

orzeczenia, polegające na bezzasadnym zakwalifikowaniu czynów

oskarżonego popełnionych wobec Elżbiety M. i Krystyny M. z art. 197

§ 1 k.k. oraz nieuwzględnienie terminów przedawnienia z art. 101 § 1

k.k.,

3) rażące naruszenie prawa procesowego, polegające na obrazie przepisów art. 7 k.p.k.,

4) rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego”.

Autor kasacji wnosił o:

„o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego oraz wyroku Sądu

Rejonowego w L. w części dotyczącej czynu z art. 202 § 2 k.k. i czynów z

art. 197 § 1 k.k., art. 197 § 2 k.k. i art. 200 § 1 k.k. popełnionych wobec

Elżbiety M. w okresie od 1988 r. do 1993 r. i umorzenie postępowania,

o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego oraz wyroku Sądu

Rejonowego w L. w pozostałej części i

uniewinnienie oskarżonego od

przypisanych mu czynów, bądź o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu

Okręgowego oraz wyroku Sądu Rejonowego w L. w pozostałej części i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji”.

W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej w R. podzielił zasadność zarzutu przedawnienia karalności czynu z art.

202 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (ponieważ postępowanie wobec Jana M. o

ten czyn wszczęto w dniu 26 stycznia 2004 r.) i wniósł o uchylenie wyroku

Sądu Okręgowego w R. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Skazanie Jana M. za czyn z pkt IV, uznany przez Sądy obu instancji

za przestępstwo określone w art. 202 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., nie mogło

się ostać. Powodem unicestwienia tego rozstrzygnięcia nie jest jednak

przedawnienie karalności czynu z pkt IV, lecz wystąpienie innej okoliczności wyłączającej postępowanie – określonej w art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. Czyn

ten nie zawierał ustawowych znamion czynu zabronionego. Zachowanie

opisane w pkt IV wyroku Sądu Rejonowego, polegające na prezentacji treści pornograficznych małoletniej poniżej 15 lat, trwało do 1995 roku. Kodeks karny z 1969 r., który obowiązywał do dnia 31 sierpnia 1998 r., nie

kryminalizował tego rodzaju zachowań. Dopiero do Kodeksu karnego z

dnia 6 czerwca 1997 r. wprowadzony został ten typ przestępstwa. Złamanie kardynalnej zasady nullum crimen sine lege poenali anteriori, wynikającej z art. 1 § 1 k.k., skutkować musiało na podstawie art. 537 § 2 k.p.k.

uchylenie zaskarżonego wyroku w części utrzymującej wyrok Sądu Rejonowego co do skazania Jana M. za czyn z pkt IV i uniewinnienie go od zarzutu dokonania tego czynu. To rozstrzygnięcie nie wymagało uchylenia

całości wyroku, a jedynie uprzedniego uchylenia orzeczenia co do kary

łącznej, bowiem kasacja w pozostałej części okazała się oczywiście bezza-

sadna. Z uwagi na to, że oddalenie skargi kasacyjnej z tego powodu nie

wymaga uzasadnienia (art. 535 § 2 zd. ostat. k.p.k.), Sąd Najwyższy uznał

za celowe pełniejsze odniesienie się jedynie do podjętej w kasacji próby

wydzielenia z czynu zarzuconego w pkt. I aktu oskarżenia zachowań

oskarżonego w okresie od 1988 r. do 1993 r., a zwłaszcza kilkakrotnego

obcowania płciowego z córką Elżbietą w sposób ustalony przez Sąd pierwszej instancji i odpowiadający znamionom czynu z art. 197 § 1 k.k. Według

definicji czynu ciągłego, zawartej w art. 12 k.k., czyn taki stanowi jeden

czyn zabroniony, jeżeli poszczególne zachowania sprawcy odpowiadają

warunkom określonym w tym przepisie. Te poszczególne zachowania

wchodząc w skład czynu ciągłego, tracą swą „tożsamość” czasową, chyba

że na czyn ten składają się tylko dwa zachowania. Jedynie krańcowo czasowe zachowania wyznaczają datę czynu ciągłego. W efekcie, tylko ostatnie zachowanie określa koniec czynu ciągłego i od tego zachowania rozpoczyna się bieg przedawnienia karalności (najpierw – ścigania) przestępstwa stanowiącego czyn ciągły.

Zachowania realizujące raz znamiona art. 197 § 1 k.k., to znowu

określone w § 2 tego przepisu, a także art. 200 § 1 k.k., są jednorodzajowe

i w razie tożsamości pokrzywdzonego, wszystkie wchodzą w skład czynu

ciągłego, o którym mowa w art. 12 k.k. Zatem sugestia kasacji, by z przypisanych oskarżonemu czynów zarzucanych w pkt I i II wyodrębnić zachowania, które wyczerpały znamiona art. 197 § 1 k.k., nie mogła być rozpatrywana. W skardze brak jest również choćby śladowego uzasadnienia poglądu, że żadne z zachowań oskarżonego nie miały charakteru obcowania

płciowego z małoletnimi córkami Elżbietą i Krystyną w rozumieniu art. 197

§ 1 k.k.. Tym również objawiająca się oczywista bezzasadność kasacji

uzasadniała jej oddalenie w formie przewidzianej przez art. 535 § 2 zd.

ostat. k.p.k. (...).