Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 249/13 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed as clearly unfounded for attempting to challenge factual findings in cassation proceedings.

Numero d'incarto IV KK 249/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as clearly unfounded, rejecting the defendant's attempt to challenge factual findings in cassation proceedings. The defense argued procedural violations and errors in fact-finding, but the court noted that cassation is limited to legal errors, not factual disputes. Consequently, the appeal was rejected, and the defendant was exempted from court costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 519 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: Cassation proceedings do not serve as a third instance for reviewing factual findings; appeals must be limited to legal errors and procedural violations.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation proceedings factual findings third instance criminal appeal procedural error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 519 k.p.k.
Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art.
Art. 523 § 1 k.p.k.
519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k.
Art. 433 § 2 k.p.k.
i który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.Przypomnieć też należy, że Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym nie jest „sądem III-instancji”.Skarżący w kasacji stawia zarzut naruszenia art. 433§2 k.p.k.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457§3 k.p.k., a więc zarzut wadliwego rozpoznania zarzutów postawionych w apelacji oraz nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia wyroku przez Sąd Odwoławczy.
Art. 279 § 1 k.k.
Kolejny zarzut wskazujący na naruszenie prawa materialnego – art. 279§1 k.k., w istocie jest wyłącznie zarzutem kwestionującym prawidłowość dokonania przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, co jak wskazano na wstępie jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym.
art. 535§3 k.p.k
akt IV KK 249/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
art.279§1 k.k
skazanego z art.279§1 k.k.
art. 64§2 k.k
art. 519 k.p.k
Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art.
art. 523§1 k.p.k
519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 249/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 listopada 2013r. sprawy P. J. skazanego z art.279§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 grudnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 23 lipca 2012 r., postanowił , 1. oddalić kasację, uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd I instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k. i który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.Przypomnieć też należy, że Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym nie jest „sądem III-instancji”.Skarżący w kasacji stawia zarzut naruszenia art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k., a więc zarzut wadliwego rozpoznania zarzutów postawionych w apelacji oraz nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia wyroku przez Sąd Odwoławczy.

Zarzut ten jest bezzasadny. Skarżący, co prawda, wskazuje w swej kasacji konkretne kwestie, które nie znalazły wyjaśnienia w treści sporządzonego przez Sąd Okręgowy uzasadnienia, zwrócić jednak należy uwagę na to, że ani kwestia oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu mechanoskopii ani wniosku o dopuszczanie dowodu z eksperymentu procesowego, nie była przedmiotem zarzutu apelacyjnego – obrona kwestionowała w tym środku jedynie prawidłowość dokonania ustaleń faktycznych oraz podniosła zarzut naruszenia art. 4, 5§2, 7 i 424§1 pkt1 k.p.k.

W tej sytuacji, Sąd Okręgowy, który rozpoznawał apelację w granicach podniesionych zarzutów (art. 433§1 k.p.k.) nie miał obowiązku ustosunkowywania się do tych dwóch wskazanych zagadnień. Kolejny zarzut wskazujący na naruszenie prawa materialnego – art. 279§1 k.k., w istocie jest wyłącznie zarzutem kwestionującym prawidłowość dokonania przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, co jak wskazano na wstępie jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Sąd Odwoławczy wszak w sposób jednoznaczny wskazał, że akceptuje przypisanie skazanemu sprawstwa kradzieży z włamaniem, nie można więc być mowy o naruszeniu art. 279§1 k.k. poprzez wadliwe przyjęcie wartości skradzionego mienia, które miałoby stanowić znamię wykroczenia.

Tak samo ocenić należy zarzut opisany w pkt I-5. Zarzut naruszenia art. 413§2 pkt.1 k.p.k. nie został postawiony w apelacji. Nie może zatem być mowy o naruszeniu przez Sąd Odwoławczy art. 433§2 k.p.k., czy art. 457§3 k.p.k. Jest to kolejny zarzut, który pod pozorem wskazania naruszenia prawa procesowego usiłuje doprowadzić do rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Nie można bowiem przyjąć, że opis przypisanego skazanemu czynu nie odpowiada ustaleniom faktycznym dokonanym przez ten Sąd.Również ostatni z zarzutów kasacyjnych stanowi próbę zakwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie.

Nie można zasadnie twierdzić w niniejszej sprawie, że postawiony w apelacji zarzut o takim charakterze nie został przez Sąd Odwoławczy rozpoznany. To, że Sąd ten nie podzielił zapatrywań obrony w tym względzie nie stanowi naruszenia prawa procesowego. Sąd ten w sposób jednoznaczny wskazał, że zeznania pokrzywdzonego i świadka A. B. oraz częściowo wyjaśnienia skazanego stanowią dostateczny materiał dowodowy pozwalający na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie i stanowisko swoje w tym względzie poprawnie uzasadnił.

Obrona zatem, w kasacji, nie wskazuje na rażące naruszenie prawa, którego miałby dopuścić się sąd odwoławczy, lecz na odmienną ocenę dowodów zebranych w sprawie dokonaną przez sądy obu instancji, a to, w świetle obowiązujących przepisów, nie może stać się przedmiotem skutecznego zarzutu kasacyjnego. W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia podniesionych przez skarżącego zarzutów. Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym. Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.