Supreme Court dismisses cassation as obviously groundless regarding identity of act and limitation periods.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defense argued that the lower courts erred in defining the identity of the criminal act and in calculating the limitation period for prosecution. The court rejected these claims by affirming that the historical event described in the indictment sufficiently covers the facts found and by applying the established rule that the limitation period halts upon the filing of a disciplinary request against a prosecutor.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.; Art. 104 § 1 k.k.: The identity of the criminal act is established if the historical event described in the indictment encompasses the facts found, and the limitation period for prosecution halts from the date a disciplinary request is filed against a prosecutor.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 239/20 POSTANOWIENIE Dnia 9 lipca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 9 lipca 2020 r., sprawy B. K. skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 września 2019 r., sygn. akt XXIII Ka (…) zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w M.z dnia 11 lutego 2019 r., sygn. akt II K (…) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy skazanego B. K. jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie B. K. został prawomocnie skazany na karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby, kasację strona mogła wnieść jedynie z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. ( por. art. 523 § 2 i § 4 pkt 1 k.p.k. ). W kasacji obrońca skazanego B. K. podniósł zarzuty zaistnienia uchybień o jakich mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. ( zarzut 1), oraz w art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. (zarzut 2 ).
Oba zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Odnośnie zarzutu pierwszego, to wbrew poglądowi Autora kasacji, zasadnie oba wyrokujące w sprawie Sądy przyjęły, że przedmiotem postępowania w zakresie odpowiedzialności karnej oskarżonego jest zawsze ujęte w akcie oskarżenia przeszłe zdarzenie faktyczne ( zdarzenie historyczne ). Wśród elementów wyznaczających tożsamość owego ,, zdarzenia historycznego ” wskazuje się: identyczność przedmiotu zamachu, identyczność kręgu podmiotów oskarżonych o udział w zdarzeniu, tożsamość miejsca i czasu zdarzenia, jak też zachowanie choćby części wspólnych znamion w opisie czynu, które winny się ze sobą pokrywać, mając jakiś obszar wspólny.
Po stronie podmiotowej o jedności czynu, jako jednego impulsu woli, świadczy nadto jedność zamiaru ( lub planu ) sprawcy ( sprawców ) przestępstwa ( por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt III KK 97/10, LEX nr 707425 ). W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że o wyjściu poza granice aktu oskarżenia nie przesądza dokonanie odmiennych ustaleń co do miejsca czynu czy daty czynu, o ile zachowano tożsamość innych elementów opisu czynu ( por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt IV KK 299/16 ).
Sąd orzekający w sprawie karnej zawsze dysponuje zarówno znaczną swobodą w kształtowaniu opisu zdarzenia historycznego które jest przedmiotem osądu, jak i w dokonywaniu kwalifikacji prawnej czynu przypisanego. Można zasadnie wywodzić, iż podzielenie poglądu, że ramy tożsamości czynu zarzuconego w akcie oskarżenia i czynu przypisanego w wyroku, zakreślane są przez przeszłe zdarzenie faktyczne ( zdarzenie historyczne ), uprawnia do podzielenia tezy, iż to pojęcie jest szersze niż czyn polegający na określonym działaniu lub zaniechaniu ( por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2012,r., sygn. akt V KK 82/12.
OSNKW 2013, z. 3, poz. 23 ). W tej sytuacji nie można podzielić tezy Autora kasacji, iż uchybieniem było ustalenie, że przypisany czyn z pkt. 1 wyroku miał miejsce w B., skoro w uchwale zezwalającej na pociągnięcie B. K. do odpowiedzialności karnej wskazano S.. Co do drugiego zarzutu kasacyjnego, to przypomnieć należy, że w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt I KZP 14/15, zam. OSNKW 2016, z. 4, poz. 22, stwierdzono, że wstrzymanie biegu przedawnienia karalności ( art. 104 § 1 k.k. ) następuje z dniem skierowania do sądu dyscyplinarnego wniosku o zezwolenie na pociągnięcie sędziego lub prokuratora do odpowiedzialności karnej.
W uchwale tej Sąd Najwyższy nie podzielił, odnośnie instytucji wstrzymania biegu terminu przedawnienia karalności, koncepcji zaprezentowanej w uchwale Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt SNO 44/07. Sąd Najwyższy orzekający w niniejszej sprawie akceptuje pogląd wyrażony w uchwale z dnia 25 lutego 2016 r. , w pełni podzielając argumentację z uzasadnienia tej uchwały. Wskazać trzeba, że wniosek o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora B.K. do odpowiedzialności karnej został złożony w dniu 10 sierpnia 2011 r.
Zatem już w tej dacie doszło do wstrzymania biegu terminu przedawnienia karalności. Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak w postanowieniu.