Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 205/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on tax fraud conviction due to procedural delay and flawed VAT chain argument.

Numero d'incarto IV KK 205/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The lower courts convicted the defendant of money laundering and falsifying VAT invoices within a criminal group involved in illegal fuel production. The defense argued for a delayed witness hearing and the applicability of chain sales exemptions, but the court found the delay unreasonable and the VAT argument legally incorrect given the facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 170 § 1 k.p.k.; Art. 299 § 1, 5 k.k.; Art. 271 § 1, 3 k.k.; Art. 5 ust. 4 ustawy o VAT i akcyzie; The court has the authority to dismiss a request for witness examination if it constitutes a clear attempt to prolong proceedings, and the statutory exemption for chain sales does not apply when invoices are falsified to conceal the true buyer.

Parole chiave

Generato dall'IA
money laundering VAT invoice falsification chain sales exemption procedural delay cassation appeal tax fraud criminal group

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 170 § 1 k.p.k.
Nie doszło więc do zarzucanego rażącego naruszenia art. 170 § 1 k.p.k., a tym samym zaistnienia choćby potencjalnego wpływu takiego uchybienia na zaskarżone orzeczenie.Ad.
Art. 299 § 1, 5 k.k.
występku z art. 299 § 1 i 5 k.k.
Art. 271 § 1, 3 k.k.
występku z art. 271 §1 i 3 k.k.
Art. 5 ust. 4 ustawy o VAT i akcyzie
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, dlatego możliwe stało się skrótowe przedstawienie argumentów, które zadecydowały o jej oddaleniu (wniosek z upoważnienia zawartego w art. 535 § 3 zd.
art. 12 k.k
art. 65 § 1 k.k
art. 299 § 5 k.k
i na podstawie art. 299 § 5 k.k.
art. 33 k.k
art. 271 § 3 k.k
i na podstawie art. 271 § 3 k.k.
art. 85 k.k
wymierzył karę roku pozbawienia wolności i 150 stawek dziennych grzywny po 500 zł za stawkę, po czym na podstawie art. 85 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 205/17 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący)‎SSN Krzysztof Cesarz (sprawozdawca)‎SSN Dorota RysińskaProtokolant Ewa Sokołowska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jacka Radoniewicza,‎w sprawie A.B.‎skazanego z art. 299 § 1 i 5 kk i innych,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 8 grudnia 2017 r.,‎kasacji, wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 22 kwietnia 2016 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 26 marca 2015 r., 1) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) obciąża skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r., uznał A.B. za winnego tego, że:1)pomiędzy lutym 2002 r. a kwietniem 2003 r. w K. i innych miejscowościach działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienia przestępstw związanych z nielegalną produkcją i obrotem paliwami płynnymi, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami w oparciu o faktury opisane w zarzucie przyjął na rachunek bankowy firmy E. S.C. w Raiffeisen Bank, którą to firmą faktycznie kierował, środki pieniężne od firmy P. M. w łącznej kwocie 29.118.500 zł, wiedząc, że środki te firma P.M. otrzymała od firmy P. – C. oraz że pochodziły one z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego polegającego na uchylaniu się od zapłaty podatku akcyzowego w związku z nieujawnioną produkcją i sprzedażą paliw płynnych, co mogło znacznie utrudnić stwierdzenie przestępczego pochodzenia środków pieniężnych, tj. występku z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. art. 65 § 1 k.k. i na podstawie art. 299 § 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k. oraz art. 33 k.k. wymierzył oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 200 stawek dziennych grzywny po 500 zł za stawkę, 2)od lutego 2002 r. do kwietnia 2003 r., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw związanych z nielegalną produkcją i obrotem paliwami płynnymi oraz wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako osoba upoważniona do wystawiania faktur VAT poświadczył nieprawdę w 321 fakturach VAT stwierdzających rzekomą sprzedaż przez firmę E. S.C firmie F.H.U P. M. komponentów o łącznej wartości 29.120.709,75, podczas gdy komponenty te zostały faktycznie zakupione przez firmę P. –C., tj. występku z art. 271 §1 i 3 k.k. w zw. art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i na podstawie art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 33 k.k. wymierzył karę roku pozbawienia wolności i 150 stawek dziennych grzywny po 500 zł za stawkę, po czym na podstawie art. 85 k.k. i 86 § 1 i 2 k.k. wymierzył łączną karę 2 lat pozbawienia wolności i 200 stawek dziennych grzywny po 500 zł za stawkę.Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2016 r., Sąd Apelacyjny po rozpoznaniu m.in. apelacji obrońcy A.B., zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego jedynie w ten sposób, że z podstawy wymiaru kary za czyn opisany w pkt 1 wyeliminował art. 12 k.k., zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.W kasacji obrońca skazanego zarzucił rażące naruszenie prawa:1.„art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie A.

N. na okoliczność złożonego przez niego w dniu 8 lutego 2016 r. oświadczenia, a to z uwagi, że miał on rzekomo zmierzać w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania, albowiem oświadczenie to miało być znane stronom przed otwarciem przewodu sądowego na poprzedniej rozprawie apelacyjnej, gdzie obrońca A.B. wszedł w posiadanie informacji o złożeniu wymienionego oświadczenia i jego treści dopiero po pierwszej rozprawie apelacyjnej, bowiem nie zostało ono doręczone stronom, jak również strony nie zostały poinformowane o fakcie jego złożenia, a mogło to mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, albowiem doprowadziło to do rażącego naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, jednocześnie pozbawiając A.B. prawa do realnej obrony przed wcześniejszymi pomówieniami A.

N., w drodze jego przesłuchania na tą okoliczność;”2.„art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierozpoznanie apelacji obrońcy A.B. w granicach zaskarżenia, to jest pomijając zarzut podniesiony w uzasadnieniu skargi, który nie wynika z treści zarzutu podniesionego w petitum, powołując się na uzasadnienie zaskarżonego apelacją wyroku, gdzie okoliczność ta nie była w ogóle przedmiotem prezentowanego tam wywodu, a miało to istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, albowiem pozbawiło to A.B. prawa do rzetelnego procesu i rzeczywistej kontroli instancyjnej zapadłego w sprawie wyroku.”Skarżący się wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu odwoławczego co do A.

B. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, dlatego możliwe stało się skrótowe przedstawienie argumentów, które zadecydowały o jej oddaleniu (wniosek z upoważnienia zawartego w art. 535 § 3 zd. pierwsze k.p.k.). Ad.

1. zarzutu – rzeczywiście do Sądu Apelacyjnego wpłynęło „OŚWIADCZENIE” współoskarżonego A. N. z dnia 8 lutego 2016 r. o złożeniu w tej sprawie nieprawdziwych wyjaśnień, zawierających „fałszywe oskarżenia” wielu osób występujących w tej sprawie, przy czym A.B. dotknęły „mściwe i nieuczciwe zeznania”, na skutek których doznał on „wielu problemów i upokorzeń”. Przy ocenie zasadności zarzutu naruszenia art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. należy jednak mieć na uwadze szerszy kontekst procesowy, pominięty w kasacji, w którym wniosek dowodowy został złożony i oddalony.

Mianowicie, od momentu wpłynięcia oświadczenia do terminu rozprawy upłynął prawie miesiąc. Akta były w tym czasie dostępne dla stron. Na pierwszej rozprawie w dniu 4 marca 2016 r. Sąd Apelacyjny wyłączył do odrębnego postępowania m.in. sprawę A. N. z powodu jego długotrwałej choroby, przy czym lekarz sądowy stwierdził, że oskarżony nie jest zdolny do stawienia się w sądzie około 6 miesięcy. O tych faktach obrońca A. B. dowiedział się najpóźniej w dniu 7 marca 2016 r., kiedy to osobiście zapoznał się z aktami i pobrał kopię oświadczenia A.

N. Natomiast wniosek obrońcy A. B. o przesłuchanie A. N.został złożony dopiero w dniu 8 kwietnia 2016 r. (na kolejnej rozprawie apelacyjnej) i „na okoliczność informacji zawartych w skierowanym do Sądu Apelacyjnego oświadczeniu z dnia 8 lutego 2016 r.” Pomijając ogólnikowość wniosku, w szczególności brak wskazania, jakie okoliczności dotyczące A. B. miały być udowodnione repozycjami A. N., „rzucała się w oczy” niczym nieuzasadniona zwłoka od powzięcia wiadomości o jego „oświadczeniu” do czasu złożenia tego wniosku.

Zarazem, obrońcy znany był fakt ewoluowania wyjaśnień A. N. (od zaprzeczenia zarzutom i udziałowi w nich innych osób do pomówienia siebie i tych osób o współdziałanie przestępcze, wreszcie do odmawiania wszelkich wyjaśnień). Sąd odwoławczy zwrócił na te okoliczności uwagę w kwestionowanym postanowieniu, wskazując także art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. jako drugą podstawę oddalenia wniosku, która nie została już objęta zarzutem kasacyjnym. Z wszystkich przytoczonych względów Sąd Apelacyjny miał prawo ocenić, że wniosek o przesłuchanie A.

N. w oczywisty sposób zmierzał do przedłużenia postępowania. Nie doszło więc do zarzucanego rażącego naruszenia art. 170 § 1 k.p.k., a tym samym zaistnienia choćby potencjalnego wpływu takiego uchybienia na zaskarżone orzeczenie.Ad.

2. zarzutu – na jego uzasadnienie podniesiono, że poza uwagą Sądu I instancji pozostała problematyka, tzw. transakcji łańcuszkowych – legalnych zachowań gospodarczych, które to zjawisko było dopuszczalne na mocy art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, obowiązującej w chwili przypisanego w pkt 2 czynu. Przepis ten stanowił, że w wypadku gdy kilka podmiotów dokonuje sprzedaży tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności odbiorcy, przyjmuje się, że sprzedaży dokonał każdy z podmiotów biorących udział w obrocie.

Zarzut pominięcia problematyki sprzedaży łańcuszkowej rzeczywiście został podniesiony w apelacji, choć dopiero w jej uzasadnieniu, lecz chybiona jest teza kasacji o jego nierozpoznaniu przez Sąd odwoławczy. Chociaż Sąd ten expressis verbis nie stwierdził, że określony fragment motywów odnosi się do tego zarzutu, to nie ulega wątpliwości, iż na s. 4 znalazł się stosowny fragment odpowiadający na ten zarzut, a to od słów „W pełni …” do słów „…P. - C”. Ponadto, już w dalszej części uzasadnienia kasacji zauważono, że każdy podmiot sprzedaży łańcuszkowej, a więc dokonujący sprzedaży, obowiązany był „wystawić fakturę VAT i dokonać za nią zapłaty” (s. 8 skargi).

W efekcie, ustawodawca zakładał opodatkowanie (obowiązek podatkowy) każdej transakcji z osobna, pomimo że pomiędzy pośrednikami nie dochodziło do wydania towaru. W niniejszej sprawie natomiast, co wynikało wprost z ustaleń zawartych w opisie czynu z pkt 2, ale również z motywów obu Sądów, doszło do poświadczenia nieprawdy w 321 fakturach VAT przez zatajenie faktycznego nabywcy i niewystawianie na niego tych faktur. Omówiony zarzut kasacji był zatem podwójnie chybiony, ponieważ bezpodstawnie próbowała ona w ślad za apelacją, nadać działaniu oskarżonego pozór legalnego działania, co nie umknęło Sądowi odwoławczemu.Z wszystkich przytoczonych względów oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną. kc