Criminal appeal dismissed; recidivism and sentencing proportionality arguments rejected by Supreme Court.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, upholding the lower court's conviction for recidivism and sentencing. The defense argued that the appellate court failed to correct a legal error regarding recidivism and imposed an excessively harsh penalty. The court rejected these claims, confirming that temporary detention counts as served time for recidivism purposes and that the sentencing proportionality issue is inadmissible in cassation proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 440 k.p.k.; Art. 455 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 64 § 1 k.k.: The Supreme Court held that temporary detention periods count as served time for recidivism purposes and that appeals based solely on sentencing proportionality are inadmissible under cassation rules.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 192/17 POSTANOWIENIE Dnia 22 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 czerwca 2017 r.,sprawy E. P. skazanego z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kkz powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w G. - Ośrodek Zamiejscowy w R. z dnia 7 listopada 2016 r., sygn. akt V. Ka (…)utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R.z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt IX K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. K. - Kancelaria Adwokacka w R., kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa i 80/100) zł, w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia obrońcy z urzędu za sporządzenie i wniesienie kasacji;
3. zwolnić skazanego E. P. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 6 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. IX K (…) Sąd Rejonowy w R. Wydział IX Kamy uznał E. P. za winnego popełnienia czynu z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który to czyn wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, który sformułował pod adresem wyroku trzy zarzuty. Pierwszy dotyczył błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mającego wpływ na jego treść i polegającego na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu.
Kolejny, wskazywał na obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a sprowadzającą się do braku możliwości przypisania E. P. popełnienia zarzucanego mu czynu przy prawidłowej ocenie materiału dowodowego. Ostatni natomiast dotyczył rażącej niewspółmierności kary w stosunku do wagi zarzucanego oskarżonemu czynu.Sąd Okręgowy w G., Ośrodek Zamiejscowy w R. Wydział V Karny – Sekcja Odwoławcza wyrokiem z dnia 7 listopada 2016 r., sygn. akt V Ka (…), po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Od wyroku sądu odwoławczego kasację wywiódł obrońca skazanego zarzucając:- rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 455 k.p.k. i art. 440 k.p.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. poprzez, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz nie zmieniając ustaleń faktycznych, nie poprawił błędnej kwalifikacji prawnej czynu i nie zmienił orzeczenia co do kary na korzyść oskarżonego, podczas gdy bez zmiany ustaleń faktycznych w opisie czynu wynika, że oskarżony nie działała w warunkach powrotu do przestępstwa w rozumieniu art. 64 § 1 k.k., które to naruszenie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku w zakresie kwalifikacji prawnej, wysokości kary oraz możliwości jej zawieszenia;- rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 440 k.p.k. poprzez utrzymanie orzeczenia w mocy, podczas gdy wysokość kary jest rażąco niesprawiedliwa bowiem uwzględnia prewencję szczególną i nie uwzględnia zachowania pokrzywdzonego, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku w zakresie wysokości kary Biz możliwości jej zawieszenia;- rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 455 k.p.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. poprzez błędne rozpoznanie zarzutu rażącej niewspółmierności kary, podczas gdy wychodząc poza granice zaskarżenia sąd powinien poprawić kwalifikacje prawną czynu i usunąć art. 64 § 1 k.k. oraz, niezależnie od powyższego, pominąć prewencję szczególną jako cel zasądzonej kary i uwzględnić zachowanie pokrzywdzonego, a następnie stwierdzając, iż kara jest rażąco niewspółmierna zmienić ją, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku w zakresie wysokości kary i możliwości jej zaskarżenia.Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy rozpoznając kasację w granicach określonych w art. 536 k.p.k. zważył, co następuje.Kasacja jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym.Zgodnie z art. 64 § 1 k.k. dla przyjęcia przewidzianego tam powrotu do przestępstwa wymaga się, aby sprawca był:- uprzednio skazany za przestępstwo umyślne,- skazanie to nastąpiło na karę pozbawienia wolności, - którą odbył w rozmiarze w co najmniej 6 miesięcy- w ciągu 5 lat od takiego odbycia owej kary popełnił umyślne przestępstwo podobne do tego, za które go uprzednio skazano.
Jak wynika z akt sprawy, oskarżony przypisanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, w rozumieniu art. 64 § 1 k.k. będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 22 maja 2012 r. (IX K (…)) za czyn z art. 190 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. na karę roku pozbawienia wolności objętą karą łączną roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 6 czerwca 2013 r. do 20 listopada 2013 r. z zaliczeniem okresu od 10 sierpnia 2011 r. do 3 kwietnia 2012 r. W świetle tych danych nie ulega wątpliwości, że kwalifikacja prawna przestępstwa przyjęta przez Sąd Rejonowy jest prawidłowa, gdyż spełnia wszystkie wymienione wyżej warunki.
Odnosząc się do poglądu obrońcy wyrażonego w kasacji, kwestionującego zasadność zakwalifikowania przedmiotowego czynu jako popełnionego w recydywie należy stwierdzić, że z chwilą uprawomocnienia się wyroku skazującego, w którym na poczet orzeczonej nim kary pozbawienia wolności zaliczono okres tymczasowego aresztowania, okres ten staje się w świetle prawa karnego okresem odbytej kary pozbawienia wolności także w rozumieniu przepisów o powrocie do przestępstwa. Wszak istotą instytucji „recydywy” jest surowsze potraktowanie sprawcy niepoprawnego, a więc takiego, który pomimo skazania i odbycia kary, popełnia po raz kolejny podobne przestępstwo.
Z tego punktu widzenia, nie może więc mieć istotniejszego znaczenia, czy kara ta została odbyta w całości dopiero po wydaniu wyroku, czy też częściowo (lub całości) zaliczono na jej poczet okres stosowanego w sprawie tymczasowego aresztowania. Drugi ze zgłoszonych w kasacji zarzutów, a to obrazy art. 440 k.p.k., jest skonstruowany całkowicie instrumentalnie, w celu obejścia ustawowego zakazu wnoszenia kasacji wyłącznie z powodu niewspółmierności kary (art. 523 § 1 zd. ostatnie k.p.k.). Pod pozorem naruszenia art. 440 k.p.k. skarżący domaga się skontrolowania przez sąd kasacyjny tego, czy okoliczności sprawy uzasadniają zmniejszenie wymiaru kary oraz możliwość jej zawieszenia.
W istocie, jest więc to zarzut skierowany wyłącznie przeciwko współmierności wymiaru kary, a więc niedopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. Gdyby skarga zawierała zatem jedynie ten zarzut, należałoby ją pozostawić bez rozpoznania.Także trzeci z zarzutów zgłoszonych przez obrońcę jest oczywiście bezzasadny. Sąd Apelacyjny w (…) na k. 6 i 7 pisemnego uzasadnienia wyroku zawarł argumentację, w oparciu o którą wyjaśnił zarówno to, dlaczego taka kara została wymierzona skazanemu E. P. , ale także i to, dlaczego w ustalonym stanie faktycznym karę tę można postrzegać jako wręcz łagodną.Podzielić zatem należy stanowisko zajęte w odpowiedzi prokuratora na kasację, iż pod pozorem naruszenia przepisów prawa procesowego, obrońca w istocie zmierza do podważenia w instancji kasacyjnej wysokości wymierzonej kary.O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 w zw. z art. 518 k.p.k., albowiem ze względu na sytuację majątkową skazanego należy przyjąć, iż E. P. nie jest w stanie ich uiścić.