Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 178/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed stay of execution request as arguments lacked obvious merit under Polish law.

Numero d'incarto IV KK 178/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to stay the execution of final criminal judgments against two defendants regarding drug trafficking convictions. Defense lawyers argued for suspension based on procedural flaws and flawed court composition, but the court found these claims lacked obvious merit. Consequently, the court determined that the arguments did not meet the high threshold required to justify suspending enforcement.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 532 § 1 k.p.k.; The request to stay execution of a final judgment is exceptional and requires arguments that are obviously meritorious or close to that level of probability.

Parole chiave

Generato dall'IA
stay of execution criminal procedure obvious merit final judgment drug trafficking procedural error Supreme Court imputazione per reati di stupefacenti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 532 § 1 k.p.k.
Art. 117 § 2, 2a and 3a k.p.k.
C Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 117 § 2,2a i 3a k.p.k., art.
Art. 433 § 1 k.p.k.
117 § 2,2a i 3a k.p.k., art. 433 § 1 k.p.k., art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 1 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. i art.
Art. 433 § 2 k.p.k.
i art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 7 k.p.k.
2 § 2, art. 7 k.p.k., art.
Art. 410 k.p.k.
i art. 410 k.p.k., a także art.
Art. 440 k.p.k.
410 k.p.k., a także art. 440 k.p.k.
art. 11 § 2 k.k
C Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 117 § 2,2a i 3a k.p.k., art.
art. 12 k.k
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

IV KK 178/24 POSTANOWIENIE Dnia 26 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie M. M. i J. Ś. skazanych z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 26 czerwca 2024 r.,‎wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania orzeczenia, p o s t a n o w i ł odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt XXI K 102/15, w stosunku do J. Ś. zmienionego, a w stosunku do M. M. utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 2 sierpnia 2023 r., sygn. akt II AKa 447/22.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt XXI K 102/15, M. M. został uznany winnym popełnienia przestępstw, kwalifikowanych odpowiednio z art. 55 ust 3 i art. 56 ust 3 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 61 u.p.n. oraz z art. 62 ust 3 u.p.n., za które wymierzono mu kary jednostkowe oraz orzeczono karę łączną 4 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w ilości 250 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł.

Ponadto wobec oskarżonego orzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa w kwocie 192.900 zł. Tym samym wyrokiem oskarżony J. Ś. został uznany winnym popełnienia przestępstw kwalifikowanych odpowiednio z art. 56 ust 3 u.p.n. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.; art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 56 ust 3 u.p.n. w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 64 § 1 k.k.; art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 kwietnia 2016 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.; z art. 233 § 1 k.k. i art. 238 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 kwietnia 2016 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.; art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. oraz z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. za które orzeczono kary jednostkowe i wymierzono karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w ilości 250 stawek dziennych po 10 zł każda.

Ponadto na mocy art. 45 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. Sąd orzekł wobec J. Ś. przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej w kwocie 11 250 zł.Powyższy wyrok został zaskarżony w całości apelacjami ich obrońców. Sąd Apelacyjny w Katowicach, wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2023 r., sygn. II AKa 447/22, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, w zakresie, w jakim dotyczył oskarżonego M. M., jednocześnie zmieniając go w zakresie dotyczącym oskarżonego J. Ś., w ten sposób, że zmodyfikował kwalifikację prawną części z przypisanych czynów, a także wymiar kar jednostkowych oraz kary łącznej.Od wyrok Sądu odwoławczego kasację wywiedli obrońcy obu oskarżonych, zaskarżając wyrok w całości.Obrońca oskarżonego M.

M. podniósł zarzut rażącego naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., art. 6 k.p.k., art. 6 ust. 3 lit. C Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 117 § 2,2a i 3a k.p.k., art. 433 § 1 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., a także art. 440 k.p.k. Mając na względzie sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Okręgowego wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Obrońca oskarżonego J. Ś. zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a to m.in. art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., art. 433 § 1 i 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2, art. 7 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. i art. 410 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 170 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., a także art. 440 k.p.k. Mając na względzie wskazane w kasacji uchybienia wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Okręgowego wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W obu przypadkach kasacje zawierały także wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.W ocenie Sądu Najwyższego żaden z wniosków nie zasługiwał na uwzględnienie.Na gruncie polskiego prawa instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia, o której mowa w art. 532 § 1 k.p.k., ma charakter wyjątkowy.

Co do zasady orzeczenie winno zostać wykonane niezwłocznie po uprawomocnieniu się wyroku. Odstępstwo od powyższej reguły jest możliwe w razie wystąpienia szczególnych okoliczności. Jakkolwiek ustawodawca nie wskazał, jakie dokładnie przesłanki należy brać tutaj pod uwagę, to zostały one wypracowane na gruncie orzecznictwa Sądu Najwyższego. Przyjmując w pełni wskazania, jakie zdekodować można ze stabilnej linii orzeczniczej należy wskazać, że kluczowe znaczenie ma to, czy sama kasacja zawiera argumenty, pozwalające na uznanie, że z dużą dozą prawdopodobieństwa zostanie ona uwzględniona.

Odnosząc powyższe do realiów przedmiotowej sprawy - nie przesądzając kategorycznie o kształcie ostatecznego rozstrzygnięcia – Sąd Najwyższy nie dostrzegł, by sformułowane przez obrońców zarzuty były oczywiście zasadne lub zbliżały się do tego poziomu. W obu przypadkach argumentacja obrony przebiegała dwutorowo. Z jednej strony odnosiła się do wadliwej obsady sądu, z drugiej zaś wskazywała na naruszenia procedury, do jakich miało dojść w kontekście weryfikacji wyroku Sądu pierwszej instancji, przeprowadzonej w wyniku wniesienia apelacji.

Zdaniem Sądu Najwyższego wstępna analiza sprawy nie pozwala uznać, by podniesione w kasacji zarzuty cechowały się oczywista zasadnością, bądź zbliżały się to tego poziomu oczywistości. Podkreślić jednocześnie należy, że – jak już wcześniej zaznaczono – nie przesądza to w żadnej mierze o kształcie ostatecznego rozstrzygnięcia Wobec powyższego postanowiono jak w części dyspozytywnej postanowienia.[PGW][ms] ‎