Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 141/13 Generato dall'IA

Supreme Court quashes traffic fine due to failure to verify road status and statute of limitations.

Numero d'incarto IV KK 141/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's conviction for traffic violations and ordered the proceedings to be dismissed due to the statute of limitations. The defendant argued that the road was not public and the traffic sign was illegally placed, but the lower court failed to verify these critical facts. Consequently, the court found the original judgment flawed and applied the statute of limitations to dismiss the case.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 39 § 1 k.p.w.; Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.: The court must verify essential facts regarding the road status and sign placement; failure to do so necessitates quashing the verdict and dismissal if the statute of limitations has expired.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations traffic violation road status verification procedural error quashing of verdict

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 39 § 1 k.p.w.
Tak się niestety nie stało i kwestie o fundamentalnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy nie znalazły się w kręgu zainteresowania sądu, który zobligowany był podjąć odpowiednie działania w trybie art. 39 § 1 k.p.w.
Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.
92 § 1 k.w.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 14 czerwca 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść obwinionego‎od wyroku Sądu Rejonowego w Z.‎z dnia 8 kwietnia 2011 r., uchyla zaskarżony wyrok i - na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw.
Art. 45 § 1 k.w.
z art. 45 § 1 k.w. - umarza postępowanie, a kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
Art. 45 § 2 k.w.
Nie miało tu zastosowania rozwiązanie z art. 45 § 2 k.w., bo w dniu uchylenia wyroku okres przedawnienia karalności wykroczeń już upłynął (zob.
Art. 118 § 2 k.p.w.
49).O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 118 § 2 k.p.w.
art. 5 § 1 pkt 4 k.p
92 § 1 k.w.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 14 czerwca 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść obwinionego‎od wyroku Sądu Rejonowego w Z.‎z dnia 8 kwietnia 2011 r., uchyla zaskarżony wyrok i - na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.
art. 366 § 1 k.p.k
Zarzucając rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa – to jest art. 366 § 1 k.p.k.
art. 70 § 5 k.p
art. 39 § 1 k.p
Tak się niestety nie stało i kwestie o fundamentalnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy nie znalazły się w kręgu zainteresowania sądu, który zobligowany był podjąć odpowiednie działania w trybie art. 39 § 1 k.p.w.
art. 535 § 5 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III KK 445/07
wyrok SN z 23 kwietnia 2008 r., III KK 445/07, LEX nr 393935).W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy, stwierdzając, że doszło do uchybień wskazanych przez autora kasacji, uchylił zaskarżony wyrok.
I KZP 15/02
Supreme Court holds statute bars restarting statute of limitations after final judgment is annulled if period already expired.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 141/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)‎SSN Roman SądejProtokolant Jolanta Grabowska w sprawie S. M.‎skazanego z art. 92 § 1 k.w.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 14 czerwca 2013 r.,‎kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść obwinionego‎od wyroku Sądu Rejonowego w Z.‎z dnia 8 kwietnia 2011 r., uchyla zaskarżony wyrok i - na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. - umarza postępowanie, a kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Z., wyrokiem z 8 kwietnia 2011 r., uznał S. M. za winnego tego, że w dniu 15 września 2010 r. w P., kierując pojazdem ciężarowym, nie zastosował się dwukrotnie do pionowego znaku drogowego B-18 „zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 5 ton”, to jest wykroczeń z art. 92 § 1 k.w., i za to na podstawie tego przepisu w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu grzywnę w wysokości 150 zł. Wyrok ten uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego.Kasację od przedstawionego wyroku złożył na korzyść obwinionego Rzecznik Praw Obywatelskich.

Zarzucając rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa – to jest art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 70 § 5 k.p.w. i art. 39 § 1 k.p.w., polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich ważnych okoliczności dotyczących statusu drogi, do której oznakowania odnosi się wniosek o ukaranie, oraz ustalenia, czy usytuowania znaków drogowych dokonał uprawniony organ i zgodnie z obowiązującą procedurą – wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania z powodu przedawnienia karalności.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja ze względu na oczywistą zasadność zasługiwała w całości na uwzględnienie na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.k.).Rację miał skarżący, że sąd właściwy przeszedł do porządku nad wyjaśnieniami S. M., nie podejmując nawet próby sprawdzenia ich zgodności z prawdą, mimo utrzymywania przez obwinionego, że droga dojazdowa na działce o nr ewid. 3456/4 stanowi jego współwłasność i nie jest drogą gminną, a znak B- 18 został postawiony bezprawnie.

Uszła uwagi sądu treść pisma Wójta Gminy P. z 28 marca 2011 r., w którym przedmiotową drogę nie określono jako gminną, a jedynie odnotowano, że jest we władaniu Skarbu Państwa – Starosty T. (k. 28). Warto w tym miejscu zauważyć, że Zarząd Województwa M. w uchwale z 13 października 2005 r. wcale nie zaliczył spornej drogi do kategorii dróg publicznych, ale tylko nadał jej nr – K 420106. Trafnie spostrzegł skarżący, że nieprzedłożenie do akt sprawy stosownej uchwały Rady Gminy P. o zaliczeniu tejże drogi do kategorii drogi gminnej było znamienne i powinno było wzbudzić uzasadnione wątpliwości sądu.

Tak się niestety nie stało i kwestie o fundamentalnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy nie znalazły się w kręgu zainteresowania sądu, który zobligowany był podjąć odpowiednie działania w trybie art. 39 § 1 k.p.w. Sąd właściwy odstąpił również od ustalenia, czy usytuowania znaków drogowych dokonał uprawniony organ i zgodnie z obowiązującą w tej mierze procedurą przewidzianą zarówno w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, jak i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. (Dz.

U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1729); zbadanie tego zagadnienia miało ścisły związek z odpowiedzialnością obwinionego za wykroczenie (zob. wyrok SN z 23 kwietnia 2008 r., III KK 445/07, LEX nr 393935).W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy, stwierdzając, że doszło do uchybień wskazanych przez autora kasacji, uchylił zaskarżony wyrok. Ponieważ od daty popełnienia czynów upłynęły już ponad 2 lata, ich karalność z uwagi na przedawnienie ustała, co sprawiło, że orzeczenie następcze przybrało postać umorzenia postępowania (art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w.).

Nie miało tu zastosowania rozwiązanie z art. 45 § 2 k.w., bo w dniu uchylenia wyroku okres przedawnienia karalności wykroczeń już upłynął (zob. uchwała 7 sędziów SN z 7 czerwca 2002 r., I KZP 15/02, OSNKW 2002, z. 7-8, poz. 49).O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 118 § 2 k.p.w.