Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 140/22 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court sentence for public order offense due to statutory maximum limit violation.

Numero d'incarto IV KK 140/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's order imposing a three-month restriction of freedom on the defendant. The defendant argued that the law strictly limits this penalty to one month, regardless of the number of offenses committed. The court agreed, ruling that while multiple offenses allow for a single combined sentence, the maximum duration remains fixed at one month.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 20 § 1 k.w.; Art. 9 § 2 k.w.: The restriction of freedom is a fixed-term penalty of one month; even when multiple offenses are combined under Art. 9 § 2 k.w., the total duration cannot exceed this statutory maximum.

Parole chiave

Generato dall'IA
restriction of freedom fixed term penalty multiple offenses statutory maximum public order offense combined sentencing Supreme Court cassation misura di contenzione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 20 § 1 k.w.
Zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 20 § 1 k.w. i art.
Art. 9 § 2 k.w.
z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu karę 3 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie.Powyższy wyrok nakazowy, wobec jego niezaskarżenia, uprawomocnił się w dniu 1 stycznia 2022 r.
Art. 51 § 2 k.w.
P., ukaranego z art. 51 § 2 k.w. i in.
Art. 65a § 1 k.w.
51 § 2 k.w., art. 65a § 1 k.w. oraz art.
Art. 141 k.w.
o wykroczenie z art. 141 k.w.Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem nakazowym z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn.
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 110 § 1 k.p
P., złożył w trybie art. 110 § 1 k.p.w.
art. 535 § 3 k.p.k
Kasacja okazała się oczywiście zasadna, stąd podlegała rozpoznaniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 140/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Igor Zgoliński (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Marek Siwek‎SSN Paweł Kołodziejski w sprawie S. P., ukaranego z art. 51 § 2 k.w. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 16 listopada 2022 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn. akt III W 1141/21, uchyla wyrok w zaskarżonej części i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIES. P. został obwiniony o to. że:1.w dniu 29 lipca 2021 r. ok. godz. 1:50 w G. przy ul. […] będąc w stanie nietrzeźwości głośnym krzykiem zakłócił porządek publiczny, tj. o wykroczenie z art. 51 § 2 k.w.,2.w tym samym miejscu i czasie umyślnie nie stosował się do wydawanych mu przez funkcjonariusza Policji na podstawie prawa poleceń, czym istotnie utrudniał wykonywanie czynności służbowych, tj. o wykroczenie z art. 65a k.w.,3.w tym samym miejscu i czasie używał słów nieprzyzwoitych, tj. o wykroczenie z art. 141 k.w.Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem nakazowym z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn. akt III W 1141/21, uznał S. P. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, uznając, że wyczerpał znamiona wykroczeń z art. 51 § 2 k.w., art. 65a § 1 k.w. oraz art. 141 k.w. i za to na mocy art. 51 § 2 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu karę 3 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie.Powyższy wyrok nakazowy, wobec jego niezaskarżenia, uprawomocnił się w dniu 1 stycznia 2022 r. (k. 27).Kasację od tego wyroku, na korzyść ukaranego S. P., złożył w trybie art. 110 § 1 k.p.w.

Prokurator Generalny. Zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 20 § 1 k.w. i art. 9 § 2 k.w., polegające na orzeczeniu wobec S. P. na podstawie art. 51 § 2 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. kary 3 miesięcy ograniczenia wolności, podczas gdy zgodnie z brzmieniem wskazanych przepisów kara ograniczenia wolności mogła być orzeczona jedynie w wymiarze miesiąca. W konsekwencji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku nakazowego ‎w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu ‎w Gliwicach do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja okazała się oczywiście zasadna, stąd podlegała rozpoznaniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. S. P. został uznany za winnego popełnienia wykroczeń, za które ustawodawca przewidział następujące kary: za czyny z art. 51 § 2 k.w. oraz z art. 65a k.w. - areszt, ograniczenie wolności albo grzywna, natomiast za czyn z art. 141 k.w. - ograniczenie wolności, grzywna do 1500 zł albo nagana. Kwestię wymiaru kary ograniczenia wolności reguluje art. 20 § 1 k.w., stanowiąc, że kara ta trwa 1 miesiąc.

Jest to więc kara bezwzględnie oznaczona, co której sąd nie ma możliwości jej miarkowania w ramach określonych granic (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt V KK 544/20, LEX nr 3302420; z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt V KK 473/18, LEX nr 2573402).Wymierzenie S. P. za przypisane mu wykroczenia z art. 51 § 2 k.w. i art. 65a k.w. (błędnie wskazano w wyroku art. 65 § 1 k.w.) i art. 141 k.w., na podstawie art. 51 § 2 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. kary 3 miesięcy ograniczenia wolności nastąpiło z przekroczeniem wymiaru kary określonego przez art. 20 § 1 k.w.

Słusznie podniósł również skarżący, że braku prawnej możliwości orzeczenia kary ograniczenia wolności przekraczającej 1 miesiąc nie eliminował znajdujący w niniejszej sprawie zastosowanie przepis art. 9 § 2 k.w. Reguluje on kwestię wymiaru kary za dwa lub więcej wykroczeń poprzez ustanowienie, że w takiej sytuacji sąd wymierza jedną karę w granicach zagrożenia przewidzianego w przepisie przewidującym karę najsurowszą. Określa więc w sposób autonomiczny kształt kary w przypadku zbiegu realnego wykroczeń, nie daje jednak podstawy do orzeczenia kary ograniczenia wolności w wymiarze innym aniżeli niż 1 miesiąc (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II KK 212/14, LEX nr 1496283; z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt II KK 14/08, LEX nr 609004).Powyższe uchybienie niewątpliwie cechowało się stopniem rażącym oraz miało istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, albowiem skutkowało wymierzeniem S. P. kary ograniczenia wolności w wymiarze przekraczającym ustawowe granice.Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku. l.n,ał