Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 131/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation for obvious lack of merit regarding expert opinion on facial recognition.

Numero d'incarto IV KK 131/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the lower court's decision to forgo an expert opinion on facial recognition did not constitute a grave procedural violation. The defense argued that specialized knowledge was necessary to evaluate the video evidence linking the defendant to the crime, while the prosecution contended the appeal was merely a repetition of lower court arguments. The court held that the appellate court had thoroughly analyzed witness testimony and video footage, concluding the defendant was the driver, and thus the omission of an expert opinion did not materially affect the verdict.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 193 § 1 k.p.k.: A cassation appeal is inadmissible if the alleged procedural violation is not obvious and does not have a decisive impact on the final judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obvious lack of merit expert opinion procedural violation facial recognition appellate review criminal procedure testimonianza inattendibile

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
Na wstępie zaznaczyć wypada, że zarzuty kasacyjne są powtórzeniem zarzutów apelacyjnych jedynie zmodyfikowanych przez odwołanie się do art. 433 § 2 k.p.k.
Art. 410 k.p.k.
Art. 193 § 1 k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 131/22 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 kwietnia 2022 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 244 k.k
G., skazanego z art. 244 k.k.
art. 410 k.p.k
art. 193 § 1 k.p.k
art. 433 § 2 k.p.k
Na wstępie zaznaczyć wypada, że zarzuty kasacyjne są powtórzeniem zarzutów apelacyjnych jedynie zmodyfikowanych przez odwołanie się do art. 433 § 2 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 131/22 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 kwietnia 2022 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy A. G., skazanego z art. 244 k.k. i in., z powodu kasacji wniesionej obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt VII Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 19 maja 2021 r, sygn. akt II K (…), p o s t a n a w i a:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 19 maja 2021 r. (sygn. akt II K (…)) A. G. został uznany winnym czynu z art. 244 k.k., za który wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 października 2021 r. (sygn. akt VII Ka (…)) wyrok Sądu I instancji został utrzymany w mocy. Kasację od tego prawomocnego orzeczenia wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi „rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie:„ 1. art. 433 § 2 w zw. z art. 410 k.p.k. polegające na uchybieniu prawidłowej kontroli odwoławczej poprzez nierozważenie i niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego w zakresie antroposkopii w obliczu braku niepodważalnych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, w szczególności zeznań świadków, które miały charakter ogólny, pozbawiony kategorycznych zapewnień co do osoby sprawcy zarzucanego czynu, a w konsekwencji czego doszło do oparcia wyroku na niepełnym materiale dowodowym, pomimo istnienia możliwości jego uzupełnienia.2.art. 193 § 1 k.p.k. poprzez niezasięgnięcie opinii biegłego w zakresie antroposkopii pomimo, iż potrzeba taka wynikała z konieczności pozyskania wiadomości specjalnych, na co też wskazywała obrona w treści uzasadnienia apelacji, a co wydaje się być konieczne dla ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.”Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. jako odwoławczemu do ponownego rozpoznania.Prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Na wstępie zaznaczyć wypada, że zarzuty kasacyjne są powtórzeniem zarzutów apelacyjnych jedynie zmodyfikowanych przez odwołanie się do art. 433 § 2 k.p.k. Wszystkie kwestie podnoszone w kasacji, oprócz kwestii powołania biegłego w zakresie antroposkopii (to zagadnienie pojawiło się dopiero na etapie kasacyjnym) były przedmiotem rozpoznania przez Sąd odwoławczy, zatem stanowić będzie ono punkt odniesienia dla oceny skuteczności kasacji.

Podkreślić w tym miejscu należy, że rażące naruszenie prawa, mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, zachodzi wówczas, gdy jest ono niewątpliwe i oczywiste, przy czym chodzi tutaj nie tyle o łatwość stwierdzenia danego uchybienia, ile o jego rangę i natężenie stopnia nieprawidłowości oraz zasadniczy wpływ tego uchybienia na treść orzeczenia odwoławczego (podobnie Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 29 maja 2012 r., II KK 106/12, OSNKW 2012). Kasacja, zwłaszcza z uwagi na konieczność jej sporządzenia przez podmiot profesjonalny, nie może sprowadzać się jedynie do wykazania niezadowolenia z prawomocnego rozstrzygnięcia sądu, ale wskazać konkretnie wady orzeczenia, których charakter jest tak dalece widoczny, że pomimo prawomocności tegoż rozstrzygnięcia musi ono zostać wzruszone.Cała argumentacja kasacji sprowadza się do zakwestionowania możliwości rozpoznania osoby skazanego na monitoringu.

Umyka skarżącemu, że kwestia ta była przedmiotem pogłębionych rozważań Sądu odwoławczego, który w rubryce 3.1 uzasadnienia obszernie odnosi się do zeznań świadków i samego nagrania, konstatując, że wszelkie dowody oraz zasady ich logicznej oceny wskazują, iż to właśnie skazany tankował samochód, co oznacza, że nim się wówczas poruszał. Twierdzenie, jakoby ocena podobieństwa osoby na nagraniu do osoby oskarżonej wymagała wiedzy specjalnej nie jest tak jednoznaczne, jak stara się opisać skarżący. Jeżeli Sądy uznały, że sylwetka oraz ubiór osoby na nagraniu koresponduje z wyglądem oskarżonego oraz zeznaniami świadków m.in. co do jego ubioru (kurtka w charakterystycznym kolorze), to argumentacja, że wymagane tutaj były wiadomości specjalne wymaga pogłębionego wywodu.

Skarżący zdaje się z samego faktu istnienia w materiale dowodowym nagrania kamery wysnuwać o potrzebie sięgnięcia po oceny biegłego. Takie postawienie sprawy nie może być w żadnej mierze zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, dodatkowo mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.