Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 121/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation on joint punishment as obviously groundless due to adequate sentencing reasoning.

Numero d'incarto IV KK 121/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, upholding the District Court's reduced joint sentence. The defense argued the appellate court failed to consider preventive goals and the defendant's prior non-compliance with suspended sentences. The court ruled that the appellate court's reasoning was adequate given the defendant's conscious failure to utilize suspension opportunities, rendering the appeal's general complaints insufficient to prove a violation of appellate control standards.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 1 k.p.k.; Art. 86 k.k.: A cassation appeal is obviously groundless when the appellate court's reasoning on the joint sentence is adequate despite lacunary arguments, particularly when the defendant's prior failure to utilize suspended sentences demonstrates a lack of good conduct that justifies the sentence.

Parole chiave

Generato dall'IA
joint punishment sentencing cassation appeal dismissal appellate control standard suspended sentence violation preventive goals of punishment obviously groundless appeal criminal law procedure pena complessiva

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 1 k.p.k.
Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi rażące naruszenie następujących przepisów prawa mogących mieć istotny wpływ na treść orzeczenia:„Prawa procesowego:1)art. 433 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 440 k.p.k.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 574 k.p.k.
z art. 574 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu nienależytej kontroli odwoławczej i utrzymaniu w mocy rażąco niesprawiedliwego orzeczenia, wydanego z naruszeniem przepisów prawa karnego procesowego i materialnego, a mianowicie art.
Art. 86 k.k.
Art. 85a k.k.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 121/19 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 listopada 2019 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 291 § 1 k.k
sprawy T.P.‎skazanego z art. 291 § 1 k.k.
art. 86 § 1 k.k
art. 87 § 1 k.k
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 121/19 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 listopada 2019 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy T.P.‎skazanego z art. 291 § 1 k.k. i in.‎z powodu kasacji obrońcy skazanego,‎od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. akt IV Ka (…), zmieniającego wyrok łączny Sądu Rejonowego w K. z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n a w i a:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J.G., Kancelaria Adwokacka w K., kwotę 738 zł, w tym 23 % VAT, tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej skazanemu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym przez sporządzenie i wniesienie kasacji;

3) zwolnić skazanego z kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w K. wyrokiem łącznym z dnia 21 listopada 2017 r. (sygn. akt II K (…)) orzekł wobec skazanego T.P. :I.Na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. i art. 87 § 1 k.k. w miejsce kar pozbawienia wolności i ograniczenia wolności wymierzonych wyrokami Sądów Rejonowych w K. z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II K (…), z dnia 9 grudnia 2013r sygn. akt XI K (…), z dnia 23 marca 2017r sygn. akt II K (…), w K. z dnia 27 grudnia 2012 r. sygn. akt VIII K (…), w K. z dnia 22 września 2016 r. sygn. akt XIV K (…) karę łączną 6 lat pozbawienia wolności.II.

Na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w miejsce kar jednostkowych grzywny orzeczonych wyrokami Sadu Rejonowego w K. z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II K (…) oraz Sądu Rejonowego w K. z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt II K (…) karę łączną grzywny w wymiarze 170 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł,III.Na zasadzie art. 572 k.p.k. umorzyć postępowanie o wydanie wyroku łącznego w zakresie Sądu Rejonowego w K. Wydział II Kamy z dnia 19 lipca 2007 r. sygn. akt. II K (…),IV.Na zasadzie art. 576 § 1 k.p.k., że w pozostałym zakresie łączone wyroki podlegają odrębnemu wykonaniu,V.Na mocy art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej wobec skazanego kary łącznej pozbawienia wolności zaliczyć okresy odbytych dotychczas kar podlegających łączeniu oraz w sprawach:

II K (…), VIII K (…) i XIV K (…) okresy rzeczywistego pozbawienia wolności tj. zatrzymania.Wyrok ten został zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 lipca 2018 r. (sygn. akt IV Ka (…)) w ten sposób, że obniżono karę łączną z 6 lat do 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz dokonano innych zmian w opisach dwóch wyroków podlegających łączeniu. W pozostałym zakresie utrzymano wyrok w mocy. Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi rażące naruszenie następujących przepisów prawa mogących mieć istotny wpływ na treść orzeczenia:„Prawa procesowego:1)art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 574 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu nienależytej kontroli odwoławczej i utrzymaniu w mocy rażąco niesprawiedliwego orzeczenia, wydanego z naruszeniem przepisów prawa karnego procesowego i materialnego, a mianowicie art. 366 § 1 k.p.k., art. 4 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. i polegające na niewyjaśnieniu i nie wzięciu pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności sprawy w przedmiocie wydania wyroku łącznego i braku dokonania wystarczających ustaleń faktycznych w granicach sprawy zaskarżonej apelacją własną skazanego, co skutkowało przy połączeniu jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec skazanego w karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze zbyt wysokim;2)art. 433 § 2 k.p.k. art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz 440 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 574 k.p.k., polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku i niedokonania jego zmiany pomimo zarzutów apelacji dotyczących okoliczności (stan rodzinny, osobisty, finansowy skazanego oraz jego zachowanie i działalność w trakcie odbywanej kary pozbawienia wolności) mających znaczenie w świetle art. 85a kodeksu karnego, a których to wszystkich zarzutów zawartych w apelacji własnej skazanego Sąd Okręgowy nie rozpoznał, a co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego niniejszą kasacją orzeczenia;3)art. 457 § 3 k.p.k., poprzez brak wystarczającego i spełniającego wymogi tego przepisu wskazania w uzasadnieniu orzeczenia, czym kierował się Sąd Okręgowy, wydając zaskarżony Wyrok oraz dlaczego pozostałe (poza jednym uwzględnionym) zarzuty i wnioski apelacji zostały uznane przez Sąd za bezzasadne, co świadczy o niepełnym i niezgodnym z przepisami prawa procesowego rozpoznaniu apelacji, które to uchybienia właściwie uniemożliwiają (w zakresie pozostałych zarzutów kasacji) kontrolę instancyjną orzeczenia Sądu Okręgowego w postępowaniu kasacyjnym, gdyż uzasadnienie Wyroku zawiera wewnętrzne sprzeczności dotyczące dokonanych przez Sąd Okręgowy ustaleń z zakresu prognozy kryminologicznej skazanego w odniesieniu do kwestii stosunku skazanego do akceptacji norm prawnych i społecznych;4)Art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 574 k.p.k., związane z naruszeniem art. 571 S 1 k.p.k. polegające na nie zebraniu wystarczających informacji o warunkach rodzinnych skazanego, mimo odpowiednich zarzutów apelacji w tym zakresie wskazujących na posiadanie dzieci przez skazanego i bliskich relacji łączących skazanego z rodziną, która to okoliczność wynikała z opinii penitencjarnej o skazanym (k.

25) oraz zarazem polegające na niewzięciu tych okoliczności pod uwagę w ocenie zasadności wniosku apelacji o dalej idącą na korzyść oskarżonego zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego poprzez obniżenie kary łącznej pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego;5)art. 433 § 1 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 574 k.p.k., poprzez niewzięcie pod uwagę przy ocenie postawy skazanego, po wydaniu wyroków skazujących podlegających łączeniu w postępowaniu, w którym Sąd Okręgowy wydał zaskarżony wyrok, że znaczna część kar grzywny nałożonych na skazanego została wykonana poprzez ich uregulowanie na rzecz Skarbu Państwa.Prawa materialnego:6)Art. 86 k.k. w zw. z art. 85a k.k. poprzez zmianę wyroku Sądu Rejonowego w zbyt niskim stopniu obniżającą wymiar kary łącznej pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego, bez wzięcia pod uwagę w sposób dostateczny celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara łączna ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa;7)art. 85a k.k. poprzez brak wzięcia pod uwagę przy rozpoznaniuapelacji i ustalaniu wymierzanego wymiaru kary łącznej dła skazanego związku przedmiotowo-podmiotowego między popełnionymi przez skazanego przestępstwami, czemu Sąd Okręgowy dał expressis verbis wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku”.Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego Wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w ramach postępowania apelacyjnego.Prokurator w odpowiedzi na przedmiotową kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Zgodzić się należy zarówno z Prokuratorem, jak i obrońcą, że uzasadnienie wyroku Sądu odwoławczego nie jest szczególnie rozbudowane. Jednak osią zarzutów apelacji oskarżonego był de facto wymiar kary łącznej i wskazanie przez jej autora na postawę skazanego, która jego zdaniem winna rzutować na łagodniejsze potraktowanie go w ramach wymiaru kary. Sam środek odwoławczy w tym zakresie był niezwykle ogólnikowy. Stąd uznać należy uzasadnienie Sądu odwoławczego w przedmiocie wysokości kary łącznej za adekwatne w kontekście podniesionych w apelacji zarzutów.

Nie można bowiem tracić z pola widzenia faktu, iż w przypadku 2 kar wymierzonych skazanemu warunkowo zawieszono ich wykonanie, lecz z uwagi na jego zachowanie – zarządzono ich następcze wykonanie. Ma zatem rację Sąd odwoławczy, że ta okoliczność stanowi bardzo istotny prognostyk kryminologiczny, co do osoby skazanego i niejako przeczy jego zapewnieniom o dobrej postawie. Dostał on w dwóch przypadkach szansę na zmianę swojego postępowania, z której jednak świadomie nie skorzystał. Kasacja prezentuje w swych zarzutach i uzasadnieniu kompleksowe omówienie dyrektyw wymiaru kary łącznej oraz okoliczności, jakie winno się brać pod uwagę przy jej wymiarze.

Jednak wynika z niej w dużej mierze, słuszny skądinąd postulat, by uzasadnienie wyroku Sądu II instancji było po prostu lepsze i bardziej dogłębne. Jednak samo to nie powoduje, iż zarzuty przedstawione w kasacji skutecznie wskazują na rażące naruszenie standardu kontroli apelacyjnej, które dodatkowo miałoby mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Mając na uwadze lakoniczność samej apelacji – trudno kierować pod adresem Sądu rozbudowane zarzuty braku weryfikacji okoliczności, o których ocenę nie wnioskował sam apelujący.

Uznać należy, że w zakresie oceny apelacji – Sąd odwoławczy w sposób adekwatny uargumentował własny pogląd na wymiar kary łącznej. Z uwagi na powyższe należało orzec jak w sentencji. as