Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 115/15 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal ruling on evidence exclusion due to factual linkage of crimes but dismisses case due to statute of limitations.

Numero d'incarto IV KK 115/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's decision regarding the exclusion of evidence related to the defendant's cooperation with authorities. While the court found the lower court erred in limiting the relevance of this cooperation to only one specific charge, it noted that the remaining charges were barred by the statute of limitations. Consequently, the proceedings for those specific crimes were dismissed, while the conviction for the other charge remained in force.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.; Art. 101 § 1 pkt 3 k.k.; Art. 102 k.k. – When facts show a direct link between all charges, a ruling limiting the effect of a mitigating circumstance (like cooperation) to only one charge violates the right to a fair trial, but if the remaining charges are time-barred, the proceedings for them must be dismissed.

Parole chiave

Generato dall'IA
fair trial rights statute of limitations cooperation with authorities evidence admissibility procedural error joint criminal enterprise dismissal of proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k.
258 § 2 k.p.k., uznać należy za błędne, naruszające art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k.Stwierdzenie rażącej obrazy prawa w rozumieniu art.
Art. 523 § 1 k.p.k.
433 § 2 k.p.k.Stwierdzenie rażącej obrazy prawa w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k. winno skutkować uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, jednakże dalszemu procedowaniu w sprawie stoi na przeszkodzie przedawnienie karalności czynów z art.
Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
(pkt 4, 5 i 6), i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw.
Art. 101 § 1 pkt 3 k.k.
z art. 101 § 1 pkt 3 k.k. i art.
Art. 102 k.k.
i art. 102 k.k. postępowanie karne przeciwko W.
art. 270 § 1 k.k
K.‎skazanego z art. 270 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 22 lipca 2015 r.,‎kasacji, wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 9 października 2014 r., ‎zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego ‎z dnia 27 stycznia 2014 r., 1.
art. 258 § 2 k.k
W.K.i skazany został za przestępstwa:1)z art. 258 § 2 k.k.
art. 64 § 1 k.k
z art. 64 § 1 kk (pkt 4,5, i 6 ) i na podstawie art.
art. 85 k.k
w ten sposób, że: - uchylił orzeczenie o karze łącznej zawarte w punkcie 7, - na mocy art. 85 k.k.
art. 86 § 1 k.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 115/15 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)‎SSN Józef Dołhy (sprawozdawca)‎SSN Roman SądejProtokolant Jolanta Grabowska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej‎w sprawie W. K.‎skazanego z art. 270 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 22 lipca 2015 r.,‎kasacji, wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 9 października 2014 r., ‎zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego ‎z dnia 27 stycznia 2014 r., 1. uchyla wyrok Sądu Apelacyjnego w zaskarżonej części (pkt 2 i 3 ) oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Okręgowego w części skazującej W. K. za przestępstwa z art. 270 § 1 kk, art. 270 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk (pkt 4,5, i 6 ) i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 101 § 1 pkt 3 kk i art. 102 kk postępowanie karne przeciwko W. K. w tym zakresie umarza, kosztami procesu w tej części obciąża Skarb Państwa;

2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu adw. E. M. - Kancelaria Adwokacka kwotę 738,00 zł (słownie:siedemset trzydzieści osiem złotych) w tym 23% VAT tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 stycznia 2014 r. W.K.i skazany został za przestępstwa:1)z art. 258 § 2 k.k. (pkt 3 wyroku) – na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;2)z art. 270 § 1 k.k. (pkt 4 wyroku) – na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;3)z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. (pkt 5 wyroku) – na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.4)z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. (pkt 6 wyroku) – na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności; łącznie na karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 7 wyroku).W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego W. K. podniósł zarzuty:

1) obrazy przepisów postępowania – str. 4, 5 § 2, 7, 167,170, 410 k.p.k., w szczególności polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności m. in. na skutek nieuzasadnionego oddalenia wniosków dowodowych złożonych przez oskarżonego, 2) błędu w ustaleniach faktycznych.Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 9 października 2014 r.:

1. uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego W. K. w punkcie 3 i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu;

2. zmienił tenże wyrok w odniesieniu do W. K. w ten sposób, że: - uchylił orzeczenie o karze łącznej zawarte w punkcie 7, - na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego nową karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności w miejsce kar jednostkowych orzeczonych w punktach 4, 5 i 6 zaskarżonego wyroku;

3. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Powyższy wyrok, w zakresie rozstrzygnięcia w pkt 2 i 3, zaskarżył kasacją obrońca skazanego W. K., zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia tj.:- art. 7 k.p.k. w związku z art. 433 § 2 k.p.k. poprzez błędne przyjęcie, że przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka J. P., oraz dokumentu - akt oskarżonego W. K., jako współpracownika CBŚ, po wcześniejszym potwierdzeniu, że taki status posiadał, ma w niniejszej sprawie znaczenie tylko w zakresie punktu 3 wyroku Sądu I Instancji, podczas gdy dowody te mają również istotne znaczenie w zakresie pozostałych przypisanych oskarżonemu przestępstw.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu, jako Sądowi I instancji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest zasadna.Sąd Apelacyjny uznał za zasadny podniesiony w apelacji obrońcy zarzut obrazy art. 167 oraz art. 170 k.p.k. jedynie w odniesieniu do przypisanego oskarżonemu przestępstwa z art. 258 § 2 k.k. (pkt 3 wyroku), stwierdzając, że „ewentualna współpraca z organami ścigania będzie miała znaczenie dla odpowiedzialności karnej oskarżonego wyłącznie w tym zakresie i w żaden sposób nie dotyczy pozostałych przypisanych oskarżonemu przestępstw”.Autor kasacji trafnie kwestionuje stanowisko sądu odwoławczego, wywodząc, że w realiach sprawy zachodzi ścisłe powiązanie wszystkich zarzutów stawianych oskarżonemu, na co jednoznacznie wskazują dokonane przez sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne.

Sąd Okręgowy ustalił, że oskarżony w okresie od 1991 r. do stycznia 1999 r. był etatowym członkiem grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, której przywódcą był J. T. Według sądu oskarżony, ze względu na swoje zdolności i predyspozycje, zajmował się przede wszystkim szeroko rozumianym fałszerstwem dokumentów, z czego był w strukturach grupy znany, a zlecane mu zadania dotyczyły przede wszystkim tej dziedziny przestępczości (uzasadnienie wyroku I instancji – str. 3). Skarżący trafnie wskazuje, że czasokres zarzutów dotyczących przerobienia dokumentów (pkt 4 – 6 wyroku) pokrywa się z okresem, w którym oskarżony miał działać w zorganizowanej grupie, a nadto czyn opisany w pkt 5 związany jest z osobą W.

C., członka grupy J. T., tym samym oczywisty jest bezpośredni związek wszystkich zarzutów stawianych oskarżonemu. Oskarżony w toku postępowania wskazywał, że jego zaangażowanie w działalność grupy T. wynikało wyłącznie z faktu współpracy z organami ścigania oraz wykonywania poleceń wydawanych przez współpracujących z nim funkcjonariuszy. Składane przez oskarżonego wnioski dowodowe miały wykazać prawdziwość powyższych twierdzeń oskarżonego i dotyczyły wszystkich zarzucanych mu przestępstw. Stanowisko sądu odwoławczego, iż ewentualna współpraca oskarżonego z organami ścigania ma znaczenie jedynie w zakresie zarzutu z art. 258 § 2 k.p.k., uznać należy za błędne, naruszające art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k.Stwierdzenie rażącej obrazy prawa w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k. winno skutkować uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, jednakże dalszemu procedowaniu w sprawie stoi na przeszkodzie przedawnienie karalności czynów z art. 270 § 1 k.k.(pkt 4, 5 i 6 wyroku Sądu Okręgowego).

Z tych względów należało uchylić wyrok Sądu Apelacyjnego w zaskarżonej części (pkt 2 i 3) oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Okręgowego w części skazującej W. K. (pkt 4, 5 i 6), i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 3 k.k. i art. 102 k.k. postępowanie karne przeciwko W. K. w tym zakresie umorzyć. kc