Supreme Court dismisses conviction for insult due to statute of limitations and excessive sentence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the lower court's conviction for insult and ordered the criminal proceedings to be discontinued. The defendant had been sentenced to four months of imprisonment for an offense punishable only by a fine or restriction of liberty. The court ruled that the sentence violated the statutory penalty limits and that the prosecution was time-barred.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 216 § 1 k.k.; Art. 101 § 2 k.k. in zw. z art. 102 k.k.; A court must not impose a penalty exceeding the statutory maximum, and proceedings must be discontinued if the statute of limitations has expired.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 10/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)SSN Włodzimierz WróbelProtokolant Danuta Bratkrajc na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk w sprawie Ł. K.skazanego z art. 216 § 1 kk i in.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 lutego 2016 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanegood wyroku Sądu Rejonowego w G.z dnia 15 lutego 2007 r., I. uchyla pkt 3 zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk postępowanie przeciwko Ł.
K. umarza; II. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIEŁ.K. został oskarżony o to, że:I.w dniu 12 lutego 2006 r. w P. poprzez uderzanie drewnianą ławą uszkodził ścianę w lokalu „P.” powodując szkody w wysokości 350 zł na szkodę R. P., tj. o czyn z art. 288 § 1 k.k.,II.w dniu 12 lutego 2006 r. w P. groził R. P. pobiciem oraz zniszczeniem lokalu, przy czym groźby te wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że mogą zostać spełnione, tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k.,III.w dniu 12 lutego 2006 r. w P. groził K.
K. pobiciem, przy czym groźby te wzbudziły w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że mogą zostać spełnione, tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k.,IV.w dniu 12 lutego w 2006 r. w P. znieważył K. K. używając wobec niej słów powszechnie uznanych za obelżywe, tj. o czyn z art. 216 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w G., wyrokiem z dnia 15 lutego 2007 r., uznał Ł. K. za winnego popełnienia czynów zarzucanych:1.w punkcie I aktu oskarżenia i za to na mocy art. 288 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;2.w punktach II i III aktu oskarżenia ustalając, że czynów tych oskarżony dopuścił się działając w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu i za te czyny na mocy art. 190 § 1 k.k. przy zastosowaniu art 91 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;3. w punkcie IV aktu oskarżenia i za to na mocy art 216 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.4.na mocy art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach 1, 2 i 3 wyroku i wymierzył oskarżonemu karę łączną roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 23 lutego 2007 r. wobec nie zaskarżenia go przez strony postępowania. Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2015 r., Sąd Rejonowy na podstawie art. 2 i art. 50 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw oraz art. 15 § 1 k.k.w. w zw. z art. 45 § 3 k.w. ustalił, że orzeczona powyższym wyrokiem kara łączna roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności nie podlega wykonaniu, zaś w jej miejsce wykonaniu podlegają odrębnie kary jednostkowe pozbawienia wolności, w tym kara 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona za przestępstwo z art. 216 § 1 k.k. Od powyższego wyroku kasację w zakresie jego punktu 3 na korzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny i zarzucając rażące oraz mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 216 § 1 k.k., polegające na wymierzeniu Ł.
K. za popełnienie przestępstwa z art. 216 § 1 k.k. kary 4 miesięcy pozbawienia wolności, pomimo tego, że występek określony w tym przepisie zagrożony jest wyłącznie grzywną lub karą ograniczenia wolności, wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, stąd jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Nie ulega wątpliwości, że przestępstwo znieważenia określone w art. 216 § 1 k.k. zagrożone jest karą grzywny albo karą ograniczenia wolności.W takim razie, Sąd Rejonowy uznając Ł.
K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego znamiona art. 216 § 1 k.k., i wymierzając za ten czyn karę czterech miesięcy pozbawienia wolności, rażąco naruszył przepis art. 216 § 1 k.k., gdyż orzekł karę nieprzewidzianą w sankcji tego przepisu. Wymierzona kara pozbawienia wolności jest przy tym karą surowszą od kar, którymi zagrożone jest przypisane oskarżonemu przestępstwo z art. 216 § 1 k.k. Jest zatem oczywiste, że uchybienie to miało istotny wpływ na treść wydanego wyroku.Stwierdzić nadto należy, że w sprawie doszło już do przedawnienia karalności czynu z art. 216 § 1 k.k. Zgodnie bowiem z art. 101 § 2 k.k. w zw. z art. 102 k.k., karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.
W sytuacji zaś, gdy w okresie wskazanym w Kodeksie karnym doszło do wszczęcia postępowania przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa ulega przedawnieniu po 5 latach od zakończenia tego okresu. Jak wynika z akt sprawy do popełnienia zarzucanego Ł. K. czynu z art. 216 § 1 k.k. miało dojść w dniu 12 lutego 2006 r., tym samym upłynął już okres przedawnienia jego karalności określony przywołanymi przepisami Kodeksu karnego.Mając powyższe uwadze, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej jego punktu 3 i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. postępowanie karne w tej części umorzył.
O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k.Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w wyroku. kc