Supreme Court dismisses appeal for rehearing due to untimely filing and improper reliance on access to court rights.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject a request for rehearing. The appellant argued that the three-month deadline for filing the request had not yet expired because they only learned of the judge's lack of delegation in May 2008. The court rejected this, ruling that the deadline began when the appellant received the delegation document in August 2007 and that the appellant cannot use constitutional access to court rights to extend procedural time limits.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 407 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 98 § 1, 3 k.p.c.; Art. 99 § 1, 3 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 1 k.p.c.; The three-month period for filing a request for rehearing begins from the day the party becomes aware of the grounds, and a party cannot successfully invoke constitutional access to court rights to challenge a final judgment after being denied the opportunity to file a timely request for rehearing.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 99/08
POSTANOWIENIE
Dnia 11 grudnia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)
SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie ze skargi pozwanego o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. akt I ACa
(…)
w sprawie z powództwa Z. G.
przeciwko M. P.
o rozwiązanie spółki jawnej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 grudnia 2008 r.,
zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 września 2008 r.,
sygn. akt I ACa (…),
1. oddala zażalenie,
2. zasądza od skarżącego M. P. na rzecz powoda Z. G. kwotę 3600,- zł (trzy
tysiące
sześćset
złotych)
tytułem
zwrotu
kosztów
postępowania
zażaleniowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 września 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił, jako
wniesioną po upływie przepisanego terminu, skargę pozwanego o wznowienie
postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 19 grudnia
2006 r., wydanym w sprawie z powództwa Z. G. przeciwko M. P. o rozwiązanie spółki
jawnej, sygn. akt I ACa (...) (art. 410 § 1 k.p.c.).
Sąd Apelacyjny stwierdził, że pozwany powołał się w skardze na nieważność
postępowania, spowodowaną uczestnictwem w składzie orzekającym B. P., sędzi Sądu
Okręgowego w L., bez wymaganej delegacji do orzekania w sądzie wyższej instancji.
Podkreślił, że istotnie, w składzie orzekającym Sądu Apelacyjnego, rozpoznającego na
rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 r. apelację w sprawie I ACa (...), uczestniczyła – na
podstawie delegacji Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 30 listopada 2006 r. – sędzia
Sądu Okręgowego w L. B. P. Po zamknięciu rozprawy Sąd Apelacyjny odroczył
ogłoszenie wyroku do dnia 19 grudnia 2006 r., po czym w dniu tym ogłosił wyrok, w
wydaniu którego uczestniczyła sędzia B. P. W dniu 13 sierpnia 2007 r. pozwany M. P.
zwrócił się do Przewodniczącego I Wydziału Cywilnego Sądu Apelacyjnego o wydanie
kopii dokumentu, na podstawie którego sędzia Przeniosło została delegowana do Sądu
Apelacyjnego. Kserokopia delegacji została mu doręczona w dniu 22 sierpnia 2007 r.
Dnia 25 kwietnia 2008 r. do Prezesa Sądu Apelacyjnego wpłynęło kolejne pismo
pozwanego z zapytaniem o delegację dla sędzi B. P. W odpowiedzi Prezes Sądu
Apelacyjnego pismem z dnia 7 maja 2008 r. poinformował pozwanego, że w 2006 r.
sędzia B. P. była tylko jeden raz delegowana do Sądu Apelacyjnego, mianowicie w dniu
7 grudnia 2006 r. Do pisma tego dołączył kserokopię delegacji oraz wyciąg z protokołu
posiedzenia kolegium Sądu Apelacyjnego, na którym wyrażono zgodę na delegację.
Zważywszy, że skarga o wznowienie postępowania została przez pozwanego
złożona w dniu 29 lipca 2008 r., Sąd Apelacyjny uznał ją za spóźnioną, stanął bowiem
na stanowisku, że przewidziany w art. 407 § 1 k.p.c. trzymiesięczny termin do
wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 22 sierpnia 2007 r. Podkreślił, że w doręczonej
pozwanemu kserokopii delegacji zostały wyraźnie wskazane jej ramy czasowe, wobec
czego bezzasadne jest zapatrywanie pozwanego, jakoby termin do wniesienia skargi o
wznowienie należało liczyć dopiero od dnia doręczenia mu pisma Prezesa Sądu
Apelacyjnego z dnia 7 maja 2008 r.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwany zarzucił Sądowi Apelacyjnemu
naruszenie przepisów: art. 410 § 1 w związku z art. 407 § 1 k.p.c. przez uznanie dnia 22
sierpnia 2007 r. za początek biegu trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o
wznowienie postępowania, podczas gdy skarżący dopiero w dniu 9 maja 2008 r. uzyskał
wiedzę o podstawie wznowienia, i art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 6 Konwencji
o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z
1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm. – dalej: „Konwencja o ochronie praw człowieka”) przez
uniemożliwienie mu zagwarantowanego konstytucyjnie dostępu do sądu. W konkluzji
żalący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Żalący zmierza do wykazania, że o podstawie wznowienia dowiedział się dopiero
w dniu 9 maja 2008 r., po otrzymaniu pisma od Prezesa Sądu Apelacyjnego. Jego
zdaniem, przesłana mu kserokopia delegacji sędzi B. P., którą otrzymał w dniu 22
sierpnia 2007 r., zawierała jedynie informację o fakcie delegowania sędzi Przeniosło do
Sądu Apelacyjnego w dniu 7 grudnia 2006 r. Nie przesądzała natomiast o braku takiej
delegacji w dniu 19 grudnia 2006 r., w którym nastąpiło ogłoszenie wyroku. Działając
zatem w zaufaniu do organów władzy sądowniczej i w przekonaniu, że działają one
zgodnie z prawem, miał pełne prawo przypuszczać, że skład sądu w jego sprawie był
zgodny z przepisami prawa. Przesłana mu kserokopia bowiem w żaden sposób nie
przesądzała kwestii prawidłowości delegacji sędzi B. P. do orzekania w dniu 19 grudnia
2006 r. Z pisma z dnia 30 listopada 2006 r. wynikała wszak tylko jedna informacja,
mianowicie ta, że sędzia B. P. była delegowana do pełnienia obowiązków w Sądzie
Apelacyjnym w dniu 7 grudnia 2006 r. Zdaniem żalącego, to właśnie wątpliwości
wywołane lakonicznością uzyskanej informacji skłoniły go do wystosowania w dniu 25
kwietnia 2008 r. pisma do Prezesa Sądu Apelacyjnego i dopiero z otrzymanej
odpowiedzi po raz pierwszy dowiedział się, że w dniu 19 grudnia 2006 r. sędzia
Przeniosło nie miała wymaganej delegacji do pełnienia obowiązków sędziego w Sądzie
Apelacyjnym.
Argumentacja przytoczona w zażaleniu nie zasługuje na uznanie, żalący pomija
bowiem okoliczność, że kserokopia pisma Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 30
listopada 2006 r., delegującego sędzię B. P. do pełnienia obowiązków sędziego w
Sądzie Apelacyjnym w dniu 7 grudnia 2006 r., została mu przesłana w związku z
zawartą w jego piśmie prośbą o wydanie kopii dokumentu, na podstawie którego sędzia
P. została delegowana do Sądu Apelacyjnego. Oznaczało to, że przesłana kserokopia
wyczerpuje dokumentację związaną z delegowaniem sędzi B. P. do pełnienia
obowiązków sędziego w Sądzie Apelacyjnym.
Żalący nie ma zatem racji przyjmując, że przewidziany w art. 407 § 1 k.p.c.
trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania rozpoczął bieg
dopiero w dniu 9 maja 2008 r.
Na
koniec
trzeba
dodać,
że
strona,
która
nieprawidłowo
korzysta
z przysługującego jej prawa zaskarżenia orzeczenia sądowego i w związku z tym
spotyka się z odrzuceniem wniesionego przez nią środka, nie może skutecznie
odwoływać się do art. 45 ust. 1 Konstytucji, jak też do art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie
praw człowieka w celu wykazania, że została pozbawiona możliwości sprawiedliwego
rozpatrzenia jej sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1998 r., III CZ 114/98, OSNC
1999, nr 2, poz. 42).
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 398 14 w związku z art.
3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw,
postanawiając o kosztach postępowania zażaleniowego po myśli art. 98 § 1 i 3 oraz art.
99 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.