Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 96/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalid procedure regarding lack of legal capacity of a hospital defendant.

Numero d'incarto IV CZ 96/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the appellate court's decision to reject the lawsuit and terminate proceedings against a specific psychiatric hospital. The plaintiff argued that the lower court violated procedural rules by failing to notify the hospital of its lack of legal capacity, yet the appellate court had already ruled that this defect rendered the proceedings void. The Supreme Court determined that since the appellate court had already acknowledged and addressed the lack of legal capacity in its judgment, the plaintiff's request for a retrial based on this defect was legally unfounded and inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 379 pkt 2 k.p.c.; Art. 401 pkt 2 in princ k.p.c.; A request for retrial based on procedural invalidity due to lack of legal capacity is inadmissible when the appellate court has already recognized and ruled upon that defect in its judgment, as the proper remedy for such a defect is a cassation appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
lack of legal capacity procedural invalidity retrial request appellate judgment cassation appeal psychiatric institution civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 379 pkt 2 k.p.c.
Wynika to jednoznacznie z faktu wskazania na art. 379 pkt 2 k.p.c. i przytoczenia
Art. 386 § 2 k.p.c.
było dotknięte nieważnością, a pozew podlegał odrzuceniu (art. 379 pkt 2, art. 386
Art. 399 § 1 k.p.c.
wyroku – w istocie stanowiło postanowienie i przez to – zgodnie z art. 399 § 1
Art. 401 pkt 2 in princ k.p.c.
postępowania przewidzianej w art. 401 pkt 2 in princ k.p.c.
Art. 409 k.p.c.
Art. 410 § 1 i 2 k.p.c.
art. 410 § 1 i 2 w zw. z art. 401 pkt 2 k.p.c.
Art. 4410 § 1 k.p.c.
oparta na ustawowej podstawie i z tej przyczyny podlegała odrzuceniu (art. 4410
Art. 378 § 1 k.p.c.
stwierdzono (art. 378 § 1 w zw.
Art. 398 § 21 k.p.c.
stwierdzono (art. 378 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.).
Art. 394 § 3 k.p.c.
39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.).
Art. 398 § 14 k.p.c.
stwierdzono (art. 378 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 96/07

POSTANOWIENIE

Dnia 30 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M.J.

przeciwko T.M., A.C., M.A., B.M., Klinice Psychiatrii AM, Samodzielnemu

Publicznemu Psychiatrycznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej, Okręgowej Izbie

Lekarskiej oraz Klinice Psychiatrycznej Instytutu […]

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 listopada 2007 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 sierpnia 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu apelacji powódki od oddalającego

powództwo wyroku Sądu Okręgowego z dnia 1 czerwca 2006 r., będącego

wyrokiem zaocznym m.in. wobec pozwanej Kliniki Psychiatrii AM i pozwanej Kliniki

Psychiatrycznej Instytutu, wydał w dniu 10 maja 2007 r. wyrok, w którym orzekł o

uchyleniu wyroku zaocznego w pkt I w części dotyczącej wymienionych Klinik i

odrzucił pozew oraz zniósł postępowanie, co do tych pozwanych, natomiast w

pozostałym zakresie apelację oddalił. Sąd Apelacyjny uznał, że w/w pozwani nie

posiadają zdolności sądowej wobec czego w części ich dotyczącej postępowanie

było dotknięte nieważnością, a pozew podlegał odrzuceniu (art. 379 pkt 2, art. 386

§ 2 k.p.c.).

Od tego wyroku powódka wniosła w dniu 4 sierpnia 2007 r. skargę

kasacyjną, w której zaskarżyła wyrok Sądu Apelacyjnego odnośnie do odrzucenia

pozwu i zniesienia postępowania w stosunku do pozwanej Kliniki Instytutu oraz

odnośnie do oddalenia apelacji. W dniu 10 sierpnia powódka wniosła też skargę o

wznowienie postępowania wobec pozwanego Instytutu Psychiatrii w sprawie Sądu

Apelacyjnego, w której wydany został wyrok z dnia 10 maja 2007 r. W skardze o

wznowienie powódka podała, że o stwierdzonej przez Sąd Apelacyjny nieważności

postępowania ze względu na brak zdolności sądowej Kliniki Psychiatrycznej

Instytutu dowiedziała się na rozprawie apelacyjnej w dniu 10 maja 2007 r. Wniosła

o uwzględnienie skargi wobec Instytutu w miejsce Kliniki Psychiatrycznej Instytutu i

przekazanie Sprawy Sądowi pierwszej instancji w tym zakresie do ponownego

rozpoznania.

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę powódki o

wznowienie postępowania, jako wniesioną od orzeczenia, które – choć zawarte w

wyroku – w istocie stanowiło postanowienie i przez to – zgodnie z art. 399 § 1

k.p.c. – nie podlegało żądaniu wznowienia postępowania.

W zażaleniu powódka zarzuciła, że podstawą jej skargi była nieważność

postępowania związana z pozbawieniem jej możności wykazania zdolności

sądowej pozwanej Kliniki Psychiatrycznej Instytutu co było skutkiem naruszenia

przez Sąd Okręgowy art. 5 i 199 § 2 k.p.c. przez nie pouczenie powódki o

konieczności wykazania zdolności sądowej w/w strony pozwanej i nie wezwanie jej

na podstawie art. 199 § 2 k.p.c. do uzupełnienia określonego braku. Zdaniem

skarżącej, postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postępowania narusza

art. 410 § 1 i 2 w zw. z art. 401 pkt 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Niezależnie od tego, że skarga powódki o wznowienie postępowania

mogłaby zostać oceniona, jako nie odpowiadająca wymogom, o których mowa w

art.

409 k.p.c. oraz zawiera błędne oznaczenie strony pozwanej

to, przede

wszystkim, z jej treści wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżąca

powołała się na nieważność postępowania ze względu na brak zdolności sądowej

po stronie wskazywanej jako pozwanej Kliniki Psychiatrycznej Instytutu, nie zaś na

nieważność postępowania z uwagi na pozbawienie skarżącej możności działania.

Wynika to jednoznacznie z faktu wskazania na art. 379 pkt 2 k.p.c. i przytoczenia

okoliczności dotyczących zachowania terminu do wniesienia skargi w nawiązaniu

do dowiedzenia się o przyjętej przez Sąd Apelacyjny przyczynienie nieważności,

oraz z braku jakichkolwiek zarzutów odnośnie do kwestii pozbawienia powódki

możności działania.

Wbrew twierdzeniom zażalenia Sąd Apelacyjny trafnie odczytał wolę

powódki co do podstawy wznowienia jako odnoszącej się do nieważności

postępowania przewidzianej w art. 401 pkt 2 in princ k.p.c.

Powołanie się na tę podstawę należy uznać za z gruntu chybione.

Nieważność z powodu braku zdolności sądowej stanowi podstawę żądania

wznowienia postępowania wówczas, gdy wnoszący skargę twierdzi, że Sąd nie

dostrzegł, iż orzeka w warunkach, gdy jedna ze stron nie miała zdolności sądowej,

nie zaś wtedy, gdy w orzeczeniu, którego skarga dotyczy, Sąd nieważność tę

uwzględnił. W tym ostatnim przypadku strona kwestionująca stanowisko Sądu

drugiej instancji co do istnienia nieważności postępowania ma do dyspozycji skargę

kasacyjną (po spełnieniu przesłanek wymaganych dla w/w skargi).

W rozpoznawanej sprawie skarga o wznowienie postępowania nie została

oparta na ustawowej podstawie i z tej przyczyny podlegała odrzuceniu (art. 4410

§ 1 k.p.c.).

Sąd Apelacyjny w zaskarżonym postanowieniu uznał, że skarga powódki

była niedopuszczalna, bo dotyczyła postępowania, w którym, pomimo nazwy

„wyrok”, w istocie wydano postanowienie o odrzuceniu pozwu, podczas gdy art. 399

§ 1 k.p.c. wymaga, aby postępowanie, którego wznowienia strona się domaga,

zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. Zażalenie nie zawiera zarzutów

przeciwko

wymienionemu

stanowisku,

w

związku

z

czym

zaskarżone

postanowienie nie poddawało się kontroli Sądu Najwyższego z wyjątkiem kryterium

nieważności

postępowania

przed

Sądem

Apelacyjnym,

której

jednak

nie

stwierdzono (art. 378 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.).

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie (art. 398 14

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).