Supreme Court allows appeal on company resolution invalidity where proportional fee was paid instead of full fixed fee.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court overturned the appellate court's dismissal of the plaintiff's appeal regarding the invalidity of two company resolutions. The plaintiff had paid a fixed fee of 2,000 zł, while the court initially required 4,000 zł because two resolutions were challenged. The Supreme Court ruled that since the main claim involved a monetary value, the proportional fee calculated from the dispute amount (350 zł) was the correct basis, making the paid amount sufficient.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 1302 § 1, 3, 4 k.p.c.; Art. 19 § 1 k.p.c.; When a civil claim includes both a main monetary claim and an incidental non-monetary request, the court fee is calculated based on the monetary value of the main claim, not cumulatively for both.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 96/06
POSTANOWIENIE
Dnia 6 grudnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Iwona Koper (przewodniczący)
SSN Jan Górowski (sprawozdawca)
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie z powództwa W. SA w K.
przeciwko Przedsiębiorstwu "P."
o stwierdzenie nieważności lub uchylenie uchwał,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 6 grudnia 2006 r.,
zażalenia strony powodowej
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 16 sierpnia 2006 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Powódka, w pozwie z dnia 6 stycznia 2006 r. skierowanym przeciwko
Przedsiębiorstwu „P.” Spółce Akcyjnej w B., oznaczając wartość przedmiotu sporu
na kwotę 7000 zł, wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały nr 4 i uchwały nr 5
Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia pozwanej z dnia 9 grudnia 2005 r., a na
wypadek nieuwzględnienia tego żądania o uchylenie tych uchwał. Uiściła wpis
stosunkowy w kwocie 560 zł.
Wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r. Sąd Okręgowy Gospodarczy w B.
powództwo oddalił.
Powódka w apelacji oznaczyła wartość przedmiotu zaskarżenia także na
kwotę 7000 zł oraz uiściła opłatę w kwocie 2000 zł. Sąd pierwszej instancji nadał jej
bieg.
Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację
powódki. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 29 pkt 3 w zw. z art. 18 ust 2
ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.
Nr 167, poz. 1398, dalej „u.k.s.c.”). od apelacji w sprawie o uchylenie uchwały
organu spółki pobiera się opłatę stałą w kwocie 2000 zł. Każda uchwała, która jest
zaskarżona
kreuje
samodzielność
roszczenia
o jej
uchylenie
co
skutkuje
koniecznością pobrania opłaty od każdej zakażonej uchwały (por. wyrok Sadu
Najwyższego z dnia 29 stycznia 2002 r., IV CKN 590/00, niepublikowany). Skoro
powódka zaskarżyła orzeczenie w zakresie obu uchwał, powinna uiścić opłatę w
kwocie 4000 zł, a nie 2000 zł. Ponieważ nienależyte opłacenie środka
odwoławczego jest równoznaczne z jego nieopłaceniem, to apelację trzeba było jego zdaniem - odrzucić na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c.
Powódka w zażaleniu wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przepisy dotyczące opłat stałych muszą być interpretowane ściśle ze
względu na rygory związane z ich nieuiszczeniem przez profesjonalnego
pełnomocnika (art. 1302 § 1 i 3 k.p.c.), bądź przez przedsiębiorcę w sprawie
rozpoznawanej w postępowaniu odrębnym unormowanym w art. 479 1 – 47922 k.p.c.
(art. 1302 § 4 k.p.c.). Z tego względu należało podzielić wyrażony w literaturze
pogląd, że w sprawach o ustalenie nieistnienia uchwały spółki albo o stwierdzenie
nieważności takiej uchwały pobiera się opłatę stosunkową obliczoną od wartości
przedmiotu
sporu
wskazanej
przez
powoda,
jeżeli
powództwo,
tak
jak
w rozpoznawanej sprawie, ma charakter roszczenia majątkowego, albo opłatę stałą
w wysokości 600 zł określoną w art. 26 ust 1 pkt 6 u.k.s.c., jeżeli zaskarżona
została uchwała mająca charakter niemajątkowy.
Powódka oprócz żądania głównego stwierdzenia nieważności uchwał
zgłosiła żądanie ewentualne. W judykaturze wyjaśniono, że przepis art. 21 k.p.c.
nakazujący przy kumulacji roszczeń przyjmować za podstawę obliczenia opłaty
sądowej ogólną wartość połączonych roszczeń nie odnosi się do żądań
ewentualnych (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1966 r. I CZ
29/66, OSPiKA 1967, nr 2, poz. 36). W literaturze, już w okresie przedwojennym,
dominował pogląd, że przepis nakazujący dla określenia wartości przedmiotu sporu
w wypadku, gdy pozew obejmuje kilka roszczeń zliczyć ich wartość nie ma
zastosowania do żądań ewentualnych i alternatywnych.
Skoro wykluczona jest kumulacja opłat, tj. nieuzasadnione jest żądanie opłat
od roszczenia głównego i ewentualnego powstaje problem, od którego z nich
należy wymierzyć opłaty. Gdy choć jedno ma postać sumy pieniężnej, kwota ta
stanowi podstawę do wymiaru opłaty zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 19
§ 1 k.p.c., oczywiście gdy w rachubę wchodzi opłata stosunkowa.
Jeżeli natomiast ani żądanie główne, ani ewentualne nie jest wyrażone
w pieniądzu, opłaty należy wymierzyć od roszczenia głównego z tego względu, że
gdy sąd uwzględnia żądanie główne, nie oddala niewchodzącego wtedy w rachubę
żądania ewentualnego (por. orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 7 września 1960
r., 2 CR 366/59, PUG 1961, nr 12, s. 424).
Przy tak sformułowanym roszczeniu jak w pozwie o żądaniu uchylenia
uchwał sąd orzeka zatem dopiero w wypadku nieuwzględnienia żądania
stwierdzenia ich nieważności.
Skoro więc powódka w terminie uiściła opłatę od apelacji w kwocie 2000 zł,
a należna opłata wyliczona od wartości przedmiotu sporu od żądania głównego
wynosiła 350 zł, to brak podstaw do przyjęcia, że nie spełniła wymagania
określonego w art. 1302 § 3 k.p.c.
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji (art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art.
3941 § 3 k.p.c.).
jc