Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 96/06 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal on company resolution invalidity where proportional fee was paid instead of full fixed fee.

Numero d'incarto IV CZ 96/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the appellate court's dismissal of the plaintiff's appeal regarding the invalidity of two company resolutions. The plaintiff had paid a fixed fee of 2,000 zł, while the court initially required 4,000 zł because two resolutions were challenged. The Supreme Court ruled that since the main claim involved a monetary value, the proportional fee calculated from the dispute amount (350 zł) was the correct basis, making the paid amount sufficient.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1302 § 1, 3, 4 k.p.c.; Art. 19 § 1 k.p.c.; When a civil claim includes both a main monetary claim and an incidental non-monetary request, the court fee is calculated based on the monetary value of the main claim, not cumulatively for both.

Parole chiave

Generato dall'IA
company resolution invalidity court fee calculation main claim incidental request proportional fee basis appellate procedure dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 29 pkt 3 w zw. z art. 18 ust 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 29 pkt 3 w zw.
art. 1302 § 1 i 3 k.p.c.
pełnomocnika (art. 1302 § 1 i 3 k.p.c.), bądź przez przedsiębiorcę w sprawie
art. 1302 § 4 k.p.c.
(art. 1302 § 4 k.p.c.). Z tego względu należało podzielić wyrażony w literaturze
art. 21 k.p.c.
W judykaturze wyjaśniono, że przepis art. 21 k.p.c.
art. 19 § 1 k.p.c.
stanowi podstawę do wymiaru opłaty zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 19
art. 373 k.p.c. w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c.
odwoławczego jest równoznaczne z jego nieopłaceniem, to apelację trzeba było jego zdaniem - odrzucić na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 398 § 15 § 1 k.p.c. w zw. z art. 394 § 3 k.p.c.
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji (art. 39815 § 1 k.p.c.
art. 373 k.p.c
odwoławczego jest równoznaczne z jego nieopłaceniem, to apelację trzeba było jego zdaniem - odrzucić na podstawie art. 373 k.p.c.
art. 1302 § 3 k.p.c
odwoławczego jest równoznaczne z jego nieopłaceniem, to apelację trzeba było jego zdaniem - odrzucić na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 1302 § 4 k.p.c
(art. 1302 § 4 k.p.c.). Z tego względu należało podzielić wyrażony w literaturze

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2002 r., IV CKN 590/00
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1966 r., I CZ 29/66
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 7 września 1960 r., 2 CR 366/59

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 96/06

POSTANOWIENIE

Dnia 6 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z powództwa W. SA w K.

przeciwko Przedsiębiorstwu "P."

o stwierdzenie nieważności lub uchylenie uchwał,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 grudnia 2006 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 16 sierpnia 2006 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Powódka, w pozwie z dnia 6 stycznia 2006 r. skierowanym przeciwko

Przedsiębiorstwu „P.” Spółce Akcyjnej w B., oznaczając wartość przedmiotu sporu

na kwotę 7000 zł, wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały nr 4 i uchwały nr 5

Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia pozwanej z dnia 9 grudnia 2005 r., a na

wypadek nieuwzględnienia tego żądania o uchylenie tych uchwał. Uiściła wpis

stosunkowy w kwocie 560 zł.

Wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r. Sąd Okręgowy Gospodarczy w B.

powództwo oddalił.

Powódka w apelacji oznaczyła wartość przedmiotu zaskarżenia także na

kwotę 7000 zł oraz uiściła opłatę w kwocie 2000 zł. Sąd pierwszej instancji nadał jej

bieg.

Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację

powódki. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 29 pkt 3 w zw. z art. 18 ust 2

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.

Nr 167, poz. 1398, dalej „u.k.s.c.”). od apelacji w sprawie o uchylenie uchwały

organu spółki pobiera się opłatę stałą w kwocie 2000 zł. Każda uchwała, która jest

zaskarżona

kreuje

samodzielność

roszczenia

o jej

uchylenie

co

skutkuje

koniecznością pobrania opłaty od każdej zakażonej uchwały (por. wyrok Sadu

Najwyższego z dnia 29 stycznia 2002 r., IV CKN 590/00, niepublikowany). Skoro

powódka zaskarżyła orzeczenie w zakresie obu uchwał, powinna uiścić opłatę w

kwocie 4000 zł, a nie 2000 zł. Ponieważ nienależyte opłacenie środka

odwoławczego jest równoznaczne z jego nieopłaceniem, to apelację trzeba było jego zdaniem - odrzucić na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c.

Powódka w zażaleniu wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepisy dotyczące opłat stałych muszą być interpretowane ściśle ze

względu na rygory związane z ich nieuiszczeniem przez profesjonalnego

pełnomocnika (art. 1302 § 1 i 3 k.p.c.), bądź przez przedsiębiorcę w sprawie

rozpoznawanej w postępowaniu odrębnym unormowanym w art. 479 1 – 47922 k.p.c.

(art. 1302 § 4 k.p.c.). Z tego względu należało podzielić wyrażony w literaturze

pogląd, że w sprawach o ustalenie nieistnienia uchwały spółki albo o stwierdzenie

nieważności takiej uchwały pobiera się opłatę stosunkową obliczoną od wartości

przedmiotu

sporu

wskazanej

przez

powoda,

jeżeli

powództwo,

tak

jak

w rozpoznawanej sprawie, ma charakter roszczenia majątkowego, albo opłatę stałą

w wysokości 600 zł określoną w art. 26 ust 1 pkt 6 u.k.s.c., jeżeli zaskarżona

została uchwała mająca charakter niemajątkowy.

Powódka oprócz żądania głównego stwierdzenia nieważności uchwał

zgłosiła żądanie ewentualne. W judykaturze wyjaśniono, że przepis art. 21 k.p.c.

nakazujący przy kumulacji roszczeń przyjmować za podstawę obliczenia opłaty

sądowej ogólną wartość połączonych roszczeń nie odnosi się do żądań

ewentualnych (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1966 r. I CZ

29/66, OSPiKA 1967, nr 2, poz. 36). W literaturze, już w okresie przedwojennym,

dominował pogląd, że przepis nakazujący dla określenia wartości przedmiotu sporu

w wypadku, gdy pozew obejmuje kilka roszczeń zliczyć ich wartość nie ma

zastosowania do żądań ewentualnych i alternatywnych.

Skoro wykluczona jest kumulacja opłat, tj. nieuzasadnione jest żądanie opłat

od roszczenia głównego i ewentualnego powstaje problem, od którego z nich

należy wymierzyć opłaty. Gdy choć jedno ma postać sumy pieniężnej, kwota ta

stanowi podstawę do wymiaru opłaty zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 19

§ 1 k.p.c., oczywiście gdy w rachubę wchodzi opłata stosunkowa.

Jeżeli natomiast ani żądanie główne, ani ewentualne nie jest wyrażone

w pieniądzu, opłaty należy wymierzyć od roszczenia głównego z tego względu, że

gdy sąd uwzględnia żądanie główne, nie oddala niewchodzącego wtedy w rachubę

żądania ewentualnego (por. orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 7 września 1960

r., 2 CR 366/59, PUG 1961, nr 12, s. 424).

Przy tak sformułowanym roszczeniu jak w pozwie o żądaniu uchylenia

uchwał sąd orzeka zatem dopiero w wypadku nieuwzględnienia żądania

stwierdzenia ich nieważności.

Skoro więc powódka w terminie uiściła opłatę od apelacji w kwocie 2000 zł,

a należna opłata wyliczona od wartości przedmiotu sporu od żądania głównego

wynosiła 350 zł, to brak podstaw do przyjęcia, że nie spełniła wymagania

określonego w art. 1302 § 3 k.p.c.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji (art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art.

3941 § 3 k.p.c.).

jc