Supreme Court dismisses appeal due to failure to pay basic court fee despite exemption from appeal fee.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's appeal against the appellate court's decision, ruling that the exemption from the appeal fee did not cover the basic fee. The defendant's counsel failed to pay the mandatory 30 zloty basic fee, triggering a sanction under the Civil Procedure Code. The court rejected the argument that the sanction applied only to variable fees, emphasizing that the statutory language and legislative intent clearly encompass fixed fees as well.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 14 ust. 2 ustawy o opłatach sądowych; Art. 1302 § 3 k.p.c.: The sanction for failure to pay court fees applies to both fixed and variable fees, not merely variable ones.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 95/06
POSTANOWIENIE
Dnia 28 listopada 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)
SSN Gerard Bieniek (sprawozdawca)
SSN Maria Grzelka
w sprawie z powództwa „P.” SA
przeciwko B.M.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 28 listopada 2006 r.,
zażalenia pozwanej
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 8.09.2006 r. odrzucił skargę
kasacyjną pozwanej od wyroku tego Sądu z dnia 5.05.2006 r., albowiem
pełnomocnik pozwanej, zwolnionej od kosztów sądowych w zakresie opłaty od tej
skargi, nie uiścił opłaty podstawowej.
Pozwana wniosła zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego
postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W sprawie jest bezsporne, że pozwana została zwolniona od obowiązku
ponoszenia opłaty sądowej od skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy
z dnia 28.07.2005 r. (Dz.U. Nr 167, poz. 1398) winna więc uiścić od tej skargi
opłatę podstawową. Tego nie uczyniono, co uzasadniało zastosowanie art. 130 2
§ 3 k.p.c. Stosownie do tego przepisu sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie
opłaty pisma wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika
patentowego zawierające środki odwoławcze lub środki zaskarżenia podlegające
opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę
wartości przedmiotu zaskarżenia. Wnoszący zażalenie podnosi, że przepis ten
należy odnieść jedynie do opłaty stałej i stosunkowej, natomiast brak podstaw do
tego, aby objąć nim także opłatę podstawową. Tego poglądu nie sposób podzielić.
Zarówno wykładnia gramatyczna, jak i celowościowa prowadzą do odmiennego
wniosku. Jest poza sporem, że wysokość opłaty podstawowej jest stała i wynosi 30
zł. W art. 1302 § 3 k.p.c. celowo użyto sformułowania „opłata w wysokości stałej”, a
nie opłata stała. Skoro opłata podstawowa jest w stałej wysokości, to nie powinno
wzbudzać zastrzeżeń stanowiska, że także uiszczenie tej opłaty objęte jest sankcją
z art. 1302 § 3 k.p.c. Należy przy tym zwrócić uwagę, że jedynie taką wykładnię
należy uznać za racjonalną. Ustawodawca objął bowiem sankcją z art. 130 2 § 3
k.p.c. także opłatę stosunkową, obliczoną stosownie do wskazanej przez stronę
wartości przedmiotu zaskarżenia. Jest to niewątpliwie rozszerzenie hipotezy tego
przepisu w porównaniu z art. 17 ustawy z dnia 13.06.1967 r. o kosztach sądowych
w sprawach cywilnych, w którym sankcję zwrotu (odrzucenia) wiązano jedynie
z opłatą w wysokości stałej. Jeśli więc art. 1302 § 3 k.p.c. obejmuje opłatę
stosunkową, to tym bardziej opłatę w wysokości stałej, a taką jest opłata
podstawowa. Na marginesie należy podnieść, że odwoływanie się do art. 96 ust. 1
pkt 4 ustawy jest o tyle niezrozumiałe, że w sprawie nie chodzi o roszczenie
pracownicze.
Z tych względów, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814
k.p.c. orzeczono jak w sentencji.