Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 89/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because combined property value falls below statutory threshold.

Numero d'incarto IV CZ 89/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal, ruling it inadmissible because the total value of the combined claims did not exceed the statutory minimum. Although the lower court erred by considering only the monetary claim's value while ignoring the property delivery claim, the combined amount still failed to meet the threshold. The court held that since both joined proceedings involved purely pecuniary rights, the appeal was barred regardless of the procedural error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: In joined proceedings for joint adjudication, the admissibility of a cassation appeal based on the pecuniary value threshold must be assessed by summing the values of all joined claims; if the total remains below the statutory limit, the appeal is inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility pecuniary value threshold joined proceedings property delivery claim statutory minimum value

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
Najwyższego, ograniczenia przewidziane w art. 3982 § 1 k.p.c. nie znajdują
Art. 3941 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 23 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
Najwyższego, ograniczenia przewidziane w art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 23 k.p.c
art. 39814 k.p.c
art. 3941 § 3 k.p.c
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 22 czerwca 2005 r., III CZ 47/05, niepubl.
postanowienie SN z dnia 22 czerwca 2005 r., III CZ 47/05, niepubl.,
postanowienie SN z dnia 15 marca 2007 r., II CZ 15/07, niepubl.
postanowienie SN z dnia 15 marca 2007 r., II CZ 15/07, niepubl. oraz postanowienie SN
postanowienie SN z dnia 6 czerwca 2007 r., III CZ 26/07, niepubl.
postanowienie SN z dnia 21 stycznia 2000 r., II CZ 173/99, niepubl.
postanowienie SN z dnia 21 stycznia 2000 r., II CZ 173/99, niepubl., postanowienie
postanowienie SN z dnia 31 maja 2006 r., IV CZ 41/06, niepubl.
postanowienie SN z dnia 15 lutego 2008 r., I CZ 148/07, niepubl.
postanowienie SN z dnia 15 maja 2001 r., I CZ 53/01, niepubl.
postanowienie SN z dnia 15 maja 2001 r., I CZ 53/01, niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 89/10

POSTANOWIENIE

Dnia 26 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Marta Romańska

w sprawie z powództwa Gminy B. - Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w

B. przeciwko T. S.

o wydanie i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2010 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt II Ca

(…),

oddala zażalenie

Uzasadnienie

Gmina Miasto B. - Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. wniosła o

nakazanie T. S. wydania bliżej w pozwie opisanej nieruchomości, oznaczając wartość

przedmiotu sporu na kwotę 9.433,29 zł. Powódka w kolejnym pozwie wniosła o

zasądzenie od pozwanego odszkodowania w kwocie 18.836,93 zł wraz z ustawowymi

odsetkami, która stanowi różnicę pomiędzy kwotą jaką powódka mogłaby osiągnąć z

tytułu czynszu za dzierżawę nieruchomości, której wydania się domagała, a kwotą jaką

od pozwanego osiąga.

Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2009 r. Sąd Rejonowy w B. zarządził

połączenie obu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Uwzględniając powództwo w całości, Sąd ten wyrokiem z dnia 17 września 2009

r. nakazał pozwanemu, aby wydał powodowej Gminie przedmiotową nieruchomość oraz

zasądził od niego dochodzoną pozwem kwotę wraz z odsetkami.

Wyrokiem z dnia 4 marca 2010 r. Sąd Okręgowy w B. oddalił w przeważającej

części apelację pozwanego od wyroku Sądu pierwszej instancji, który został zaskarżony

w całości, zmieniając jedynie rozstrzygnięcie co do kosztów procesu. W apelacji jako

wartość przedmiotu zaskarżenia skarżący wskazał kwotę 28.268,75 zł, na którą składają

się kwoty 18.836,93 zł i 9,431,82 zł.

Pozwany, wnosząc skargę kasacyjną od wyroku Sądu odwoławczego, wskazał,

że orzeczenie to zaskarża w całości i domagał się jego uchylenia w tym samym zakresie

oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wartość przedmiotu zaskarżenia

skarżący określił na kwotę 18.836,93 zł.

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy w B. skargę odrzucił,

stwierdzając, że w sprawach o prawa majątkowe, których wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż 50.000 zł, skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, w sprawie

zaś niniejszej wartość ta wynosi 18.836,93 zł.

W zażaleniu pozwany podniósł, że sprawa ma charakter mieszany - majątkowy w

zakresie dochodzonego odszkodowania oraz niemajątkowy w zakresie roszczenia o

zwrot nieruchomości i ustalenia czy między stronami doszło do zawarcia umowy w

sposób dorozumiany, w takim zaś przypadku, zgodnie z orzecznictwem Sądu

Najwyższego, ograniczenia przewidziane w art. 3982 § 1 k.p.c. nie znajdują

zastosowania. W sprawie decydujące znaczenie miało zagadnienie o charakterze

niemajątkowym dotyczące zawarcia umowy per facta concludentia, które rzutowało na

dalsze rozstrzygnięcie sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Pomiędzy wskazaną w skardze wartością przedmiotu zaskarżenia, a zakresem

zaskarżenia wyroku Sądu Okręgowego i jej wnioskiem zachodzi rozbieżność. Wyrok

zawiera rozstrzygnięcie o obu roszczeniach (dochodzonych w połączonych sprawach), a

pozwany - pomimo zaskarżenia go w całości - oznaczył wartość przedmiotu tylko w

odniesieniu do jednego z nich. Sąd Okręgowy wady tej nie dostrzegł i nie oceniał w

kategorii wad istotnych skargi. Odnosząc się do tej kwestii obecnie, należy stwierdzić, że

rozbieżność ta nie stała na przeszkodzie ustaleniu rzeczywistego zakresu zaskarżenia

oraz wnioskowanego uchylenia zaskarżonego wyroku i mogła być uznana za wynik

oczywistej niedokładności, która nie uniemożliwiała nadania biegu skardze i jej

rozpoznania (por. postanowienie SN z dnia 22 czerwca 2005 r., III CZ 47/05, niepubl.,

postanowienie SN z dnia 15 marca 2007 r., II CZ 15/07, niepubl. oraz postanowienie SN

z dnia 6 czerwca 2007 r., III CZ 26/07, niepubl.). Nie budzi wątpliwości, na tle treści

skargi, że skarżący kwestionował wyrok Sądu drugiej instancji w całości oraz wnosił o

jego uchylenie w tym samym zakresie i omyłkowo wskazał wartość przedmiotu

zaskarżenia tylko dla jednej z połączonych spraw. W tej sytuacji Sąd odwoławczy

błędnie ograniczył się do badania dopuszczalności skargi ze względu na wartość

przedmiotu zaskarżenia wskazaną wprost w skardze. Obok zatem kwoty 18.836,93 zł

stanowiącej wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie o zapłatę, Sąd, badając

dopuszczalność skargi pod kątem ograniczenia przewidzianego w art. 398 2 § 1 k.p.c.,

powinien był także wziąć pod uwagę kwotę 9.431,82 zł stanowiącą wartość przedmiotu

zaskarżenia w drugiej z połączonych spraw.

W przypadku połączenia spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie

tracą one swojej samodzielności, Sąd zatem, oceniając dopuszczalność skargi pod

kątem tej wartości, musi czynić to w odniesieniu do każdej z tych spraw z osobna (por.

m.in. postanowienie SN z dnia 21 stycznia 2000 r., II CZ 173/99, niepubl., postanowienie

SN z dnia 31 maja 2006 r., IV CZ 41/06, niepubl. oraz postanowienie SN z dnia 15

lutego 2008 r., I CZ 148/07, niepubl.). W żadnej ze spraw wartość przedmiotu

zaskarżenia nie przekracza minimalnego progu kwotowego przewidzianego w art. 398 2

§ 1 k.p.c., co czyni skargę niedopuszczalną. Pomimo zatem uchybienia Sądu

Okręgowego, który brał pod uwagę jedynie wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie o

zapłatę, rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi było prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia, należy dodać, że o tym, czy sprawa ma

charakter majątkowy, co ma bezpośredni wpływ na ocenę jej dopuszczalności ze

względu na ograniczenie przewidziane w art. 3982 § 1 k.p.c., rozstrzyga charakter

sformułowanych w pozwie żądań. W obu połączonych do wspólnego rozpoznania i

rozstrzygnięcia sprawach powodowa Gmina występowała z roszczeniami o charakterze

wyłącznie majątkowym. Wbrew twierdzeniom zażalenia, również sprawa o wydanie

nieruchomości dotoczyła prawa ściśle majątkowego, na co wyraźnie wskazuje także art.

23 k.p.c. Roszczenie w tej sprawie było zdeterminowane interesem ekonomicznym

powódki jako wywiedzione z prawa własności, którego majątkowy charakter jest

oczywisty (por. np. postanowienie SN z dnia 15 maja 2001 r., I CZ 53/01, niepubl.).

Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art.

39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.