Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 84/07 Generato dall'IA

Supreme Court voids lower court ruling dismissing appeal due to lawyer's employment status formal defect.

Numero d'incarto IV CZ 84/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court voided the District Court's decision that rejected the applicant's appeal because the lawyer representing them was employed. Although the specific law banning lawyers from representing employed clients was repealed in 2005, the Civil Procedure Code's requirement for a declaration of non-employment remained technically in force until October 2007. The Court determined that the Civil Procedure Code does not define the scope of a lawyer's professional rights, which are governed solely by the Lawyers Act, rendering the declaration requirement obsolete once the ban was lifted.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 8 ust. 2 u.r.p.; Art. 89 § 3 k.p.c.: The requirement for a lawyer representing a natural person to declare non-employment ceases to be a formal defect once the statutory ban on such representation is repealed, as the Civil Procedure Code does not regulate the scope of professional rights.

Parole chiave

Generato dall'IA
lawyer professional rights employment status declaration formal defect of power of attorney Civil Procedure Code Lawyers Act repeal of statutory ban scope of professional rights

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 8 ust. 2 u.r.p.
postanowieniu art. 8 ust. 2 u.r.p. stanowił, że radca prawny może świadczyć pomoc
Art. 89 § 3 k.p.c.
radcą prawnym – wezwany do złożenia oświadczenia w trybie art. 89 § 3 k.p.c. – w
Art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw
został uchylony przez art. 2
Art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw
jego uchylenia doszło bowiem dopiero dnia 7 października 2007 r. (zob. art. 1 pkt 4
Art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej
z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników
art. 89 § 3 k.p.c
radcą prawnym – wezwany do złożenia oświadczenia w trybie art. 89 § 3 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c
Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów art. 871 § 1, art. 89 § 3 i art. 3986 § 2
art. 3941 § 3 k.p.c
zdanie pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 345/98
uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 10 stycznia 1997 r., III CZP 116/96
postanowienie Sądu Najwyższego 31 sierpnia 2006 r., I CZ 63/06
III CZP 116/96
III CZP 116/96, o zakresie zawodowych uprawnień radców prawnych nie

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 84/07

POSTANOWIENIE

Dnia 23 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Strus

w sprawie z wniosku R. S.

przy uczestnictwie K. K. i in.,

o zmianę postanowienia o stwierdzenie nabycia spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 listopada 2007 r.,

zażalenia wnioskodawcy

na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 31 stycznia 2007 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił

zażalenie wnioskodawcy od postanowienia z dnia 15 listopada 2006 r., którym

odrzucona została jego skarga kasacyjna od postanowienia z dnia 13 lutego 2006 r.

oddalającego apelację złożoną przez niego w sprawie o zmianę stwierdzenia

nabycia spadku. Sąd Okręgowy stwierdził, że pełnomocnik wnioskodawcy będący

radcą prawnym – wezwany do złożenia oświadczenia w trybie art. 89 § 3 k.p.c. – w

piśmie z dnia 20 września 2006 r. oświadczył, iż pozostaje w stosunku pracy. Z

dniem 10 września 2005 r. ustawodawca co prawda uchylił art. 8 ust. 2 ustawy z

dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz.

1059 ze zm. – dalej: „u.r.p.”), ustanawiający zakaz świadczenia pomocy prawnej

osobom fizycznym przez radcę prawnego pozostającego w stosunku pracy, jednak

wymogi pełnomocnictwa procesowego udzielonego radcy prawnemu przez osobę

fizyczną, określone w art. 89 § 3 k.p.c., nie uległy zmianie. Ostatnio wymieniony

przepis ma zastosowanie w postępowaniu cywilnym, stąd pełnomocnictwo

procesowe udzielone przez osobę fizyczną składane przez radcę prawnego,

powinno nadal zawierać oświadczenie pełnomocnika, że nie pozostaje w stosunku

pracy. Ustanowiony przez wnioskodawcę pełnomocnik oświadczył, iż pozostaje w

stosunku pracy, wobec czego należy przyjąć, że nie został on należycie

umocowany. Tym samym wniesione zażalenie – jako

sporządzone przez

nieuprawnioną osobę – ulegało odrzuceniu.

W zażaleniu na postanowienie odrzucające zażalenie wnioskodawca zarzucił

Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów art. 871 § 1, art. 89 § 3 i art. 3986 § 2

k.p.c. przez przyjęcie, że art. 89 § 3 k.p.c. określa wymogi pełnomocnictwa

procesowego udzielonego radcy prawnemu przez osobę fizyczną oraz że

ustanowiony przez niego pełnomocnik nie był uprawniony do wniesienia zażalenia

do Sądu Najwyższego. W konkluzji żalący wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Począwszy od dnia 15 września 1997 r. powołany w zaskarżonym

postanowieniu art. 8 ust. 2 u.r.p. stanowił, że radca prawny może świadczyć pomoc

prawną osobom fizycznym tylko w ramach wykonywania zawodu w kancelarii radcy

prawnego lub w spółkach, o których mowa w ust. 1, bez jednoczesnego

pozostawania w stosunku pracy. Z regulacją tą zharmonizowany został art. 89 § 3

k.p.c., który – począwszy od dnia 15 września 1997 r. – stanowił, że

pełnomocnictwo udzielone przez osobę fizyczną składane przez radcę prawnego

powinno zawierać oświadczenie pełnomocnika, że nie pozostaje on w stosunku

pracy. Niezłożenie przez radcę prawnego reprezentującego osobę fizyczną

oświadczenia przewidzianego w art. 89 § 3 k.p.c. stanowiło brak formalny

pełnomocnictwa procesowego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

14 stycznia 2000 r., I CKN 345/98, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 140).

Z dniem 10 września 2005 r. art. 8 ust. 2 u.r.p. został uchylony przez art. 2

pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze

i niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 163, poz. 1361 ze zm.). Pomimo uchylenia

ustanowionego w nim zakazu w dalszym ciągu obowiązywał art. 89 § 3 k.p.c., do

jego uchylenia doszło bowiem dopiero dnia 7 października 2007 r. (zob. art. 1 pkt 4

ustawy z dnia 9 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego

oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. Nr 121, poz. 831). Nie oznacza to jednak –

wbrew odmiennym zapatrywaniom Sądu Okręgowego – że w okresie między

10 września 2005 r. a 7 października 2007 r. obowiązek składania przez radcę

prawnego reprezentującego osobę fizyczną oświadczenia, iż nie pozostaje

w stosunku pracy, wypływał z treści art. 89 § 3 k.p.c. Jak już wyjaśnił

Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 10 stycznia 1997 r.,

III CZP 116/96, o zakresie zawodowych uprawnień radców prawnych nie

rozstrzygają przepisy kodeksu postępowania cywilnego, lecz przepisy ustawy

o radcach prawnych (zob. OSNC 1997, nr 2, poz. 13). Skoro zatem z dniem

10 września 2005 r. uchylono art. 8 ust. 2 u.r.p., wyłączający możliwość

reprezentowania

osób

fizycznych

przez

radców

prawnych

pozostających

w stosunku pracy, wymaganie przewidziane w art. 89 § 3 k.p.c. stało się

bezprzedmiotowe. Pozostawanie bowiem przez radców prawnych w stosunku

pracy przestało być przeszkodą świadczenia pomocy prawnej osobom fizycznym.

Tym

samym

niezawarcie

w

dokumencie

pełnomocnictwa

oświadczenia

określonego w art. 89 § 3 k.p.c. przestało być brakiem formalnym pisma

procesowego wnoszonego przez pełnomocnika (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego 31 sierpnia 2006 r., I CZ 63/06, niepubl.). Wyjątek wynikał jedynie

z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników

zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 126, poz.

1069 ze zm.), jednak przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie.

Błędnie zatem Sąd Okręgowy uznał, że ze względu na pozostawanie

w stosunku pracy pełnomocnik wnioskodawcy był osobą nieuprawnioną do

sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną.

Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 § 1

zdanie pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie.

db