Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 73/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to lack of standing and non-appealable ruling under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CZ 73/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against a lower court order refusing to appoint a court-appointed lawyer for a property separation case. The defendant argued for a different lawyer to draft the cassation complaint, but the court found the appeal inadmissible because the lower court's decision was not appealable under Article 3941 of the Civil Procedure Code. Furthermore, the defendant lacked the requisite legal standing to file the appeal as they were already represented by a court-appointed advocate.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 k.p.c.; Art. 871 k.p.c.: An appeal is inadmissible if filed against a non-appealable ruling and if the appellant lacks the capacity to act through a lawyer or legal advisor.

Parole chiave

Generato dall'IA
inadmissible appeal court-appointed lawyer legal standing non-appealable ruling civil procedure code capacity to act property separation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 k.p.c.
które w świetle art. 3941 k.p.c. środek ten stronie nie przysługuje (por.
Art. 871 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym
Art. 39821 k.p.c.
podstawie art. 39821 w zw.
Art. 373 k.p.c.
Art. 871 § 2 k.p.c.
było objęte wyjątkiem przewidzianym w art. 871 § 2 k.p.c., który dotyczy postępowania o
art. 3941 k.p.c
które w świetle art. 3941 k.p.c.
art. 871 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c.
art. 871 § 2 k.p.c
było objęte wyjątkiem przewidzianym w art. 871 § 2 k.p.c., który dotyczy postępowania o

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 2 kwietnia 1998 r., II UZ 26/98
postanowienie SN z dnia 24 maja 2007 r., II CZ 33/07
postanowienie SN z dnia 30 lipca 2007 r., IV CZ 61/07

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 73/08

POSTANOWIENIE

Dnia 29 października 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z powództwa J. R.

przeciwko W. R.

o ustanowienie rozdzielności majątkowej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 października 2008

r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w L. z dnia 21 stycznia 2008

r., sygn. akt III Ca (…),

odrzuca zażalenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2007 r. Sąd Rejonowy w L., uwzględniając

wniosek pozwanego W. R., zwolnił go od kosztów sądowych w sprawie o ustanowienie

rozdzielności majątkowej i ustanowił dla niego adwokata z urzędu, którego Okręgowa

Rada Adwokacka w L. wyznaczyła w dniu 28 czerwca 2007 r. w osobie R. K.

Postanowieniem z dnia 21 września 2007 r. Sąd Okręgowy w L. oddalił ponowny

wniosek pozwanego o ustanowienie w sprawie adwokata z urzędu. Zaskarżonym

obecnie do Sądu Najwyższego postanowieniem z dnia 21 stycznia 2008 r. Sąd

Okręgowy oddalił kolejny wniosek z dnia 21 grudnia 2007 r., w którym pozwany domagał

się „ustalenia adwokata z urzędu”, który sporządziłby w jego imieniu skargę kasacyjną

od wyroku tego Sądu z dnia 9 listopada 2007 r. Zdaniem Sądu, wniosek należało

oddalić, gdyż pozwany korzystał już z pomocy prawnej ustanowionego w sprawie

adwokata. W zażaleniu na postanowienie z dnia 21 stycznia 2008 r., wnosząc o jego

uchylenie,

pozwany

odniósł

się

krytycznie

do

dotychczasowej

współpracy

z wyznaczonym w sprawie pełnomocnikiem i wskazał na potrzebę sporządzenia skargi

przez innego adwokata.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niedopuszczalne, gdyż zostało wniesione od postanowienia, na

które w świetle art. 3941 k.p.c. środek ten stronie nie przysługuje (por. postanowienie SN

z dnia 2 kwietnia 1998 r., II UZ 26/98, OSNP 1999, nr 9, poz. 320). Postanowienie to nie

zalicza się bowiem ani do orzeczeń wprost wymienionych w § 1 tego przepisu, ani

postanowień kończących postępowanie w sprawie, o których mowa w jego § 2.

O niedopuszczalności zażalenia strony pozwanej zadecydowała także inna

okoliczność. Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów bądź radców prawnych. Zasada ta nie

odnosi się jedynie do osób wskazanych w paragrafie drugim tego przepisu. W

postępowaniu zażaleniowym także zatem zachodzi konieczność wykazania się przez

stronę skarżącą zdolnością postulacyjną (por. np. postanowienie SN z dnia 24 maja

2007 r., II CZ 33/07, nie publ. oraz postanowienie SN z dnia 30 lipca 2007 r., IV CZ

61/07, nie publ.). Wniesienie zażalenia przez pozwanego, który cechą tą się nie

legitymuje, oznaczało, że wskazany środek odwoławczy jest niedopuszczalny również i

z tej przyczyny. Zważywszy, że w świetle art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. postanowienie z dnia 21

stycznia 2008 r. należy do orzeczeń niezaskarżalnych, wniesienie na nie zażalenia nie

było objęte wyjątkiem przewidzianym w art. 871 § 2 k.p.c., który dotyczy postępowania o

zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wyłączenie

przymusu adwokacko-radcowskiego nie może bowiem w założeniu ustawodawcy

obejmować środków, które według kodeksu postępowania cywilnego są w sprawie

niedopuszczalne, a zatem stronie nie przysługują.

Chociaż zażalenie w sprawie jest niedopuszczalne, trzeba zauważyć, że

przedmiotowy wniosek został przez Sąd drugiej instancji błędnie potraktowany. Z treści

wniosku nie wynikało jasno, jakie były rzeczywiste intencje jego autora, a zatem Sąd

Okręgowy powinien był wezwać go do złożenia w tym zakresie stosownych wyjaśnień.

Wobec niepodjęcia tej czynności należało, analizując sposób sformułowania wniosku,

wbrew stanowisku Sądu, raczej założyć, że bliższe zamiarom skarżącego było

doprowadzenie do zmiany w osobie wyznaczonego dla niego w sprawie adwokata, by

ten wniósł w jego imieniu skargę. W istocie zatem orzekanie w przedmiocie wniosku o

ustanowienie pełnomocnika z urzędu należało uznać za bezprzedmiotowe. Sąd

odwoławczy powinien był w sprawie ograniczyć się do pouczenia skarżącego, że w

zakresie wyznaczenia dla niego innego adwokata z urzędu właściwą jest Okręgowa

Rada Adwokacka w L. i do niej należało zwrócić się z tym wnioskiem.

Z powyższych względów zażalenie pozwanego podlegało odrzuceniu na

podstawie art. 39821 w zw. z art. 3941 § 3 i 373 k.p.c.