Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 70/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against court fee order for lawyer representing fee-exempt party.

Numero d'incarto IV CZ 70/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal regarding a lower court's rejection of an appeal fee due to non-payment. The plaintiff, fully exempt from court costs, was represented by a court-appointed lawyer who failed to pay the standard fee. The court ruled that the lawyer, not the client, is the party subject to the fee obligation under the Civil Procedure Code. Consequently, the appeal was rejected as unfounded, though the plaintiff was not charged with the appeal proceedings' costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 14 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; art. 1302 § 3 k.p.c.: The lawyer representing a party exempt from court costs is the party liable for the standard appeal fee, not the exempt client.

Parole chiave

Generato dall'IA
court fees civil procedure code lawyer representation fee exemption appeal fee party status standard fee

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
uznał, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 14 ust.
art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
o różnej treści pojęcia „strona” w k.p.c. i art. 7 ust. 1 wymienionej ustawy o kosztach
art. 96 k.c. in fine
przysługuje pełnomocnikowi (art. 96 k.c. in fine); jest on reprezentantem
art. 118 k.p.c.
z urzędu (art. 118 k.p.c.).
art. 133 § 3 k.p.c.
podstawowej, natomiast jego, jako pełnomocnika, dotyczą przepisy art. 133 § 3
art. 102 k.p.c.
powoda kosztami procesu za postępowanie zażaleniowe (art. 102 k.p.c.).
art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
2 wymienionej ustawy, a nie art. 100 ust.
art. 1302 § 3 k.p.c
art. 96 k.c
przysługuje pełnomocnikowi (art. 96 k.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 70/07

POSTANOWIENIE

Dnia 11 października 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa S.K.

przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu […]

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 11 października 2007 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt [..],

oddala zażalenie i nie obciąża powoda kosztami procesu

w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił, jako nie opłaconą,

apelację od wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 10 sierpnia 2006 r., wniesioną

przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, ustanowionego z urzędu dla

powoda zwolnionego przez sąd w całości od kosztów sądowych. Sąd Apelacyjny

uznał, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca

2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 167, poz. 1398) oraz

art. 1302 § 3 k.p.c.

Zażalenie powoda na powyższe postanowienie Sąd Najwyższy uznał za

bezzasadne.

Wymóg opłacenia kwotą 30,- złotych apelacji powoda i to bez uprzedniego

wezwania oraz rygor, w razie nie zachowania powyższego wymogu, wynikał

z przepisów zastosowanych w zaskarżonym postanowieniu. W szczególności,

wbrew

stanowisku

skarżącego

i

wyrażanym

niekiedy

w

piśmiennictwie

i orzecznictwie sądów powszechnych poglądom, opłata podstawowa w kwocie

30,- złotych, obiektywnie rzecz biorąc, nie powinna budzić wątpliwości co do tego,

czy jest opłatą w wysokości stałej, skoro na taki jej charakter wskazywało

określenie opłaty podstawowej w kwocie nie uwarunkowanej jakimikolwiek

zależnościami i nie podlegającej żadnym zmianom. Wnioskowanie skarżącego

o różnej treści pojęcia „strona” w k.p.c. i art. 7 ust. 1 wymienionej ustawy o kosztach

sądowych w celu przyjęcia, że pełnomocnik procesowy jest stroną w rozumieniu

ustawy o kosztach sądowych oraz nie jest stroną zwolnioną od kosztów sądowych,

wg kodeksu postępowania cywilnego, a zatem, że przy wniesieniu apelacji przez

adwokata sama strona, której sąd udzielił zwolnienia, powinna być wezwana do

uiszczenia opłaty podstawowej, nie uwzględnia, iż rozszerzone w w/w ustawie

o kosztach sądowych pojęcie strony zostało przewidziane na użytek sytuacji,

w której z udziałem określonych osób, nie będących podmiotami stosunku

materialno – prawnego stanowiącego przedmiot sprawy, wiąże się ponoszenie

kosztów sądowych. O ile zatem, trzeba się zgodzić, że przedstawiciel ustawowy

mieści się w kręgu osób, do których odnosi się pojęcie strony w rozumieniu art. 7

ust. 1 w/w ustawy o kosztach, o tyle nie sposób przyjąć, że tego rodzaju status

przysługuje pełnomocnikowi (art. 96 k.c. in fine); jest on reprezentantem

zaangażowanego

w

stosunek

cywilno – prawny podmiotu

na

podstawie

oświadczenia reprezentowanego i to również w przypadku ustanowienia adwokata

z urzędu (art. 118 k.p.c.). Jako taki nie jest odrębną od reprezentowanego podmiotu

stroną ani w rozumieniu przepisów k.p.c. ani w świetle art. 7 ust. 1 w/w ustawy

o kosztach sądowych. Nie jego, jako strony, dotyczy obowiązek uiszczenia opłaty

podstawowej, natomiast jego, jako pełnomocnika, dotyczą przepisy art. 133 § 3

i art. 1302 § 3 k.p.c.

Co do okoliczności, w wyniku których nie została uiszczona opłata

podstawowa od apelacji wniesionej przez adwokata, względnie w wyniku których

opłata ta została uiszczona, to - ze względu na nie podlegający wyjątkom wymóg

ustawy - pozostają one wyłącznie w sferze stosunków pomiędzy stroną

i reprezentującym ją adwokatem; skutki nieopłacenia apelacji, wniesionej przez

adwokata, w każdym razie poddają się unormowaniu przewidzianemu w art. 130 2

§ 3 k.p.c.

Odnośnie do naruszenia prawa powoda do sądu w związku z zarzucanym

przez skarżącego naruszeniem art. 6 ust. 1 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r.

o ochronie

praw

człowieka

i

podstawowych

wolności,

należy

zauważyć,

że podstawą wydania zaskarżonego postanowienia była obowiązująca ustawa,

której nie zmieniła ze skutkiem wstecznym ustawa z dnia 14 grudnia 2006 r.

o zmianie ustawy o kosztach sadowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 21, poz.

123). W kwestii niezgodności z Konstytucją RP przepisu art. 10 ust. 2 ustawy

z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych należy

natomiast stwierdzić, że w tym zakresie uprawnionym do orzekania jest Trybunał

Konstytucyjny. Można dodać, że zasadę pobierania opłaty podstawowej od pism

pochodzących od strony zwolnionej od kosztów sądowych przez sąd przewidywał

art. 14 ust. 2 wymienionej ustawy, a nie art. 100 ust. 2, który dotyczył problematyki

powtarzalności opłaty podstawowej.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie (art. 398 14

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Mając na uwadze sytuację, która legła u podstaw udzielenia powodowi przez

sąd całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych Sąd Najwyższy nie obciążył

powoda kosztami procesu za postępowanie zażaleniowe (art. 102 k.p.c.).