Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 7/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal in inheritance partition case where claimed value falls below statutory admissibility threshold.

Numero d'incarto IV CZ 7/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Z. M. regarding a partition of inheritance and termination of co-ownership. Although the appellant argued the actual value of the disputed interest exceeded the statutory threshold for admissibility, the Court found the relevant value to be the sum of disputed payments, which remained below the required limit. The Court clarified that the value stated in the cassation petition is not binding and must be verified by the court, but the calculated interest did not meet the admissibility criteria under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 519 § 4 k.p.c.; Art. 398 § 4 k.p.c.: In partition proceedings, the value of the subject matter of the cassation appeal is the specific interest disputed by the appellant, which is generally not binding on the court and must be verified, but the appeal is inadmissible if this value does not exceed the statutory threshold.

Parole chiave

Generato dall'IA
partition of inheritance termination of co-ownership cassation appeal admissibility value of subject matter statutory threshold civil procedure code non-binding valuation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 519 § 4 k.p.c.
skargi kasacyjnej w sprawach o zniesienie współwłasności i dział spadku (art. 519 1
Art. 398 § 4 k.p.c.
skargę kasacyjną powinien wskazać w niej, zgodnie z art. 398 4 § 3 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
art. 19 § 2 k.p.c
i art. 19 § 2 k.p.c.), a w apelacji - wartości przedmiotu zaskarżenia (art.
art. 13 § 2 k.p.c
19 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c.), został zmodyfikowany przez art.
art. 619 § 1 k.p.c
567 § 3 i art. 619 § 1 k.p.c.
art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c
w art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV CZ 20/01
Najwyższego z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, LEX nr 550948., z dnia
I CZ 152/01
21 listopada 2001 r., I CZ 152/01, LEX nr 54322, i z dnia 6 listopada 2002 r.,
III CZ 98/02
Supreme Court dismissed appeal as value of disputed property was under 50,000 PLN threshold. Appeal rejected due to low value of specific co-ownership right. Constitutional complaint upheld as no right to appeal exists below threshold.
IV CR 34/06
z dnia 18 maja 2006 r., IV CR 34/06, LEX nr 200867, i z dnia 15 grudnia 2006 r.,
III CZ 88/06
Supreme Court dismisses appeal when cassation claim value is lower than statutory threshold. The court rejects the applicant's inflated valuation. The court determines the claim value is binding only for the first instance. The court holds that the Supreme Court may verify the claimed value independently. The court rules that the Supreme Court is not bound by the parties' valuation. The court concludes that the appeal was inadmissible due to insufficient value. The court emphasizes that the Supreme Court must verify the claim value. The court notes that the Supreme Court can ignore procedural value rules. The court states that the Supreme Court has independent authority. The court affirms that the Supreme Court is not bound by lower court valuations.
II CZ 25/02
2002 r., II CZ 25/02, LEX nr 54494, z dnia 21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02, OSNC
III CZ 153/02
Cassation dismissed because claim value under 50,000 PLN; only challenging division principle allows higher value.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 7/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Antoni Górski

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku B. M. i W. M.

przy uczestnictwie G. M. i in. , o dział spadku i zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 czerwca 2012 r.,

zażalenia uczestnika postępowania Z. M.

na postanowienie Sądu Okręgowego w R.

z dnia 17 października 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 19 października 2010 r. dokonał

działu spadku po M. M. i D. M. W apelacji uczestnik postępowania Z. M.,

zaskarżając

to

postanowienie

częściowo

i określając

wartość

przedmiotu

zaskarżenia na kwotę 98 857 zł, wniósł o przyznanie mu również nieruchomości o

powierzchni 1,12 ha oznaczonej jako działka nr 50, z zasądzeniem na rzecz

uczestników B. M., G. M. i W. M. spłaty zgodnie z wyceną tej nieruchomości

dokonaną przez biegłego i przy uwzględnieniu prawidłowej wysokości pożytków,

jakie uzyskał z nieruchomości spadkowych w czasie, kiedy z nich korzystał,

oraz poczynionych przez niego nakładów.

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżone orzeczenie postanowieniem z dnia

21 czerwca 2011 r. i przyznał uczestnikowi Z. M. nieruchomość oznaczoną jako

działka nr 50 oraz zasądził od niego na rzecz uczestników B. M., G. M. i W. M. po

32 952,70 zł.

W skardze kasacyjnej Z. M., określając wartości przedmiotu zaskarżenia na

98 857 zł, zarzucił naruszenie oznaczonych przepisów przez błędne ich

zastosowanie

przy

zasądzeniu

od

niego

wymienionych

wyżej

kwot

oraz niedopuszczenie zgłoszonego w apelacji dowodu z opinii biegłego rolnika

co do wysokości możliwych do uzyskania pożytków z nieruchomości spadkowych

będących w jego posiadaniu.

Postanowieniem z dnia 17 października 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił

skargę kasacyjną Z. M., wyjaśniając, że wskazana w niej wartość zaskarżenia jest

niższa od kwoty stu pięćdziesięciu tysięcy złotych, warunkującej dopuszczalność

skargi kasacyjnej w sprawach o zniesienie współwłasności i dział spadku (art. 519 1

§ 4 k.p.c.).

W zażaleniu uczestnik zakwestionował zasadność odrzucenia skargi

kasacyjnej, podnosząc że rzeczywista wartość zaskarżenia nią wynosi aż 178 000

zł, tj. odpowiada błędnie, jego zdaniem, ustalonej równowartość pożytków,

które miał uzyskać.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W tzw. sprawach działowych obowiązek podania we wniosku o wszczęcie

postępowania wartości przedmiotu sprawy (art. 511 w związku z art. 187 § 1 pkt 1

i art. 19 § 2 k.p.c.), a w apelacji - wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 368 § 2

w związku z art. 19 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c.), został zmodyfikowany przez art. 684,

art. 567 § 3 i art. 619 § 1 k.p.c. Zgodnie z tymi przepisami, ustalenie wartości

dzielonego majątku należy do sądu. Sąd meriti powinien więc zawsze tę wartość

ustalić, działając z urzędu. Nigdy nie jest wiążące dla niego w tym względzie

stanowisko współwłaścicieli (współuprawnionych).

Podobnie przedstawia się określenie wartości przedmiotu zaskarżenia

kasacyjnego. Uczestnik postępowania o podział majątku wspólnego wnosząc

skargę kasacyjną powinien wskazać w niej, zgodnie z art. 398 4 § 3 k.p.c. w związku

z art. 13 § 2 k.p.c., wartość przedmiotu zaskarżenia. Wskazana wartość przedmiotu

zaskarżenia nie jest jednak wiążąca dla sądu drugiej instancji, ani dla Sądu

Najwyższego. Mogą one poddać ją weryfikacji na podstawie akt sprawy

z pominięciem zasad określonych w art. 25 i 26 k.p.c. (postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, LEX nr 550948., z dnia

21 listopada 2001 r., I CZ 152/01, LEX nr 54322, i z dnia 6 listopada 2002 r.,

III CZ 98/02, OSNC 2004, nr 1, poz. 11). Praktyczne znaczenie możliwości tej

weryfikacji ujawnia się w szczególności w przypadkach oczywiście nieprawidłowego

wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia w zamiarze zapewnienia sobie

dostępu do postępowania kasacyjnego (por. postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 18 maja 2006 r., IV CR 34/06, LEX nr 200867, i z dnia 15 grudnia 2006 r.,

III CZ 88/06, LEX nr 610089).

Podana przez uczestnika w skardze kasacyjnej wartość zaskarżenia nie była

więc wiążąca dla Sądu Okręgowego. Co do tego żalący się ma rację. Nie ma

jednak już racji, gdy twierdzi, że rzeczywista wartość zaskarżenia wniesioną przez

niego skargą jest wyższa od podanej w skardze i osiąga pułap określony

w art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.

W tzw. sprawach działowych wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość

konkretnego interesu, np. rzeczy lub praw, których objęcie lub nieobjęcie podziałem

skarżący kwestionuje (por. powoływane już postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02). Z reguły wartość ta nie przekracza – nawet

gdy orzeczenie zakwestionowano w całości – wartości udziału skarżącego

uczestnika. Tylko wyjątkowo jest inaczej, na przykład wtedy, gdy uczestnik

podważa zasadę podziału (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia

2002 r., II CZ 25/02, LEX nr 54494, z dnia 21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02, OSNC

2004, nr 4, poz. 60, i z dnia 15 grudnia 2006 r., III CZ 88/06).

W apelacji wartość przedmiotu zaskarżenia ze strony Z. M. odpowiadała

sumie dopłaty w kwocie 5 945,50 zł, zasądzonej od niego przez Sąd Rejonowy na

rzecz uczestników B. M., G. M. i W. M., oraz wartości, w kwocie 92 911,50 zł,

nieruchomości nieprzyznanej mu przez Sąd Rejonowy, oznaczonej jako działka nr

50. Suma ta wynosiła 98 857 zł (5 945,50 + 92 911,5 = 98 857), czyli tyle ile

podano w apelacji. Natomiast po przyznaniu przez Sąd Okręgowy Z. M.

nieruchomości oznaczonej jako działka nr 50 wartość interesu Z. M. w zaskarżeniu

skargą kasacyjną jest równa sumie kwestionowanych przez niego dopłat,

zasądzonych od niego na rzecz uczestników B. M., G. M. i W. M., która po

zaokrągleniu wynosi 98 858 zł (3 x 32 952,70 = 98 858,10) i niemal pokrywa się z

kwotą podaną w skardze kasacyjnej. Jest to więc wartość, która nie osiąga

przewidzianego w art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. progu, warunkującego dopuszczalność

skargi kasacyjnej w sprawach o zniesienie współwłasności i dział spadku.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. postanowił jak w sentencji.

jw