Supreme Court quashes appeal dismissal due to Constitutional Court ruling invalidating strict admissibility requirements.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appellate court's decision dismissing the cassation appeal as inadmissible. The appellant argued that the appeal's scope was broader than the court claimed and that formal defects should not automatically bar review. The court ruled that a Constitutional Court decision invalidated the strict admissibility rules previously applied, making the dismissal legally untenable.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.: The Constitutional Court ruling invalidating the automatic dismissal of cassation appeals for formal defects means such appeals cannot be rejected a limine based on missing requests or lack of justification.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 67/08
POSTANOWIENIE
Dnia 21 sierpnia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Myszka (przewodniczący)
SSN Jan Górowski
SSN Antoni Górski (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa M. K., Z. K. i J. K.
przeciwko (…) Zakładowi Ubezpieczeń SA w W. Oddziałowi Okręgowemu w L.
o odszkodowanie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 sierpnia 2008 r.,
zażalenia powódki M. K. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 7 maja 2008 r.,
sygn. akt I ACa (…),
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną
powódki M. K. jako niedopuszczalną, uznając że wartość przedmiotu zaskarżenia nie
przekracza wysokości ustalonej w art. 3982 § 1 k.p.c. Zdaniem Sądu określając zakres
zaskarżenia powódka ograniczyła się wyłącznie do rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego
w przedmiocie apelacji pozwanego poprzez uwzględnienie jego wniosku apelacyjnego o
obniżenie przyznanej powódce kwoty odszkodowania. Ponadto stwierdzono, że
wniesiona skarga nie spełnia wymagania wskazania okoliczności uzasadniających
przyjęcie jej do rozpoznania.
W zażaleniu skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Twierdziła, że nieprecyzyjne określenie wartości przedmiotu sporu zawarte w punkcie l
skargi kasacyjnej nie powinno stanowić podstawy do odrzucenia skargi, zaś z
uzasadnienia wynika, iż intencją skarżącej było nie tylko zakwestionowanie obniżenia
stosownego odszkodowania, ale również nieprzyznanie przez Sąd odszkodowania w
wysokości określonej w pozwie i apelacji przed Sądem pierwszej i drugiej instancji.
Odnośnie do braku uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania podnosiła,
że uzasadnienie tej przesłanki może nastąpić w dowolnym miejscu skargi kasacyjnej,
wskazując, że w uzasadnieniu podstaw skargi kasacyjnej szczegółowo przedstawiono,
dlaczego skarga jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W wyroku z dnia 1 lipca 2008 r. SK 40/07 (Dz. U z dnia 8 lipca 2008, Nr 120, poz.
779). Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 3986 § 2 i 3 w zw. z art. 3984 § pkt 3 k.p.c. w
zakresie, w jakim przewiduje odrzucenie - bez wezwania do usunięcia braków - skargi
kasacyjnej niespełniającej wymagań określonych w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c., jest
niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji. Trybunał nie określił
daty wejścia w życie tego wyroku, co oznacza, że z datą publikacji tego orzeczenia (art.
190 ust. 3 Konstytucji) nie jest możliwe odrzucenie a limine skargi kasacyjnej z powodu
braku samego wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania lub braku uzasadnienia tego
wniosku. Ten nowy stan prawny, ukształtowany orzeczeniem Trybunału, obowiązany
jest uwzględnić w postępowaniu zażaleniowym Sąd Najwyższy. W postępowaniu tym
bowiem – w odróżnieniu od postępowania kasacyjnego - bierze się za podstawę
rozstrzygania stan rzeczy istniejący w chwili orzekania (art. 398 21 w zw. z art. 391 § 1, w
zw. z art. 316 § 1 i w zw. z art. 361 k.p.c.). Przez „stan rzeczy” należy zaś rozumieć m.
in. aktualny (obowiązujący w dacie orzekania) stan prawny. Skoro zaś w aktualnym
stanie prawnym nie jest możliwe odrzucenie skargi kasacyjnej, bez wzywania do
usunięcia jej braku polegającego na niezamieszczeniu w skardze wniosku o jej przyjęcie
do rozpoznania lub uzasadnienia tego wniosku, to zaskarżone postanowienie, wydane w
poprzednim stanie prawnym i wychodzące z odmiennych założeń, nie może się ostać.
W powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny, podkreślając konieczność
egzekwowania przewidzianych w ustawie dla skargi kasacyjnej wymogów formalnych,
zwrócił uwagę na to, że przesadny rygoryzm w tym względzie jest nieuzasadniony.
Takie podejście należy zastosować do kwestii badania w niniejszej sprawie zakresu
zaskarżenia wyroku Sądu Odwoławczego skargą kasacyjną. Sformułowanie tego
zakresu jest niejednoznaczne. Z jednej strony można uznać za tym Sądem, że
rzeczywiście wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 33.000 zł., a zatem poniżej progu
przewidzianego w art. 398 § 1 k.p.c., decydującego o dopuszczalności skargi
kasacyjnej. Z drugiej jednak, skarżący wyraźnie określił kwotę zaskarżenia na 153.000
zł. i uiścił od niej opłatę, co mogłoby wskazywać na szerszy zakres zaskarżenia. Tę
rozbieżność należałoby zatem też wyjaśnić, przed podejmowaniem decyzji o odrzuceniu
skargi.
Z tych względów zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu (art. 394 § 3 w
zw. z art. 39821 i w zw. z art. 39815 zdanie pierwsze k.p.c.).