Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 5/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-payment of filing fee despite partial cost exemption. The appeal was rejected because the fee was paid late. The court held that the obligation to pay arises upon filing, and late payment leads to dismissal regardless of exemptions. The court clarified that the basic fee is not a 'fixed fee' under the relevant procedural code. The decision emphasizes strict adherence to filing deadlines for cost payments. The ruling establishes that partial exemptions do not cover the appeal filing fee if not paid in time.

Numero d'incarto IV CZ 5/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject the cassation complaint due to non-payment of the filing fee. The appellant argued that a partial exemption from court costs applied to the basic fee, which they claimed was distinct from the fixed or proportional fee required for the appeal. The court ruled that the obligation to pay the appeal fee arises immediately upon filing the document, and the late payment rendered the appeal inadmissible under the Civil Procedure Code. Consequently, the appeal was rejected without prior summons to pay, as the statutory deadline for payment had already passed.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 10 u.k.s.c.; art. 130 § 2 pkt 3 k.p.c.; art. 18 ust. 2 u.k.s.c.; art. 39814 k.p.c.; art. 3941 § 3 k.p.c.: The obligation to pay the proportional fee for a cassation appeal arises upon filing the document; late payment, even if a partial exemption from court costs applies to other fees, renders the appeal inadmissible without prior summons.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal filing fee payment late payment consequence cost exemption scope inadmissible appeal civil procedure code statutory deadline

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 10 u.k.s.c.
z art. 10 u.k.s.c., przy wniesieniu pisma do sądu, a najpóźniej w terminie przewidzianym
art. 130 § 2 pkt 3 k.p.c.
zm.; dalej: „u.k.s.c.”) oraz art. 130 2 § 3 k.p.c.
art. 18 ust. 2 u.k.s.c.
stosunkowej, wobec czego, z uwagi na przepis art. 18 ust.
art. 39814 k.p.c.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw.
art. 3941 § 3 k.p.c.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3
art. 3986 § 2 k.p.c
k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. W uzasadnieniu żaląca wywodzi, że została zwolniona
art. 1302 § 3 k.p.c
w wysokości stałej” w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 39814 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 5/08

POSTANOWIENIE

Dnia 29 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSA Michał Kłos

w sprawie z powództwa H. A.

przeciwko J. R.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 stycznia 2008 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 listopada 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną powódki H. A. od wyroku tegoż Sądu z dnia 28 czerwca 2007 r.,

w uzasadnieniu

podając,

że

powódka

wniosła

skargę

bez

uiszczenia

opłaty

stosunkowej, wobec czego, z uwagi na przepis art. 18 ust. 2 w zw. z art. 13 ustawy z

dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz.

1398 z późn. zm.; dalej: „u.k.s.c.”) oraz art. 130 2 § 3 k.p.c. nieopłacony środek

zaskarżenia podlegał odrzuceniu bez uprzedniego wzywania do uiszczenia należnej

opłaty.

W zażaleniu powódka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu obrazę art. 130 2 §

3 k.p.c., poprzez uznanie, że skarga podlega opłacie stosunkowej, a także art. 130 2 § 3

k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. W uzasadnieniu żaląca wywodzi, że została zwolniona

od kosztów sądowych, w związku z czym pobiera się od niej opłatę podstawową, która

jest czym innym niż opłata stała lub stosunkowa. Powódka nie kwestionuje, że powinna

uiścić opłatę podstawową w wysokości 30 zł, jednakże należało ją do tego uprzednio

wezwać.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.

Nie ulega wątpliwości, że przy wnoszeniu skargi kasacyjnej, która została złożona

w biurze podawczym Sądu Apelacyjnego dnia 7 listopada 2007 r., powódka nie uiściła

jakiejkolwiek opłaty, bowiem dołączony do zażalenia odpis dowodu uiszczenia opłaty

podstawowej od skargi kasacyjnej pochodzi z dnia 27 listopada 2007 r. Nawet zatem

gdyby powódka korzystała ze zwolnienia od kosztów sądowych w całości, to i tak środek

zaskarżenia podlegałby odrzuceniu, gdyż obowiązek opłacenia skargi powstaje, zgodnie

z art. 10 u.k.s.c., przy wniesieniu pisma do sądu, a najpóźniej w terminie przewidzianym

do wniesienia środka odwoławczego. Opłata była zatem niewątpliwie spóźniona, co

wobec

reprezentowania

strony

żalącej

przez

radcę

prawnego

w

każdych

okolicznościach powodowałoby skutek w postaci odrzucenia skargi na podstawie

art. 1302 § 3 k.p.c.

Żaląca błędnie uważa, że do jej sytuacji znajduje zastosowanie art. 14 ust. 2

u.k.s.c. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123). Powódka była

zwalniana od kosztów sądowych jedynie w części obejmującej wpis od pozwu oraz

opłatę stosunkową od apelacji. Wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie

opłaty od skargi kasacyjnej powódka nie składała. Tym samym miała obowiązek

uiszczenia opłaty stosunkowej w pełnej wysokości.

Ustosunkowując się do wywodu zażalenia, iż opłata podstawowa nie jest „opłatą

w wysokości stałej” w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. wystarczy jedynie nadmienić, że w

orzecznictwie powszechnie uznaje się stanowisko odmienne (por. uchwałę SN z dnia 21

listopada 2006 r., III CZP 109/06, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 105), podzielane również

przez Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym to zażalenie.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c. należało orzec jak w sentencji.