Supreme Court dismissed cassation appeal as inadmissible due to insufficient value per separate case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal, ruling it inadmissible because the claimed value of 147,200 zł exceeded the statutory threshold for each of the six separate proceedings. Although the lower court had joined these seven claims into a single trial for efficiency, the Court held that the technical joinder did not merge the individual procedural independence required to aggregate their values for cassation purposes. Consequently, since none of the six specific cases involved a disputed value of at least 75,000 zł, the appeal failed to meet the admissibility criteria under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 19 § 1 k.p.c.; Art. 21 k.p.c.; Art. 219 k.p.c.; Art. 398 § 2 pkt 1 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c. in zw. z Art. 394 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the value of the subject matter in each joined case is below the statutory threshold, as technical joinder of proceedings does not eliminate their separate procedural existence for the purpose of calculating the value of the subject matter of the dispute.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 41/06
POSTANOWIENIE
Dnia 31 maja 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marian Kocon (przewodniczący)
SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)
SSN Zbigniew Strus
w sprawie z powództwa J. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą
F. Biuro Usług Pośrednictwa w S.
przeciwko J.W. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Mięsny
I. w K.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 31 maja 2006 r.,
zażalenia strony powodowej
na postanowienie Sądu Okręgowego w B.
z dnia 16 marca 2006 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Powód, jako cesjonariusz wierzytelności, domagał się od pozwanego zapłaty
kwoty 174.000,- tytułem reszty należności z faktury nr 00554/03 z dnia 28 sierpnia
2003 r. wystawionej na kwotę 214.000,- złotych dotyczącą wynagrodzenia za
wykonanie dzieła. Roszczenia tego dochodził w formie siedmiu pozwów o wydanie
nakazów zapłaty w postępowaniu nakazowym, z których każdy obejmował część
w/w wynagrodzenia, nieprzekraczającą kwoty 30.000 złotych. Sąd Rejonowy w S.
Sąd Gospodarczy wydał w dniu 6 listopada 2003 r. w sprawach […] siedem
nakazów zapłaty uwzględniających powództwa. W postępowaniu wywołanym
wniesieniem przez pozwanego zarzutów od wszystkich nakazów zapłaty Sąd
Rejonowy w S. - po uprzednim
zarejestrowaniu spraw po sygnaturami […] –
postanowieniami z dnia 6 kwietnia 2004 r. i 6 lipca 2004 r. połączył wszystkie w/w
sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą V GC …/04, po
czym, w dniu 6 lipca 2004 r., wydał wyrok, w którym orzekł o utrzymaniu w mocy
każdego z nakazów zapłaty. W wyniku apelacji pozwanego Sąd Okręgowy w B.
uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi
Rejonowemu w S. Po ponownym rozpoznaniu Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia
11 kwietnia 2005 r. uchylił nakaz zapłaty z dnia 6 listopada 2003 r. i oddalił
powództwo, utrzymał w mocy co do kwoty 22.200,- złotych nakaz zapłaty z dnia 6
listopada 2003 r. zaś w pozostałym zakresie oddalił powództwo, natomiast
pozostałe nakazy zapłaty utrzymał w mocy.
Pozwany zaskarżył powyższy wyrok w części utrzymującej w mocy nakazy
zapłaty, wyrażającej się zasądzeniem łącznie kwoty 147.200,- złotych i taką kwotę
wskazał w apelacji jako wartość przedmiotu zaskarżenia. Sąd Okręgowy w B.
wyrokiem z dnia 5 grudnia 2005 r. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 11
kwietnia 2005 r. w ten sposób, że uchylił w całości nakazy zapłaty w sprawach […]
oraz nakaz zapłaty w sprawie […] w części zasądzającej kwotę 22.200,- złotych i
oddalił powództwa. Zaskarżając powyższy wyrok powód w skardze kasacyjnej
wskazał jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 147.200 złotych. Sąd
Okręgowy w B. postanowieniem z dnia 16 marca 2006 r. odrzucił tę skargę jako
niedopuszczalną. Uznał, iż podana kwota 147.200,- złotych stanowi sumę wartości
przedmiotów sporu w sprawach połączonych do wspólnego rozpoznania co nie
uzasadnia dopuszczalności skargi kasacyjnej w świetle art. 398 2 § 1 k.p.c. Powołał
się na orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1996 r. I PKN 43/96 i z
dnia 22 marca 2002 r. I CZ 11/02 jako potwierdzające jego stanowisko. W
zażaleniu powód zarzucił, że dochodził jednej wierzytelności z jednej faktury oraz,
że jego roszczenia oparte były na tej samej podstawie faktycznej i prawnej, w
związku z czym, przez techniczny podział wierzytelności nie uzyskały bytu roszczeń
samodzielnych, w odniesieniu do których wymagany byłby próg dopuszczalności
skargi kasacyjnej określony w art. 3982 § 1 k.p.c. Ponadto podniósł, że zakaz
sumowania wartości przedmiotów zaskarżenia w każdej z połączonych spraw
mógłby dotyczyć tylko pierwszej sytuacji przewidzianej w art. 219 k.p.c., tj. gdy
sprawy pozostają ze sobą w związku, natomiast nie dotyczy sytuacji, która
zachodzi w rozpoznawanym stanie faktycznym, tj. gdy oddzielne sprawy mogły być
objęte jednym pozwem. Zdaniem skarżącego, także z orzeczeń Sądu Najwyższego
powołanych w zaskarżonym postanowieniu nie wynika zasadność stanowiska
wyrażonego przez Sąd Okręgowy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Poza wskazaniem w art. 3984 § 2 k.p.c., że w sprawach o prawa majątkowe
skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia
przepisy o postępowaniu przed Sądem Najwyższym nie regulują kwestii wartości
przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego, na podstawie art. 398 21 k.p.c. w tym zakresie
znajduje odpowiednie zastosowanie art. 368 § 2 k.p.c., który przewiduje m.in.
odpowiednie stosowanie art. 19 – 24 k.p.c. W konsekwencji, do oznaczenia
wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej ma zastosowanie art. 21
k.p.c., który normuje problematykę zliczania wartości roszczeń. Wymieniony
przepis zawiera dwie łączne przesłanki – 1) dochodzenie kilku roszczeń,
2) dochodzenie kilku roszczeń jednym pozwem. W rozpoznawanym stanie
faktycznym nie została spełniona żadna z w/w przesłanek.
Powodowi
przysługiwała
do
pozwanego
wierzytelność
z
tytułu
wynagrodzenia za wykonane dzieło. Tej wierzytelności powód dochodził w formie
siedmiu pozwów, z
których każdy obejmował część świadczenia służącego
zaspokojeniu wierzytelności. Możność częściowego dochodzenia świadczenia
została w orzecznictwie przesądzona (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia
5 lipca 1995 r. III CZP 81/95 – OSNC 1995 nr 11, poz. 159). W związku z decyzją
powoda o rozdrobnieniu wierzytelności, z punktu widzenia reguł postępowania
cywilnego jej dochodzenie przybrało postać siedmiu roszczeń procesowych,
wyznaczających
siedem
spraw,
w
których
poszczególne
kwoty
będące
przedmiotem żądań wyrażały wartości przedmiotu sporu w każdej z nich (art. 19 § 1
k.p.c.). Gdyby żądania te zostały rozpoznane oddzielnie przedmiotowe wartości
przedmiotu sporu wykluczałyby w świetle art. 3982 § 1 k.p.c. dopuszczalności skarg
kasacyjnych w każdej z w/w siedmiu spraw. Nie inaczej rzecz się ma w sytuacji,
gdy Sąd Rejonowy połączył, na podstawie art. 219 k.p.c., wymienione sprawy do
wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Połączenie to miało charakter techniczny,
u podstaw którego legł wzgląd na sprawność postępowania, co jednak nie odebrało
każdej z połączonych spraw samodzielności procesowej, nadanej przez powoda,
w ramach
przysługującego
mu
uprawnienia,
wynikającego
z
podzielności
świadczenia związanego z dochodzoną wierzytelnością. W szczególności,
połączenie nie stworzyło sytuacji, w której można by uznać, że powód dochodził
kilku roszczeń jednym pozwem. Powód mógł dochodzić kwoty 174.000,- zł
w jednym pozwie, ale tego nie uczynił, sama zaś „możność” warunkuje
zastosowanie art. 219 k.p.c. natomiast nie należy do przesłanek artykułu 21 k.p.c.,
a tylko ten ostatni przepis stanowił podstawę oznaczenia wartości przedmiotu
zaskarżenia w skardze kasacyjnej. Można się zgodzić, że w przypadku
rozstrzygania spraw, których wielość wynika z cząstkowego dochodzenia
świadczenia będącego przedmiotem jednej wierzytelności, wysiłek sądu (podobnie
jak wysiłek powoda przy formułowaniu żądań) sprowadza się praktycznie do
powielenia sposobu myślenia podjętego przy rozpoznaniu jednej ze spraw
i niewykluczone, że może być stosunkowo mniejszy aniżeli w przypadku spraw
połączonych pozostających ze sobą w związku (art. 219 k.p.c. in princ) ale nie
stanowi to argumentu na rzecz uznania, że powód dochodził jednym pozwem kilku
roszczeń (art. 21 k.p.c.). Wymaga podkreślenia, że w rozpoznawanej sprawie
również nie można by przyjąć, że powód dochodził kilku roszczeń, skoro jego
żądania były jednorodzajowe, wynikały z tego samego stosunku prawnego
i składały się na tę samą wierzytelność oraz świadczenie, a zatem nie wchodziła tu
w grę kumulacja przedmiotowa z art. 191 k.p.c., do której nawiązuje art. 21 k.p.c.
Skarga kasacyjna powoda dotyczy sześciu spraw, w których poszczególne
wartości przedmiotu zaskarżenia nie przedstawiały kwoty 75.000,- złotych.
W każdej z tych spraw, w świetle art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna była
niedopuszczalna, do zliczenia zaś tych wartości brak było podstaw (art. 21 k.p.c.).
Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu ocenił to prawidłowo. Wprawdzie
powołane w zaskarżonym postanowieniu orzeczenia Sądu Najwyższego dotyczyły
łącznego rozpoznania spraw w ramach współuczestnictwa po stronie powodowej
względnie pozwanej, co w rozpoznawanym stanie faktycznym nie miało miejsca, to
jednak z orzeczeń tych wynikała sama idea odrębności procesowej rozpoznanych
łącznie spraw w aspekcie dopuszczalności skargi kasacyjnej (uprzednio-kasacji)
i w tym znaczeniu orzeczenia te wspierały pogląd Sądu Okręgowego.
Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie (art. 398 14
w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).