Supreme Court dismisses appeal because no cassation appeal is allowed against second-instance rulings in execution proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of a cassation appeal filed by a debtor in execution proceedings. The debtor argued that the cassation appeal was properly filed and required full reasoning, but the court found no legal basis for such an appeal. The court ruled that under the Civil Procedure Code, a cassation appeal is inadmissible against second-instance decisions issued after a prior appeal in execution proceedings, rendering the lower court's rejection of the cassation appeal correct.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3 of the Act of 22 December 2004 on amending the Civil Procedure Code; Art. 7674 of the Civil Procedure Code: A cassation appeal is not admissible against a decision of the court of the second instance issued after the hearing of an appeal in execution proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 4/06
POSTANOWIENIE
Dnia 7 lutego 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Barbara Myszka
SSN Marek Sychowicz
w sprawie z wniosku J.K. i "W." SA
przy uczestnictwie G.N. i [...]
o egzekucję z nieruchomości,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 7 lutego 2006 r.,
zażalenia uczestnika postępowania G.N.
na postanowienie Sądu Okręgowego w O.
z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 lipca 2005 r. Sąd Okręgowy w B.
odrzucił kasację dłużniczki G.N. od postanowienia tego Sądu z dnia 10 czerwca
2005 r. oddalającego zażalenie dłużniczki na postanowienie Sądu Rejonowego w
B. z dnia 17 stycznia 2005 r. o przysądzeniu własności nieruchomości wydane w
toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego z tej nieruchomości.
Przyczyną
odrzucenia
kasacji
było
stwierdzenie,
że
powinna
ona
odpowiadać wymogom przewidzianym dla skargi kasacyjnej i zawierać wniosek
o przyjęcie jej do rozpoznania oraz uzasadnienie tego wniosku. Wobec tego, że nie
spełnia wskazanych wymagań, Sąd Okręgowy odrzucił kasację na podstawie art.
3866 § 2 w zw. z art. 3944 § 1 k.p.c.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik dłużniczki zarzucił,
że z samego pełnomocnictwa udzielonego mu przez dłużniczkę wynika, iż kasacja
została wniesiona po to, by rozpoznał ją Sąd Najwyższy a samo wniesienie kasacji
jest wnioskiem o jej rozpoznanie umotywowanym wszechstronnie w uzasadnieniu
kasacji. Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zaskarżone
kasacją
postanowienie
Sądu
drugiej
instancji
zapadło
po wejściu w życie ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy- kodeks
postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów powszechnych
(Dz.U. z 2005 r., Nr 13, poz. 98) a zatem zgodnie z art. 3 tej ustawy, do wniesienia
i rozpoznania kasacji, nazwanej obecnie skargą kasacyjną, stosuje się przepisy
kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu i numeracji nadanej tą ustawą.
Odnoszący się do środków odwoławczych w postępowaniu egzekucyjnym
przepis art. 7674 k.p.c. stanowi, iż zażalenie na postanowienie sądu przysługuje
w wypadkach wskazanych w ustawie a na postanowienie sądu drugiej instancji
wydane po rozpoznaniu zażalenia skarga kasacyjna nie przysługuje. Oznacza to,
że na postanowienia sądu drugiej instancji wydane po dniu 6 lutego 2005 r.
w wyniku rozpoznania zażalenia w postępowaniu egzekucyjnym nie przysługuje
skarga kasacyjna. Nie jest zatem dopuszczalna skarga kasacyjna od postanowienia
sądu drugiej instancji oddalającego zażalenie na przysądzenie własności
nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym. Z tych względów wniesiona przez
dłużniczkę skarga kasacyjna nazwana kasacją podlegała odrzuceniu na podstawie
art. 3986 § 2 w zw. z art. 7674 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c. jako niedopuszczalna. W tej
sytuacji bezprzedmiotowa jest ocena, czy spełniała ona wszystkie wymagania art.
3984 § 1, w tym wskazany w punkcie 3 wymóg złożenia wniosku o jej przyjęcie do
rozpoznania i uzasadnienie tego wniosku. Można jedynie stwierdzić, że stanowisko
w tym zakresie zajęte przez Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu jest
całkowicie uzasadnione, a polemika z nim wyrażona w zażaleniu pomija nie tylko
jednoznaczną treść art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. ale także charakter skargi kasacyjnej
oraz utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego co do wykładni art. 393 3 § 1 pkt 3
k.p.c. w dawnym brzmieniu, stanowiącego odpowiednik art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.,
w tym między innymi uchwałę połączonych dwóch izb tego Sądu: Izby Cywilnej
oraz Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 grudnia
2002r. III CZP 72/02 (OSNC 2003/7-8/92).
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako bezzasadne
(art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).