Supreme Court dismisses appeal for non-payment of court fees, ruling lawyers must pay without summons.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of the appeal due to non-payment of a fixed court fee. The appellant argued that the law allows a seven-day grace period to pay such fees, but the court held that professional lawyers are expected to pay immediately without summons. Consequently, the appeal was rejected because the appellant failed to fulfill the statutory obligation to pay the required fee.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 149 ust. 1 uksc: Professional legal representatives must pay court fees for appeals without prior summons, and failure to do so results in the automatic rejection of the appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CZ 26/07
POSTANOWIENIE
Dnia 21 czerwca 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)
SSN Iwona Koper (sprawozdawca)
SSN Kazimierz Zawada
w sprawie z powództwa E. T.
przeciwko Przedsiębiorstwu Budownictwa Ogólnego "E." Spółce z o.o.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 21 czerwca 2007 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 8 lutego 2007 r.,
oddala zażalenie i nie obciąża powoda kosztami postępowania
zażaleniowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił
wniesioną przez
adwokata apelację powoda E. T. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 19
czerwca 2006 r. z powodu nieuiszczenia należnej opłaty stałej w kwocie 30 zł.
W jego uzasadnieniu wskazał, że do opłacenia wniesionej apelacji, zarówno
z uwagi na datę wydania zaskarżonego wyroku jak i datę jej złożenia mają
zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych
w sprawach cywilnych (Dz. U. nr 167, poz. 1398 ze zm. dalej - uksc), bowiem
zgodnie z jej art. 149 ust. 1 dotychczasowe przepisy stosuje się tylko do
zakończenia postępowania w danej instancji. Powód, który uzyskał całkowite
zwolnienie od kosztów powinien był więc, zgodnie z art. 100 ust. 2 uksc uiścić
opłatę stałą (art. 14 uksc), a to pod rygorem odrzucenia apelacji (art. 130 2 § 3
k.p.c.).
W zażaleniu, powód wnosząc o uchylenie postanowienia i przyjęcie apelacji
do rozpoznania, zarzucił, że wydane ono zostało z naruszeniem art. 1302 § 3 k.p.c.,
który w stosunku do art. 1302 § 2 k.p.c. wprowadza jedynie wyjątek co do formy
rozpatrzenia pisma procesowego, co nie zmienia zasady, że brak w zakresie
nieopłacenia pisma może być uzupełniony w terminie 7 dni. Podnosił, że odmienna
wykładnia, przyjęta przez Sąd Apelacyjny zamykała by drogę do zaskarżenia
orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest nieuzasadnione.
Przepis art. 1302 k.p.c. w sposób wyraźny i zamierzony przez ustawodawcę
różnicuje skutki nieopłacenia, wniesionych przez adwokata i radcę prawnego pism
procesowych podlegających opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej
od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu. Pisma takie, bez wzywania
do uiszczenia opłaty, podlegają zwrotowi (§ 1) z wyłączeniem jednak środków
odwoławczych i środków zaskarżenia, które, także bez uprzedniego wzywania do
opłacenia, sąd odrzuca (§ 3).
Również poprzednio obowiązujący w tym zakresie przepis art. 171 ustawy
z dnia 13 czerwca 1967 o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst. jedn.
Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 88 ze zm.) zawierał przyjęte obecnie zróżnicowanie
sankcji za nieuiszczenie opłaty.
Wprowadzenie go do obowiązującego aktualnie art. 1302 k.p.c., niewątpliwie
w celu usprawnienia i przyspieszenia postępowania, oparte było na słusznym
założeniu, że wykonujący zastępstwo procesowe profesjonalny pełnomocnik
powinien i może podołać wymogowi opłacenia środka zaskarżenia i środka
odwoławczego bez
wzywania przez sąd, skoro wiadomy mu jest zarówno
obowiązek uiszczenia opłat jak i znana ich wysokość.
W tym stanie rzeczy niemożność zaskarżenia przez powoda wyroku Sądu
Okręgowego nie wynika, jak podnosi się w zażaleniu, z błędnego rozumienie przez
Sąd Apelacyjny treści i znaczenia przepisu art. 1302 § 3 k.p.c., lecz
z niedopełnienia przez skarżącego wynikających z niego wymogów.
O oddaleniu zażalenia orzeczono na podstawie art. 393 14 w zw. z art. 3941
§ 3
k.p.c.,
odstępując
od
obciążania
zażaleniowego na podstawie art. 102 k.p.c.
db
powoda
kosztami
postępowania