Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 2/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal regarding fixed court fees for lawyers representing indigent parties in civil proceedings.

Numero d'incarto IV CZ 2/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a lower court's refusal to accept a lawyer's appeal due to unpaid court fees. Although the applicant was exempt from costs personally, the court held that the basic fee remains payable by the professional representative. The court ruled that this requirement does not violate constitutional rights and serves to discipline legal professionals.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 14 ust. 2 u.k.s.c.; Art. 1302 § 3 k.p.c.: The basic court fee is payable by a party exempt from costs when represented by a professional representative, and failure to pay this fee results in the rejection of the appeal without violating constitutional access to court.

Parole chiave

Generato dall'IA
court fees indigent parties professional representative civil procedure appeal rejection legal aid costs enforcement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 14 ust. 2 u.k.s.c.
Stosownie do art. 14 ust.
art. 3 ust. 2 pkt 2 u.k.s.c.
Stosownie do art. 14 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca
art. 1302 § 3 k.p.c.
„w wysokości stałej” w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. Wniosła o uchylenie
art. 45 ust. 1 Konstytucji
(art. 45 ust. 1 Konstytucji), następuje bowiem w sprawie, w której strona właśnie
art. 31 ust. 3 Konstytucji
z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
art. 193 Konstytucji
rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny (art. 193 Konstytucji) – co do
art. 17 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
stanowił art. 17 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r.
art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c., postanowił jak w sentencji.
art. 39814 k.p.c.
z art. 39814 k.p.c., postanowił jak w sentencji.
art. 1322 § 3 k.p.c
opłata podstawowa (art. 1322 § 3 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 2/07

POSTANOWIENIE

Dnia 2 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

SSN Maria Grzelka

w sprawie z wniosku I. M.

przy uczestnictwie M. M.

o podział majątku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 2 lutego 2007 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego w S.

z dnia 3 listopada 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił

apelację wnioskodawczyni I. M. wniesioną od postanowienia Sądu Rejonowego w

S. z dnia 24 lipca 2006 r., wydanego co do istoty sprawy o podział majątku

wspólnego, albowiem w sytuacji, gdy wnioskodawczyni była zwolniona od kosztów

sądowych w całości, od apelacji wniesionej przez adwokata nie została uiszczona

opłata podstawowa (art. 1322 § 3 k.p.c.).

W zażaleniu na wymienione postanowienie wnioskodawczyni zarzuciła,

że błędny jest pogląd, iż opłata podstawowa, o której mowa w ustawie z dnia

28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych jest opłatą

„w wysokości stałej” w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. Wniosła o uchylenie

zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 14 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca

2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398

ze zm.; dalej – „u.k.s.c.”) opłatę podstawową pobiera się także od apelacji

wnoszonej przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych.

Pogląd, że opłata podstawowa, wymieniona w art. 11 u.k.s.c. i określona

w art. 14 ust. 3 tej ustawy, jest opłatą w wysokości stałej w rozumieniu art. 130 2 § 3

k.p.c.,

został

konsekwentnie

wyrażony

w

wielu

już

orzeczeniach

Sądu

Najwyższego. Został on potwierdzony w uchwałach z dnia 21 listopada 2006 r.,

III CZP 109/06 (niepubl.) i z dnia 10 stycznia 2007 r. III CZP 134/06 (niepubl.).

Nie ma podstaw żeby odstąpić od tego poglądu. Nie można zatem przyjąć,

że podzielając go i opierając na nim postanowienie, które zaskarżone zostało

zażaleniem, Sąd Okręgowy naruszył prawo.

Wbrew przekonaniu skarżącej nie nasuwają się wątpliwości – wymagające

rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny (art. 193 Konstytucji) – co do

zgodności art. 1302 § 3 k.p.c. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Dopuszczalne jest bowiem – mające na celu usprawnienie i przyspieszenie

postępowania oraz zdyscyplinowanie stron – nakładanie przez ustawę pewnych

obowiązków procesowych na stronę, gdy jest ona reprezentowana przez

profesjonalnego

pełnomocnika,

konsekwencją

niedopełnienia

których

jest

bezskuteczność czynności podejmowanych przez stronę. Odrzucenie środka

zaskarżenia wymienionego w art. 1302 § 3 u.k.s.c. jest następstwem niedopełnienia

ustanowionego przez ten przepis obowiązku adwokata, radcy prawnego i rzecznika

patentowego uiszczenia bez wezwania opłaty od tego środka, jeżeli jest to opłata

w wysokości stałej lub stosunkowej, obliczonej od wskazanej przez stronę wartości

przedmiotu zaskarżenia. Odrzucenie takie nie zamyka stronie dostępu do sądu

(art. 45 ust. 1 Konstytucji), następuje bowiem w sprawie, w której strona właśnie

skutecznie skorzystała z drogi sądowej. Należy zauważyć, że spoczywający

na profesjonalnym pełnomocniku strony obowiązek uiszczenia bez wezwania opłaty

od środka zaskarżenia, pod rygorem odrzucenia tego środka (nie obejmujący

jedynie rzeczników patentowych i środków zaskarżenia podlegających opłacie

stosunkowej), jest ukształtowany wieloletnią tradycją, której podstawę normatywną

stanowił art. 17 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm.).

Ponieważ zażalenie okazało się niezasadne, Sąd Najwyższy, na podstawie

art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c., postanowił jak w sentencji.

jc