Supreme Court dismisses cassation appeal for property damage due to missing procedural prerequisites under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a second-instance judgment awarding property damage compensation. The appellant argued for a retrial based on alleged procedural violations and factual errors regarding conflicting municipal land-use certificates. The court rejected the appeal because the arguments merely questioned factual findings rather than meeting the strict statutory requirements for cassation review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it fails to meet the prerequisites of Art. 3989 § 1 k.p.c., as the Supreme Court is bound by established facts and cannot act as a third instance for re-evaluating evidence or facts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 819/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa A. G.przeciwko Gminie O. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 czerwca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańskuz dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt V ACa 779/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację powoda A. G. od wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 16 lipca 2014 r., którym oddalone zostało powództwo przeciwko Gminie O. o zapłatę kwoty 110 024,34 złotych za szkodę majątkową będącą następstwem wydania przez pozwaną Gminę, tego samego dnia, dwóch sprzecznych ze sobą zaświadczeń o przeznaczeniu jego działki na podstawie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego. Oddalając apelację Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonane przez Sąd Okręgowy.
Nie uznał, aby wyrok Sądu pierwszej instancji naruszał wskazane w apelacji przepisy prawa materialnego (art. 56 i art. 65 § 1 k.c. w związku z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych), przez wadliwą wykładnię umowy przedwstępnej oraz przepisów postępowania cywilnego (art. 233, art. 365 § 1 i art. 366 k.p.c.).W skardze kasacyjnej powód zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania, tj. art. 328 § 2 i art. 382 w związku z art. 233 k.p.c. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 361 § 1 przez błędną wykładnię.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z orzeczeniem o kosztach postępowania, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i uwzględnienie powództwa z zasądzeniem kosztów.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na nie spełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pełnomocnik powoda odwołał się do oczywistego uzasadnienia skargi kasacyjnej i w obszernym uzasadnieniu próbował dowieść wystąpienie przesłanek z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Jednakże nie były to próby udane.
Sprowadzają się one, podobnie jak w apelacji do kwestionowania ustaleń faktycznych, tym razem z dodaniem, że występują braki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu tym zawarte są motywy nieuwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza odnośnie do art. 233 k.p.c. Przepis ten, jak to zostało ujęte w znanym i utrwalonym orzecznictwie oraz powszechnych pod tym względem poglądach doktryny nie może być przytaczany jako podstawa skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą nadzwyczajne przyczyny, widoczne od razu z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia (por. wśród wielu wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2006 r., II CSK 136/05; z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 11/06 i z dnia 13 sierpnia 2008 r., I CSK 83/08, nie publ.).
Podobnie sprawa wygląda z zarzutami powołującymi art. 328 § 2 k.p.c., które tylko wtedy mogą odnieść skutek, gdy uchybienia proceduralne są tak znaczące, wręcz kardynalne, że uniemożliwiają kontrolę kasacyjną (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998 r., II CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; z dnia 11 maja 2000 r., I CKN 272/00; z dnia z dnia 7 lutego 2001 r., V CKN 606/00; z dnia 28 lipca 2004 r., III CK 302/03; z dnia 18 lutego 2005 r., V CK 469, OSNC 2005, nr 12, poz. 159 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 r., III CSK 293/12, OSNC 2013, nr 12, poz. 148).Z tych względów zarzuty dotyczące powołanych przepisów postępowania cywilnego nie mogą, wobec treści uzasadnienia wniosku świadczyć o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.
Skutku w tym względzie nie może także odnieść zarzut oczywistego naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 361 § 1 k.c., który to przepis w ogóle nie został powołany w zarzutach apelacji. Z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika, że podniesione argumenty zmierzają głównie do podważenia ustaleń faktycznych i przeprowadzonego postępowania dowodowego przez Sądy w toku instancji i przekonywania do własnej wersji faktów, na których opiera się rozstrzygnięcie. Jednakże okoliczności te nie mogą stanowić podstawy skargi, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).
Postępowanie kasacyjne ma charakter nadzwyczajnego środka odwoławczego od prawomocnego już orzeczenia sądowego, nie stanowi więc trzeciej instancji sądowej. To sprawia, że muszą zachodzić przesłanki, których spełnienie warunkuje rozpoznanie sprawy w tym postępowaniu. W przypadku powoływania się na oczywistość skargi, musi ona zostać w uzasadnieniu wniosku wykazana, co zostało wyjaśnione w bardzo wielu, znanych i jednoznacznych orzeczeniach Sądu Najwyższego (por. przykładowo postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20.7.2011 r., II CSK 59/11; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12; z dnia 18 lipca 2013 r., III CSK 143/13 i z dnia 9 kwietnia 2015 r., II CSK 550/14, nie publ.).
Mając to na uwadze na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. należało orzec jak w postanowieniu. jw